LOGINShare
บทที่ 12 ชวนไปงานแต่งแฟนเก่า
Last Updated:
2025-12-18 20:41:00บทที่ 12 ชวนไปงานแต่งแฟนเก่า
บ้านทุกหลังสองชั้นหมด พอเดินเข้าไปในบ้านขวามือก็จะมีโซฟา มีโต๊ะตั้งทีวี ข้างๆ สามารถวางรูปถ่ายได้ มีหน้าต่างหลายบาน ส่วนห้องน้ำอยู่ใกล้บันได แล้วตรงข้ามก็คือห้องครัว จริงๆ เปิดประตูมาโบราณเขาว่าห้ามให้ครัวตรงกับประตูหน้านะ แต่ลืมไปแล้วว่าเพราะอะไรถึงห้าม แต่บ้านพักพี่ฉัตรเขามีฉากกั้นก่อนถึงครัวนะเป็นตู้ขนาดใหญ่ พอเดินไปสำรวจ ตู้นั้นก็ใส่หม้อ จาน แก้วน้ำ ของที่ยังไม่เคยใช้ หลังตู้ที่หันออกไปข้างนอก พี่ฉัตรตกแต่งด้วยการเอารูปภาพมาแขวน เป็นรูปที่ตัวพี่เขารับยศ รับปริญญา อะไรงี้ ส่วนประตูหลัง ขวามือจะอยู่ใกล้ห้องน้ำ ซ้ายมือจะอยู่ใกล้ครัว “ถ้าสำรวจเสร็จแล้วก็ตามขึ้นมาข้างบนนะ” พี่ฉัตรพูดทิ้งท้ายไว้แล้วพาตัวเองขึ้นไปชั้นบนทันที ฉันค่อยๆ เดินขึ้นไปชั้นบน ก็เจอห้องน้ำก่อนเลย มันจะตรงกับห้องน้ำด้านล่าง เจอห้องนอนอีกสองห้อง ห้องหนึ่งกว้าง อีกห้องเล็กกว่า “ให้หนูนอนห้องไหนเหรอ?” เดินไปถามที่ห้องกว้าง เพราะประตูเปิดอยู่ และมีพี่ฉัตรอยู่ในห้อง “ก็ห้องนี่ไง” “อื้อ ให้หนูนอนแยกก็ได้นะ” “กลัวอะไร!” พี่ฉัตรนั่งลงบนเก้าอี้ที่ไว้สำหรับนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วหันหน้ามามองฉัน “ก็เปล่า…แต่หนูนอนดิ้นนะ” ความจริง มันยังไม่ชินนะซิ อยู่มายี่สิบสามปีแล้วนะ นี่คือครั้งแรกถ้าได้นอนร่วมเตียงกับผู้ชายอะ ถ้าไม่นับตอนอายุยี่สิบเอ็ดที่เพิ่งเสียงเวอร์จิ้นครั้งแรกอะ “ไม่เป็นไรหรอก เตียงพี่กว้าง ไปอาบน้ำสิ เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรให้กิน” “พี่จะให้หนูนอนกับพี่จริงๆ เหรอ? ” พี่ฉัตรลุกจากเก้าอี้ตรงมาประชิดตัวฉัน ก็เหว่อไปเลย…>< “จะ…จะทำอะไรอีก…คะ” พูดออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก “กลัวพี่เหรอ คนปากเก่งเมื่อกี้ไปไหนแล้วอะ” พี่เขาโน้มหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ “พะ…พี่อย่าแกล้งแบบนี้สิ หนู…อึดอัดนะ” มือเรียวผลักอกพี่เขาเบาๆ “หึหึ” พี่เขาถอยห่างไปหนึ่งก้าวแล้วหัวเราะผ่านลำคอ “แล้วจะให้หนูใส่ชุดไหนอะ ในกระเป๋าก็มีแค่ชุดทหารหมดเลย” “กางเกงขาสั้นแบงๆของพี่มีเยอะอยู่ในตู้มีทั้งของใหม่และของเก่านะ หาเอาเองตัวไหนเล็กก็ใส่เอา ส่วนเสื้อซับในของพี่ก็แขวนในตู้หาเลย มีไซซ์เล็กอยู่สองสามตัวนะที่ยังไม่เคยใส่เป็นสีเขียว ” อืม มีทุกอย่างแต่เป็นของพี่เขาหมด เป็นชุดทั่วไปที่ทหารชอบใส่ กางเกงแบงๆ ขาสั้นกับเสื้อซับในสีเขียวหรือลายพราง แต่…ชุดชั้นในกับแพนตี้มันใส่ด้วยกันไม่ได้นะสิ แล้วของฉันก็ไม่มีแล้วด้วย ที่มีอยู่ในกระเป๋าก็คงอับชื้นหมดแล้ว “แล้วมีเครื่องซักผ้า…ไหมคะ” “มี อยู่ด้านล่างหลังบ้าน ว่าแต่จะซักอะไรเหรอ เดี๋ยวพี่พาไปปั่นตั้งไว้ให้ มุกอาบน้ำเสร็จก็ค่อยเอาไปล้างแล้วปั่นน้ำหอมต่อ” “ไม่ได้ หนูเอาไปซักเองดีกว่า” “เอามาเถอะ พี่ลงไปเข้าครัวพอดี ไม่ต้องเกรงใจ” “อายนะสิ ชุดชั้นในกับกางเกงในนะคะ ใครจะกล้าฝาก” “อ๋อ…พี่ไม่ถือ เอามาเถอะ ดีไม่ดี พอแต่งงานกันมุกอาจจะใช้พี่ก็ได้ ตอนนี้ถ้าพี่ทำให้ก็ไม่เห็นเป็นอะไร” “ไม่เอา เดี๋ยวหนูทำเอง พี่ไปเถอะ” เดินวนไปด้านหลังเขา แล้วใช้มือผลักเบาๆ ให้เขาเดินออกจากห้องไป “เอามาเถอะน่า ถ้ามัวแต่ลีลา แดดหุบมันจะชื้น พี่ไม่รู้ด้วยนะ คืนนี้คงไม่ได้ใส่หรอก ” ปากพูดไม่เป็นไร แต่ส่งสายตากรุ่มกริ่มมาคืออะไร!? “โอเคๆ หนูจะให้ปั่นรวมกับชุดนี้เลยนะคะ พี่ออกไปรอนอกห้องก่อน หนูขอเวลาถอดชุดสักครู่” “ครับ” ไอ้ที่ควรพูดครับ ดันไม่พูดเนอะ!! หลังจากนั้นก็ถอดชุด และเอาชุดชั้นในที่อับชื้อใส่ลงไปในตะกร้าด้วย อายก็อาย แต่มันก็กลัวแดดจะไม่มีเอานะสิ แต่มันแปลกนะ จังหวัด A กับ B ฝนตกหนัก แต่จังหวัด C กลับไม่ตก และงงที่ตอนวิทยุสื่อสารขอความช่วยเหลือ เขาขอเฉพาะคนที่อยู่พื้นใกล้เคียง แต่ค่ายพี่ฉัตรมันไกลมากนะ หรือเขาอาจจะไปธุระแถวนั้นละมั้ง.. สามวันต่อมา ตลอดที่ผ่านมาก็เอาแต่กินกับนอน พี่ฉัตรตื่นเช้าไปทำงาน กลับมาตอนเที่ยงซื้อข้าวมาให้ พอตกเย็นก็กลับมาทำกับข้าวให้กินอีก ของเหลือในตอนเย็นจะนำไปอุ่นไว้กินตอนเช้า ตอนนอนต่างคนต่างนอน แต่พอตื่นมาเป็นฉันที่เข้าไปซุกอกพี่เขาประจำ แต่มันก็ไม่ขายหน้าเกินไปเพราะฉันมักจะตื่นก่อนพี่เขาเสมอ เลยจัดแจงตัวเองให้นอนที่ตัวเอง 555+ และมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ต้องไปออกงานคู่กับพี่ฉัตร รู้มาแค่ว่างานเพื่อนพี่ฉัตร ที่รู้ๆจัดในจังหวัดนี้ ดูท่าจะไม่หรูหรา เพราะแถวนี้คือชนบทมาก น่าจะจัดไม่ใหญ่โต ตอนไปตลาดพี่เขาพาไปซื้อชุด ฉันก็ซื้อเสื้อเอวลอยสีขาวคู่กับกระโปรงบานสีชมพู และรองเท้าผ้าใบ พอบ่ายสี่โมงพี่ฉัตรบอกให้อาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องขับรถไปอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงงาน งานอยู่อีกอำเภอ แต่พอแต่งตัวเสร็จพี่เขากลับทักว่าจะใส่ชุดนี้เหรอ? มองฉันจากหัวจรดเท้า แล้วตัวพี่เขาก็ใส่ชุดสูทนะ แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม พี่ฉัตรก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ตอนถามย้ำคือย้ำอยู่สี่ถึงห้ารอบ สงสัยคงคิดว่าเราแต่งตัวไม่เหมาะสมกับตัวเองหรือเปล่า? แต่ตอนนี้จะหาชุดจากไหนได้ล่ะ ถึงหามาได้ก็ไม่เปลี่ยนหรอก ไม่มีใครสามารถบังคับฉันได้ นอกจากตัวเอง ในเรื่องการแต่งตัวนะ ออกจากบ้านมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง คิดว่างานน่าจะมีคนบ้านๆ แต่รถพี่เขากลับเลี้ยวเข้าโรงแรม ก็แอบคิดอยู่ทำไมถึงขับอยู่ในเมือง ไม่เลี้ยวเข้าซอยสักที หรือเข้าไปแถวชนบทอะไรงี้ ที่ไหนได้ จดในโรงแรม!!! โอ้มายก็อต... “พี่ฉัตร! ทำไมไม่บอกว่าจัดงานในโรงแรมอะ” “ก็พี่ถามย้ำแล้วหนิ ว่าแน่ใจเหรอที่จะใส่ชุดนี้” “แล้วทำไมไม่บอกอะว่าจัดในโรงแรม” “แต่มุกพูดขัดขึ้นว่าเรื่องการแต่งตัว ใครก็ไม่สามารถบังคับมุกได้นะ” “อ้าว แต่ถ้าพี่บอก มุกก็คงเปลี่ยนชุดที่ดีกว่านี้” “ตอนนั้นจะไปหาที่ไหนได้อีก?” “ปวดหัวกับพี่อะ ทีเรื่องสำคัญแล้วไม่ยอมบอกให้หมด” “แต่ชุดนี้ก็น่ารักแล้วนะ” “น่ารักกับผีนะสิไม่ว่า นั่นมันโรงแรมนะพี่ แล้วดูหนูแต่งตัวเหมือนเด็กกะโปโลมาก ดูรองเท้าสิ ดูเสื้อสิ โชคดีที่ใส่กระโปรงมา คนในงานคงใส่ชุดเดรสกันหมดแหละ” นั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์ “ไม่เป็นไรหรอก ดีแล้วนะคนอื่นไม่ดู ไม่สนใจ พี่จะได้เบาใจหน่อย งั้นไปเถอะ” “ เบาใจอะไร เชอะละดูตัวเองแต่งตัวมาสิ หึก อย่ามาจับ...” สะบัดแขนที่พี่เขาจับ แล้วเปิดประตูลงจากรถทันที พอเดินเข้าไปในงาน ที่หน้าประตูใหญ่ จะมีเพื่อนเจ้าสาวยืนอยู่และมีรูปเจ้าบ่าวเจ้าบ่าว “รูป…พี่เพลงหนิ อย่าบอกนะว่างานแต่งพี่เพลง” ฉันตกใจเหว่อมาก หันไปถามคนข้างๆ ทันที “ครับ” พี่เขาพยักหน้าไปด้วย เหอะ!! บอกเราว่างานเพื่อนแต่งงาน แต่นี่กลับพามางานแฟนเก่าตัวเองแต่งงาน ไอ้คนบ้า!! ❤️________❤️ นามปากกาผกายมาส
Latest chapter
วิวาห์บังคับรัก ตอนพิเศษ 4 ลูกดกNc20+
ตอนพิเศษ 4 ลูกดกNc20+ 22 : 40 น. หลังจากที่คุยกันตอนนั้นมุกก็หลับไป เขาก็เข้าไปอาบน้ำ ออกมาสี่ทุ่มกว่าแล้ว…เขาได้หาผ้าผืนเล็กไปซับน้ำเพื่อมาเช็ดตัวอีกคน ถ้านอนสภาพนี้คงไม่สบายตัวเท่าที่ควร “ งื้อๆ ~ ” พอโดนน้ำก็ส่งเสียงงัวเงียขึ้นมาทันที “ นี่ๆ จะเสร็จแล้ว พี่ขอเช็ดที่ใบหน้าหน่อยนะ ” อีกคนใช้มือปัดออก น้ำคงจะเย็นแหละ “ งิ้อๆ เช็ดที่หน้าอกหน่อย ” จู่ๆ เสื้อก็ถูกถกขึ้นด้วยมือของเจ้าตัว ล่อตาล่อใจเหลือเกิน หรือนี่เธออาจจะอ่อยเขาหรือเปล่า? “ อะ…อื้ม~ หนาวจัง ” เมื่อผ้าโดนที่หน้าอกอวบ อีกคนห่อตัวทันที แล้วค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเขา “ พี่ฉัตรคะ…” “ คะ…ครับ ” พยายามข่มอารมณ์สุดๆ อ่อยไม่พอน้ำเสียงยังหวานอีก “ น้องหิวงะ ” “ อ๋อ…งั้นพี่ไปหาของกินให้นะ รอพี่ได้ไหม รอคนเดียวได้นะ ” “ ไม่ๆ ไม่หิวแล้ว น้องไม่อยากอยู่คนเดียว อื้อ~ พี่เพิ่งอาบน้ำมาเหรอคะ เย็นจัง ” คนตัวเล็กโผเข้ากอดเขาที่ยืนชิดเตียงยังไม่ได้นั่ง “ ครับ น้องจะอาบน้ำไหม เผื่อจะสร่างเมาได้บ้าง! ” “ ใครเมา…ไม่มี๊ ” “ แหนะ…เสียงสูงไปนะ ” “ 555+ น้องมีความสุขจัง แค่มีพี่อยู่ใกล้ๆ ก็อุ่นใจแล้วอะ ” คนตัวเล็กพยายามหาที่ซุก
วิวาห์บังคับรัก ตอนพิเศษ 3 มีแฟนแล้ว / ไม่อยากเข้าถ้ำเหรอ
ตอนพิเศษ 3 มีแฟนแล้ว / ไม่อยากเข้าถ้ำเหรอ “ ชนมาได้ ไม่คิดจะขอโทษบ้างหรือไง อะ…โอ๊ย ” ด้วยความมึนเมาและโดนชนทำให้ล้ม พยายามลุก หัวก็หมุน มันเลยหงุดหงิดใจและเจ็บแผลถลอกที่หัวเข่าด้วย “ มุกๆ เป็นไงบ้าง มาๆ เราช่วยพยุง ” เสียงนี้…เหมือนจะได้ยินมาไม่นาน พยายามครุ่นคิด…อ๋อ ตี๋นี่เอง “ ขอบใจนะตี๋ ว่าแต่นายยังไม่กลับเหรอ? ” “ วันเกิดเพื่อนเรานะ คงอีกนานกว่าจะกลับ แล้วเป็นไงมาไงถึงมานั่งอยู่หน้าห้องน้ำ อย่าบอกนะว่าเมาเกิ๊น! ” ดูทำเสียงเข้า พอเขาช่วยพยุงขึ้นแล้วปล่อยให้เป็นอิสระ รู้สึกว่าโลกกำลังจะหมุน ทรงตัวไม่อยู่ ก็เลยกะจะเซไปหาที่ยึดเหนี่ยวไว้…แต่ก็เผลอสะดุดขาตัวเอง แล้วโอนตัวไปทางตี๋ เขาก็รับไว้ทัน สรุปยืนกอดกันเฉย ‘ ว้าย ’ ฉันอุทานเสียงดัง ใจตี๋เต้น ตึกตัก ตึกตัก สัมผัสได้ตอนที่หน้าไปปะทะอกแกร่ง “ อะ…เอ่อ…ขอบใจนายนะที่รับเราไว้ ” ปากก็พูดไป แล้วพยายามยันกายออกจากอ้อมกอดเขา “ มุก มุก ” เสียงเรียกตะโกนดังและจำได้ขึ้นใจว่าเป็นเสียงใคร แต่ก็อยากแกล้งให้เจ็บบ้าง “ อุ้ย! ” แกล้งทิ้งตัวไปซบตี๋อีกครั้ง ไม่รู้ว่าคนที่ตะโกนเรียกเมื่อกี้จะรู้สึกและทำหน้ายังไง แต่ที่รู้ๆ เสียงเงียบไปแล้ว
วิวาห์บังคับรัก ตอนพิเศษ 2 ถ้าอยากให้อภัย…ก็หย่าสิ
ตอนพิเศษ 2 ถ้าอยากให้อภัย…ก็หย่าสิ 19:00 น. “ ข่าวด่วน…ขณะนี้หัวหน้าโจรใต้ได้ถูกจับแล้ว พวกสมุนถูกวิสามัญ… รังโจรได้ราบเป็นหน้ากอง ทหารที่แฝงตัวเข้าไป ได้ทำการยึดค่ายโจร กว้างล้างทุกอย่างจนเสร็จสิ้นไปแล้ว จบแล้วนะคะ โจรใต้ ต่อไปนี้สามจังหวัดภาคใต้คงมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามานะคะ ” เสียงของผู้ประกาศข่าวดังขึ้น ในโทรทัศน์ที่ทางร้านเหล้าเปิดดู ทำให้ฉันพอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว แต่ก็ดี ปราบโจรกบฏต่อบ้านเมืองให้สูญสิ้นไป ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องผวากันอีกแล้ว ในใจตอนนี้ไม่ได้คิดถึงลูกสาวเลย เพราะคิดว่าน่าจะมีคนดูแลเยอะ แต่ที่รู้ๆ ทางบ้านกระหน่ำโทรเข้ามารัวๆ พร้อมสายเข้าจากเพื่อนๆ เช่นกัน แต่ฉันนั้นไม่ได้กดรับสายใครเลยเอาแต่กระดกเหล้า ไม่มองไม่คุยกับใคร นอกจากจ้องเหล้าตรงหน้า ที่ตอนแรกเต็มขวดแต่ตอนนี้เหลืออยู่แค่ก้นขวดแล้ว นั่งกินมาตั้งแต่ตอนหกโมงเย็นยันหนึ่งทุ่ม ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเมาเท่าไร แต่รู้ว่ามึนๆ กรึมๆ แล้ว แต่ยังไหวอยู่! “ เฮ้ย! มุก ” เสียงทักทายดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่ไม่คุ้นหูเอาสะเลย พยายามมองตามเสียงจนเจอ เป็นผู้ชายตาตี๋ใส่แว่นตาหนาเตอะ! แปลกนะ ปกติคนประเภทนี้น่าจะอยู่อ่านหนังสือท
วิวาห์บังคับรัก ตอนพิเศษ 1 หลอกลวง
ตอนพิเศษ 1 หลอกลวง หนึ่งเดือนต่อมา… อยู่โดยที่ไม่มีเขา เหมือนอยู่ไปวันๆ เวลาจะคอยเยียวยาทุกสิ่งมันอาจจะสำหรับคนอื่น สำหรับฉันหนึ่งเดือนที่จากไปก็ยังคร่ำครวญเรียกหาแต่พี่เขา สิ่งแทนใจที่ได้เห็นต่างหน้ามีแค่ แหวนเท่านั้น สร้อยคอไม่มีนะ ไม่รู้ว่าตกหายไปไหนแล้ว ส่วนของฉันก็ได้รับคืนแล้ว แหวนแต่งงานสองวง ฉันใส่ไว้ในสร้อยคอ แล้วสวมมันไว้ที่คอตลอดเวลา ในยามคิดถึงก็แค่จับมัน ทำให้อุ่นใจเหมือนพี่เขาอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความคิดที่คิดไปเองหรือเปล่า!? ที่น่าแปลกและทำให้แปลกใจนั้นก็คือ พี่ธีร์มีจดหมายพี่ฉัตรด้วย ซึ่งพี่เขาบอกเพียงว่า “ ไอ้ฉัตรมันเอามาให้พี่ก่อนแล้ว หากมันไม่อยู่ก็เอาให้มุก เหมือนเป็นลางบอกเหตุ ว่าจะมีเกิดเรื่องขึ้นกับมันเลย ” แต่ก็นั้นแหละ ไม่ได้มีแค่ฉบับเดียวนี่สิ งงใจมาก เพราะฉบับที่สองพี่ธีร์เพิ่งเอามาให้เมื่อวาน ซึ่งฉันก็ถามกลับไปว่า ทำไมไม่ให้ทีเดียวให้หมด ได้คำตอบกลับมาว่า “ ไอ้ฉัตรมันบอกเพียงว่าให้เพียงเดือนละหนึ่งฉบับ มันจะให้มุกตระหนักได้ว่ายังมีมันอยู่ข้างๆ กายเสมอ ถึงตัวไม่อยู่ก็เถอะ และมุกจะไม่ได้ลืมเลือนมันไป ” ความเป็นจริงนะ เขาแค่ย้ายจากใจไปอยู่ใ
วิวาห์บังคับรัก บทที่ 47 มาช่วย / ขอโทษ 🖤
บทที่ 47 มาช่วย / ขอโทษ 🖤วันต่อมา…โรงพยาบาลจังหวัดD“ เฮือก~ ”“ ฉัตรเป็นไงบ้าง! ” “ เพลง!...แล้วมุกล่ะ ยังไม่มาเหรอ? นี่ฉัตรหลับไปกี่วัน ” “ มุกเหรอ? …นี่ฉัตรจำมุกได้แล้วใช่ไหม? ฉัตรหลับไปแค่วันเดียวเอง รู้งี้เอาไม้หน้าสามฟาดตั้งนานแล้ว ถ้ารู้ว่าความจำจะกลับมา ” เพลงพูดยิ้มๆ“ ใช่ จำได้แล้ว จำทุกอย่างได้หมด ทุกเรื่องที่ผ่านมาสองเดือนด้วย แล้วนี่ไม่โทรบอกมุกให้มาหาฉัตรบ้างเหรอ? ” ทั้งที่เขาเจ็บ ไม่ว่าใครที่เฝ้าก็ต้องโทรบอกเมียเขาสิ! จู่ๆ ความทรงจำก็กลับมา แต่ความทรงจำตอนนั้นก็จำได้หมด ตอนที่พูดจาไม่ดีใส่มุก ตอนที่ไม่ได้ดูแลมุก ตอนที่ร้องหาแต่เพลง จำได้หมดและอยากจะทึ้งหัวตัวเองมากๆ ในตอนนี้ ทำอะไรลงไปวะ ป่านนี้ไม่รู้มุกจะเป็นไงบ้าง! ทั้งที่ตอนนั้นเพิ่งจะดีกันแท้ๆ สวรรค์กลั่นแกล้งกันชัดๆใบหน้าหวานที่ดูเศร้า ทุกครั้งที่เขาพูดและจำได้แค่เพลง ดวงตาคู่นั้นที่ดูเศร้าสร้อยมีแต่น้ำตาที่ไหลแอบอาบทุกครั้งที่เจอ ยิ่งคิดหัวใจมันยิ่งหน่วงไม่ได้การล่ะ ตั้งแต่วันนั้นที่มุกถอดแหวนวางไวั และบอกว่าถ้าว่างจะมาหย่า มุกก็ไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างจำได้ว่ามีข่าวเกี่ยวกับท
วิวาห์บังคับรัก บทที่ 46 ความเป็นมาของโจร (เรื่องสมมุติ)
บทที่ 46 ความเป็นมาของโจร (เรื่องสมมุติ)บ้านพัก…ตั้งแต่ยัยเด็กนั้นจากไป ทิ้งจดหมายและแหวนแต่งงานไว้หน้าบ้าน สมองของเขามันมีภาพซ้อนที่โผล่ขึ้นมาทุกวัน จนเขาไม่เป็นอันทำงาน เพราะมันเจ็บปวดร้าวไปหมดพี่ฉลามก็กลับไปทำงานแล้ว เขาไม่อยากเป็นภาระให้พ่อแม่ก็เลยให้เพลงมาดูแลตอนกลางวันคนเดียว พอเอาเข้าจริงๆ ทำไมรู้สึกว่าหัวใจตัวเองไม่ได้ต้องการเพลงแล้ว ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ความผูกพันธ์ก็เริ่มหายไป งงใจมากเวลาผ่านมาเดือนหนึ่งที่เขาต้องหยุดพักงานต่อ เพราะสภาพย่ำแย่ ทุกครั้งที่มีภาพซ้อนเขาก็พยายามนึกคิดให้ออกว่ามันคืออะไร แต่รู้สึกสัมผัสถึงผู้หญิงอีกคนได้เหมือนกันวันนั้นที่มุกโดนจับไป เขาให้พี่ฉลามไปส่งเพลงกลับและตัวเขาเองไปตามหามุก แต่ทหารที่รู้ทาง ดันพาไปดักจับทางลัด ซึ่งไม่ผ่านถนนใหญ่ พอไปถึงก็จับพวกโจรได้ ตามจีพีเอสในโทรศัพท์ของมุก แต่กลับไม่เห็นเจ้าตัวตอนนั้นเขาก็เลือดขึ้นหน้า ไม่เข้าใจตัวเองเลย พยายามเค้นความจริงจากปากพวกโจร ก็ได้รู้ว่า พวกมันปล่อยมุกลงจากรถไปนานแล้ว พอได้ยินดังนั้น เขากับเพื่อนๆ ต่างพากันขับรถกลับทางถนนใหญ่เพื่อหวังจะเจอเธอ แต่ไม่เจอตามถนน เลยกลับบ้านคิดว่าเธอน่าจะม
You may also like
พันธะสัญญา วิวาห์ร้ายรัก
กวักทรัพย์เข้ากรุสมบัติ57.4K viewsคู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด
ชาไทยเย็น40.2K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย108.9K viewsดวงใจอันธพาล NC25+
ฅนบนดอย54.1K viewsคุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว
เลขาท่านประธาน380 viewsดั่งเพลิงพิศวาส
ฟ้าดุษฎี121 viewsเร้นรักจองจำร้าย
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค647 viewsพันธนาการแห่งจิตวิญญาณ
22 A Venus107 views
