Novels by ผกายมาส

ตอนพิเศษ 4 ลูกดกNc20+ 22 : 40 น. หลังจากที่คุยกันตอนนั้นมุกก็หลับไป เขาก็เข้าไปอาบน้ำ ออกมาสี่ทุ่มกว่าแล้ว…เขาได้หาผ้าผืนเล็กไปซับน้ำเพื่อมาเช็ดตัวอีกคน ถ้านอนสภาพนี้คงไม่สบายตัวเท่าที่ควร “ งื้อๆ ~ ” พอโดนน้ำก็ส่งเสียงงัวเงียขึ้นมาทันที “ นี่ๆ จะเสร็จแล้ว พี่ขอเช็ดที่ใบหน้าหน่อยนะ ” อีกคนใช้มือปัดออก น้ำคงจะเย็นแหละ “ งิ้อๆ เช็ดที่หน้าอกหน่อย ” จู่ๆ เสื้อก็ถูกถกขึ้นด้วยมือของเจ้าตัว ล่อตาล่อใจเหลือเกิน หรือนี่เธออาจจะอ่อยเขาหรือเปล่า? “ อะ…อื้ม~ หนาวจัง ” เมื่อผ้าโดนที่หน้าอกอวบ อีกคนห่อตัวทันที แล้วค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเขา “ พี่ฉัตรคะ…” “ คะ…ครับ ” พยายามข่มอารมณ์สุดๆ อ่อยไม่พอน้ำเสียงยังหวานอีก “ น้องหิวงะ ” “ อ๋อ…งั้นพี่ไปหาของกินให้นะ รอพี่ได้ไหม รอคนเดียวได้นะ ” “ ไม่ๆ ไม่หิวแล้ว น้องไม่อยากอยู่คนเดียว อื้อ~ พี่เพิ่งอาบน้ำมาเหรอคะ เย็นจัง ” คนตัวเล็กโผเข้ากอดเขาที่ยืนชิดเตียงยังไม่ได้นั่ง “ ครับ น้องจะอาบน้ำไหม เผื่อจะสร่างเมาได้บ้าง! ” “ ใครเมา…ไม่มี๊ ” “ แหนะ…เสียงสูงไปนะ ” “ 555+ น้องมีความสุขจัง แค่มีพี่อยู่ใกล้ๆ ก็อุ่นใจแล้วอะ ” คนตัวเล็กพยายามหาที่ซุก

ตอนพิเศษ 3 มีแฟนแล้ว / ไม่อยากเข้าถ้ำเหรอ “ ชนมาได้ ไม่คิดจะขอโทษบ้างหรือไง อะ…โอ๊ย ” ด้วยความมึนเมาและโดนชนทำให้ล้ม พยายามลุก หัวก็หมุน มันเลยหงุดหงิดใจและเจ็บแผลถลอกที่หัวเข่าด้วย “ มุกๆ เป็นไงบ้าง มาๆ เราช่วยพยุง ” เสียงนี้…เหมือนจะได้ยินมาไม่นาน พยายามครุ่นคิด…อ๋อ ตี๋นี่เอง “ ขอบใจนะตี๋ ว่าแต่นายยังไม่กลับเหรอ? ” “ วันเกิดเพื่อนเรานะ คงอีกนานกว่าจะกลับ แล้วเป็นไงมาไงถึงมานั่งอยู่หน้าห้องน้ำ อย่าบอกนะว่าเมาเกิ๊น! ” ดูทำเสียงเข้า พอเขาช่วยพยุงขึ้นแล้วปล่อยให้เป็นอิสระ รู้สึกว่าโลกกำลังจะหมุน ทรงตัวไม่อยู่ ก็เลยกะจะเซไปหาที่ยึดเหนี่ยวไว้…แต่ก็เผลอสะดุดขาตัวเอง แล้วโอนตัวไปทางตี๋ เขาก็รับไว้ทัน สรุปยืนกอดกันเฉย ‘ ว้าย ’ ฉันอุทานเสียงดัง ใจตี๋เต้น ตึกตัก ตึกตัก สัมผัสได้ตอนที่หน้าไปปะทะอกแกร่ง “ อะ…เอ่อ…ขอบใจนายนะที่รับเราไว้ ” ปากก็พูดไป แล้วพยายามยันกายออกจากอ้อมกอดเขา “ มุก มุก ” เสียงเรียกตะโกนดังและจำได้ขึ้นใจว่าเป็นเสียงใคร แต่ก็อยากแกล้งให้เจ็บบ้าง “ อุ้ย! ” แกล้งทิ้งตัวไปซบตี๋อีกครั้ง ไม่รู้ว่าคนที่ตะโกนเรียกเมื่อกี้จะรู้สึกและทำหน้ายังไง แต่ที่รู้ๆ เสียงเงียบไปแล้ว

ตอนพิเศษ 2 ถ้าอยากให้อภัย…ก็หย่าสิ 19:00 น. “ ข่าวด่วน…ขณะนี้หัวหน้าโจรใต้ได้ถูกจับแล้ว พวกสมุนถูกวิสามัญ… รังโจรได้ราบเป็นหน้ากอง ทหารที่แฝงตัวเข้าไป ได้ทำการยึดค่ายโจร กว้างล้างทุกอย่างจนเสร็จสิ้นไปแล้ว จบแล้วนะคะ โจรใต้ ต่อไปนี้สามจังหวัดภาคใต้คงมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามานะคะ ” เสียงของผู้ประกาศข่าวดังขึ้น ในโทรทัศน์ที่ทางร้านเหล้าเปิดดู ทำให้ฉันพอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว แต่ก็ดี ปราบโจรกบฏต่อบ้านเมืองให้สูญสิ้นไป ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องผวากันอีกแล้ว ในใจตอนนี้ไม่ได้คิดถึงลูกสาวเลย เพราะคิดว่าน่าจะมีคนดูแลเยอะ แต่ที่รู้ๆ ทางบ้านกระหน่ำโทรเข้ามารัวๆ พร้อมสายเข้าจากเพื่อนๆ เช่นกัน แต่ฉันนั้นไม่ได้กดรับสายใครเลยเอาแต่กระดกเหล้า ไม่มองไม่คุยกับใคร นอกจากจ้องเหล้าตรงหน้า ที่ตอนแรกเต็มขวดแต่ตอนนี้เหลืออยู่แค่ก้นขวดแล้ว นั่งกินมาตั้งแต่ตอนหกโมงเย็นยันหนึ่งทุ่ม ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเมาเท่าไร แต่รู้ว่ามึนๆ กรึมๆ แล้ว แต่ยังไหวอยู่! “ เฮ้ย! มุก ” เสียงทักทายดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่ไม่คุ้นหูเอาสะเลย พยายามมองตามเสียงจนเจอ เป็นผู้ชายตาตี๋ใส่แว่นตาหนาเตอะ! แปลกนะ ปกติคนประเภทนี้น่าจะอยู่อ่านหนังสือท

ตอนพิเศษ 1 หลอกลวง หนึ่งเดือนต่อมา… อยู่โดยที่ไม่มีเขา เหมือนอยู่ไปวันๆ เวลาจะคอยเยียวยาทุกสิ่งมันอาจจะสำหรับคนอื่น สำหรับฉันหนึ่งเดือนที่จากไปก็ยังคร่ำครวญเรียกหาแต่พี่เขา สิ่งแทนใจที่ได้เห็นต่างหน้ามีแค่ แหวนเท่านั้น สร้อยคอไม่มีนะ ไม่รู้ว่าตกหายไปไหนแล้ว ส่วนของฉันก็ได้รับคืนแล้ว แหวนแต่งงานสองวง ฉันใส่ไว้ในสร้อยคอ แล้วสวมมันไว้ที่คอตลอดเวลา ในยามคิดถึงก็แค่จับมัน ทำให้อุ่นใจเหมือนพี่เขาอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความคิดที่คิดไปเองหรือเปล่า!? ที่น่าแปลกและทำให้แปลกใจนั้นก็คือ พี่ธีร์มีจดหมายพี่ฉัตรด้วย ซึ่งพี่เขาบอกเพียงว่า “ ไอ้ฉัตรมันเอามาให้พี่ก่อนแล้ว หากมันไม่อยู่ก็เอาให้มุก เหมือนเป็นลางบอกเหตุ ว่าจะมีเกิดเรื่องขึ้นกับมันเลย ” แต่ก็นั้นแหละ ไม่ได้มีแค่ฉบับเดียวนี่สิ งงใจมาก เพราะฉบับที่สองพี่ธีร์เพิ่งเอามาให้เมื่อวาน ซึ่งฉันก็ถามกลับไปว่า ทำไมไม่ให้ทีเดียวให้หมด ได้คำตอบกลับมาว่า “ ไอ้ฉัตรมันบอกเพียงว่าให้เพียงเดือนละหนึ่งฉบับ มันจะให้มุกตระหนักได้ว่ายังมีมันอยู่ข้างๆ กายเสมอ ถึงตัวไม่อยู่ก็เถอะ และมุกจะไม่ได้ลืมเลือนมันไป ” ความเป็นจริงนะ เขาแค่ย้ายจากใจไปอยู่ใ

บทที่ 47 มาช่วย / ขอโทษ 🖤วันต่อมา…โรงพยาบาลจังหวัดD“ เฮือก~ ”“ ฉัตรเป็นไงบ้าง! ” “ เพลง!...แล้วมุกล่ะ ยังไม่มาเหรอ? นี่ฉัตรหลับไปกี่วัน ” “ มุกเหรอ? …นี่ฉัตรจำมุกได้แล้วใช่ไหม? ฉัตรหลับไปแค่วันเดียวเอง รู้งี้เอาไม้หน้าสามฟาดตั้งนานแล้ว ถ้ารู้ว่าความจำจะกลับมา ” เพลงพูดยิ้มๆ“ ใช่ จำได้แล้ว จำทุกอย่างได้หมด ทุกเรื่องที่ผ่านมาสองเดือนด้วย แล้วนี่ไม่โทรบอกมุกให้มาหาฉัตรบ้างเหรอ? ” ทั้งที่เขาเจ็บ ไม่ว่าใครที่เฝ้าก็ต้องโทรบอกเมียเขาสิ! จู่ๆ ความทรงจำก็กลับมา แต่ความทรงจำตอนนั้นก็จำได้หมด ตอนที่พูดจาไม่ดีใส่มุก ตอนที่ไม่ได้ดูแลมุก ตอนที่ร้องหาแต่เพลง จำได้หมดและอยากจะทึ้งหัวตัวเองมากๆ ในตอนนี้ ทำอะไรลงไปวะ ป่านนี้ไม่รู้มุกจะเป็นไงบ้าง! ทั้งที่ตอนนั้นเพิ่งจะดีกันแท้ๆ สวรรค์กลั่นแกล้งกันชัดๆใบหน้าหวานที่ดูเศร้า ทุกครั้งที่เขาพูดและจำได้แค่เพลง ดวงตาคู่นั้นที่ดูเศร้าสร้อยมีแต่น้ำตาที่ไหลแอบอาบทุกครั้งที่เจอ ยิ่งคิดหัวใจมันยิ่งหน่วงไม่ได้การล่ะ ตั้งแต่วันนั้นที่มุกถอดแหวนวางไวั และบอกว่าถ้าว่างจะมาหย่า มุกก็ไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างจำได้ว่ามีข่าวเกี่ยวกับท

บทที่ 46 ความเป็นมาของโจร (เรื่องสมมุติ)บ้านพัก…ตั้งแต่ยัยเด็กนั้นจากไป ทิ้งจดหมายและแหวนแต่งงานไว้หน้าบ้าน สมองของเขามันมีภาพซ้อนที่โผล่ขึ้นมาทุกวัน จนเขาไม่เป็นอันทำงาน เพราะมันเจ็บปวดร้าวไปหมดพี่ฉลามก็กลับไปทำงานแล้ว เขาไม่อยากเป็นภาระให้พ่อแม่ก็เลยให้เพลงมาดูแลตอนกลางวันคนเดียว พอเอาเข้าจริงๆ ทำไมรู้สึกว่าหัวใจตัวเองไม่ได้ต้องการเพลงแล้ว ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ความผูกพันธ์ก็เริ่มหายไป งงใจมากเวลาผ่านมาเดือนหนึ่งที่เขาต้องหยุดพักงานต่อ เพราะสภาพย่ำแย่ ทุกครั้งที่มีภาพซ้อนเขาก็พยายามนึกคิดให้ออกว่ามันคืออะไร แต่รู้สึกสัมผัสถึงผู้หญิงอีกคนได้เหมือนกันวันนั้นที่มุกโดนจับไป เขาให้พี่ฉลามไปส่งเพลงกลับและตัวเขาเองไปตามหามุก แต่ทหารที่รู้ทาง ดันพาไปดักจับทางลัด ซึ่งไม่ผ่านถนนใหญ่ พอไปถึงก็จับพวกโจรได้ ตามจีพีเอสในโทรศัพท์ของมุก แต่กลับไม่เห็นเจ้าตัวตอนนั้นเขาก็เลือดขึ้นหน้า ไม่เข้าใจตัวเองเลย พยายามเค้นความจริงจากปากพวกโจร ก็ได้รู้ว่า พวกมันปล่อยมุกลงจากรถไปนานแล้ว พอได้ยินดังนั้น เขากับเพื่อนๆ ต่างพากันขับรถกลับทางถนนใหญ่เพื่อหวังจะเจอเธอ แต่ไม่เจอตามถนน เลยกลับบ้านคิดว่าเธอน่าจะม

บทที่ 19 อยากอ่อยฉันเหรอหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ครืดดด ครืดด(“ สวัสดีครับคุณฉวีวรรณ ”)(“ เคยบอกไปแล้วนี่ค่ะ ว่าให้เรียกฉันว่าน้าฉวีก็พอแล้วค่ะ ”)(“ ครับคุณน้าฉวี ไม่ทราบว่างานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ไม่มีหรอกค่ะ งานที่คุณให้สามีฉันเป็นหุ้นส่วนด้วย ราบรื่นดีมากค่ะ ยังไงก็ขอบคุณที่เมตตาครอบครัวพวกเราด้วยนะคะ ”)(“ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ยังไงคุณน้าภพก็มีความรู้ในด้านนั้น ผมต้องการคนมีฝีมืออยู่แล้วที่จะฝากบริษัทให้ดูแลแทนและอีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าผมเต็มใจให้ครับ ”)(“ ค่ะ ”)(“ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ ”)(“ ฉันอยากจะถามว่าช่วงนี้รสาเป็นไงบ้างคะ ”)ตั้งแต่ที่เขาเองรู้ว่ารสาหึง หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ค่อยพูดกับเขาเลย บางครั้งก็หลบหน้าหลบตา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่เขาก็สั่งส้มและน้ำคนใช้ของบ้านแล้วว่าฝากดูแลรสาด้วย ในช่วงที่เขาทำงานหรือกลับดึก ต้องคอยส่งข้าวส่งน้ำ ถ้าเธอไม่ออกมากินเองไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดแต่ด้วยงานที่รัดตัวและมีปัญหาพร้อมกันในหลาย ๆ ที่ เขาเลยต้องจัดการปัญหานี้ก่อน เพราะเขาทำแค่สองคนพ่อ มันเลยภาระหนักอึ้งหน่อย(“ เอ่อ...คุณสรุ

บทที่ 18 หึงเช้าตรู่รสาตื่นมาด้วยความสดใส หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เพราะเธอเล่นจุ๊บคนที่นอนใกล้ ๆ ไม่ได้พักเลยไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็แทบจะไม่มีที่ติ ใบหน้าที่ปราศจากหนวดเครา สะอาดสะอ้าน สิวสักเม็ดแทบจะหาไม่เจอ“ ทำอะไรของเธอ ใกล้กันเป็นต้องฉวยโอกาสตลอด ”เธอที่เอาปากของตัวเองไปแตะปากหนาพอดี สายตาคมก็เบิกกว้าง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงห้วน“ ก็ปากคุณมันน่าจุ๊บอ่า ใครจะอดใจไหวกันเล่า ”“ หายดีแล้วใช่ไหม ”“ ก็ยังมีเพลีย ๆ อยู่บ้างค่ะ ”“ งั้นก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ”“ คงงั้น ”@บ้านตระกูลธนัชวรากานต์“ ใครซื้ออมยิ้มให้ พ่อบอกแล้วไงว่าไม่ให้กิน ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย ” น้ำเสียงดุดังลั่น เด็กตัวน้อยเริ่มสั่นเพราะความกลัว“ คนที่ซื้อให้หนูก็น้ารสาไงคะ ”อ้าว แล้วไง เด็กคนนี้ก็ดันมากินโชว์หราอยู่หน้าบ้านพอดิบพอดีเลย“ เธอซื้อให้เส้นดายเหรอ ฉันก็เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่ามันไม่มีประโยชน์ ทำไมเธอถึงไม่ฟังบ้าง ” คราวนี้เขาหันมาดุเธอ“ แหม่ เล็กน้อยเองค่ะ แค่สองสามอัน ฟันไม่ทันพุหรอกค่ะ ”“ ไม่ใช่สามสองอันค่ะคุณพ่อ น้าเขาซื้อให้หนูเป็นสิบ ๆ อันเลย หนูกินไปห้าอันแล้วค่ะ ”อ้า

บทที่ 17 ต้องการคุณห้างสรรพสินค้า“ คุณพ่อขา หนูขอซื้ออมยิ้มได้ไหมคะ ” เด็กน้อยที่จับมือหนาของคนเป็นพ่อดึงกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะใช้แขนเล็กยื่นออกไปทิศทางของร้านขนมเด็ก พร้อมใช้นิ้วชี้ไป“ ไม่ได้ครับ พ่อบอกแล้วไงว่าให้กินของที่มีประโยชน์ เดี๋ยวฟันก็ผุหรอก ”“ หนูกินแล้วจะกลับไปแปรงฟันทันทีเลยค่ะ นะคะ ๆ หนูไม่ได้กินนานมากแล้ว ” ใบหน้าเล็กเศร้าสร้อยมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสายตาปริบ ๆ“ ไม่ได้ครับ ” คนเป็นพ่อไม่ได้ใจอ่อนเลย“ ให้หนูเส้นดายกินสักนิดเถอะ คุณก็อย่าเคร่งเกินไปสิ สงสารเด็ก นาน ๆ ครั้งเองค่ะ เดี๋ยวพอกลับบ้านไปรสาจะพาเส้นดายไปแปรงฟันเองค่ะ ”หญิงสาวที่ยืนฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่นาน ก็พูดแทรกในทันที เพราะเธอก็เคยผ่านวัยเด็กมาย่อมรู้ดี ว่าถ้าต้องการจะกินอะไรก็จะกินให้ได้ อีกอย่างเป็นเด็กแค่ครั้งหนึ่งเอง พอโตขึ้นเด็กเขาจะรู้เองแหละว่าควรกินมันอีกไหม“ คุณไม่รู้อะไร ก็อย่าพูดดีกว่า ” ดูท่าวันนี้บรรยายกาศไม่ดีเสียแล้วสิ พูดแค่นี้ ต้้องขึ้นเสียงใส่กันด้วยเหรอ ? เหอะ!“ ก็แค่อมยิ้มอันเดียวเองเนอะ เส้นดาย ” เธอหันไปพูดกับเด็กแทน“ หนูไม่กินแล้วค่ะ ของไม่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลย คุณพ่อพาหนูไปเล

บทที่ 16 คืนนี้กินต้มแซ่บหนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ชีวิตเธอไม่เคยเสียดายอะไรเท่านี้มาก่อน เมื่อสัปดาห์ก่อนเธอให้คุณสรุจมานอนด้วยก็จริง แต่เธอลืมไปว่าตัวเองเป็นประจำเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากแอบจุ๊บเขาในตอนที่เขาหลับเองช่วงนี้เธอมีบางอย่างที่ต้องทำในทุกวัน วันละหนึ่งชั่วโมงหรือครึ่งชั่วโมง นั่นก็คือหัดขับรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งมันก็คือความคิดของคุณสรุจเขาเขาอยากให้เธอขับรถมอเตอร์ไซค์เป็น แล้วคอยไปรับไปส่งยัยหนูเส้นดายทุกวัน เธอไม่เข้าใจเลยทั้งที่เธอก็ขับรถเก๋งเป็น ทำไมไม่ให้ขับวันต่อมา...ครืดด ครืดดเป็นเช้าที่แสนสดใสแน่นอน ถ้าไม่มีใครรบกวนเธอ นี่อะไร เล่นโทรมาตอนเช้าอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่คุณสรุจจะเป็นใครไปอีกล่ะ ไม่รู้วันนี้จะใช้ให้เธอทำอะไรอีก คงไม่ใช่จะให้ไปส่งลูกของเขาที่โรงเรียนแล้วนะ เธอเพิ่งขับหัดขับมอเตอร์ไซค์เอง ยังขับไม่แข็งเลย มันยังส่ายไปมาอยู่เลยนะ(“ ฮาโหลลลล ”)(“ นี่แกยังไม่ตื่นเหรอ ฉันสอนแกว่าไงฮะ ไปอยู่บ้านคนอื่นตื่นให้เร็ว ๆ หน่อย จะได้ไม่ถูกต่อว่าหรือถูกนินทาลับหลังว่าไม่มีใครสั่งใครสอนอะ ”)(“ แม่เหรอ ”)(“ ก็ใช่นะสิ แหม่ ๆ ไปยังไม่ถึงเดือนเลย แกลืมแม่คนนี้แล้วเหรอ ”

บทที่ 15 ให้หนูกำจัดเธอทิ้งซะโรงพยาบาลเพียงเวลาไม่นาน รสาก็ตื่นขึ้นหลังจากที่หมอมาตรวจ เธอทำเอาเขาใจหายใจคว่ำไปหมด แต่มันกลับกลายว่าพีคไปกว่าที่ีิีิคิดเสียอีก“ อื้ม ~ ” รสาส่งเสียงเบา ๆ แล้วเปลือกตาค่อย ๆ เริ่มขยับ ก่อนจะกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับแสงให้คุ้นชิน แล้วหันมามองหน้าเขา“ ระ...รสา ยังไม่ตายใช่ไหมคะ ” สิ่งที่เธอถามหลังจากตื่นทำเอาเขาเผลอยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย“ อืม ”“ ละ...เลือดนั้นที่ออกมา เพราะรสาแท้งจริงเหรอคะ ” ใบหน้านวลเริ่มซีดเผือกเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น ดวงตาใสซื่อสั่นระริก“ ทำไมเธอคิดว่าตัวเองแท้งล่ะ ”“ ... ” หญิงสาวนิ่งไป“ ใครเป็นพ่อเด็กเหรอ ”“ ... ” ใบหน้านวลเศร้ามองมองสำรวจใบหน้าเขา“ ฉันกับเธอ เรายังไม่เคยมีอะไรกันเลยนะ เธอท้องกับใครเหรอ ”“ เออใช่ จริงด้วยแฮะ แล้วรสาจะท้้องได้ยังไง งั้น...อูย อ่อ ตอนเช้าที่หน่วงท้อง คงไม่ใช่เพราะประจำเดือนมาหรอกนะ ”“ ใช่ ประจำเดือนเธอมา ”สิ้นเสียงของสรุจ ใบหน้านวลร้อนผ่าวด้วยความอับอายในทันที ทำไมหัวสมองทึบแบบเธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้นะ ทำไมไม่นึกเอะใจตั้งแต่ทีแรก“ งั้นรสาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมคะ อูย เจ็บจัง ” มือเล็กนำ

บทที่ 14 แn้ง09 : 57 น.รถยนต์ของสรุจก็ขับเข้ามาจอดที่โรงรถ เขาไม่ลืมหยิบข้าวกล่องที่สั่งทำกลับมาบ้าน เพราะวันนี้คนที่บ้านลาบ้าง ป่วยบ้าง คงไม่มีคนทำกับข้าวแน่ ๆหลังจากที่นำอาหารไปให้พ่อกับแม่ เขาก็ไม่ลืมที่จะเอาไปให้คู่หมั้น ที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง‘ ก๊อก ๆ ’“ ที่รักมาแล้วเหรอคะ หิ้วอะไรมาด้วยคะเนี่ย เข้ามาในห้องก่อนสิค่ะ ” คำว่าที่รักถึงยังไม่ชินแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่รู้สึก“ ฉันซื้อข้าวมาให้ รับไปสิ ”“ อุ้ยตาย เจ็บจัง อึก ทำไมเจ็บแบบนี้ ” ร่างบางทำหน้าเหยเกพร้อมเดินถอยหลังเข้าห้องไป มือเล็กนั้นกุมตรงอกซ้าย เขาจำเป็นต้องเข้าไปดู“ เจ็บอะไร ตรงไหน ไปหาหมอไหม ” เขาเข้าไปประชิดตัวเธอ“ งื้อ ~ เจ็บจริง ๆ คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ มันแดงหรือเปล่า อูย ทำไมเจ็บแบบนี้ ”“ ไหนขอฉันดูหน่อย ”“ เอามือคุณมาสิค่ะ ” เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยื่นมือไป หญิงสาวจับมือเขาไปวางตรงอกซ้ายที่เต้นตึกตักตึกตัก“ ได้ยินเสียงหัวใจรสาไหม ที่บอกว่ารักคุณ ” แค่นั้นแหละ เขาถึงกับดึงมือกลับมา ถูกหลอกจนได้“ เล่นอะไรของเธอเนี่ย ” เขาเริ่มถอยห่าง เธอก็เริ่มเดินเข้ามาใกล้“ ฮ่า ๆ หยอก ๆ เองค่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค

บทที่ 19 ความรักบังตา“เด็ก ๆ ไปพักเถอะ เรื่องสู่ขอพวกผู้ใหญ่จะคุยกันเอง” พ่อของพี่แมทพูดขึ้น พวกเราก็ทำตามอย่างว่าง่าย พากันออกมาจากตรงนั้น ยัยโรส พี่ภูมิ พี่นิดา ยัยเม ก็พากันเดินแยกไป เหลือแค่ฉันกับพี่แมทที่เดินเคียงคู่กันออกมา“นี่แหนะ ๆ ”“โอ๊ย ๆ นิราตีพี่ทำไมครับ พี่เจ็บนะครับ”“ทำไมไม่บอกให้นิราเตรียมตัวบ้างล่ะคะ จะมาสู่ขอทั้งที ให้นิิราแต่งตัวสวย ๆ บ้างไม่ได้เหรอคะ”“กว่าจะเตรียมตัว ก็ไม่ทันไอ้ธามนะสิ เมื่อเช้ามันโทรมาบอกว่าจะไปสู่ขอนิรา พี่ได้ยินแบบนั้นพี่รีบเด้งตัวลุกจากเตียงไปหาพ่อแม่ทั้งที่ใส่ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเลยแถมยังไม่ใส่กางเกงในด้วย ไอ้หนอนน้อยห้อยโตงเตงอยู่เลย พี่กลัวไม่ทันการณ์แหนะ”“ฮ่า ๆ รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ”“ใช่ พี่ไม่อยากเสียนิราไปอีก พี่รักนิรา พี่อยากครอบครองเพียงผู้เดียว ต่อให้นิราของพี่จะผ่านใครมาแล้วก็ตาม แต่คนสุดท้ายของน้องต้องเป็นพี่คนหล่อคนนี้คนเดียวครับ”“แหนะ ยังอวยตัวเองอยู่อีก แล้วทำไมต้องโกหกว่าไปทำงานด้วยคะ”“กะจะเซอร์ไพร์สไงครับ น้องว่าพี่ไม่หล่อเหรอ?”“ห

บทที่ 18 เลือกใครบ้านภาณุเมศธนันฉันกลับถึงบ้านก็แปลกใจไม่น้อยเพราะมีรถรามากมายที่ไม่รู้จักจอดอยู่ด้วย แต่มีสองคันที่ฉันรู้จักดี นั่นก็คือ...“รถพี่ธามนี่น่า” ยัยเมพูดขึ้นพร้อมสอดส่อง“นี่รถพี่แมทใช่ไหม” ฉันพูดขึ้น“ใช่ ๆ อะไรเนี่ย วันรวมญาติเหรอ? นั่นมันรถที่บ้านฉันนี่น่า ใครพามา หรือพ่อแม่ฉันจะมาด้วย” พี่แมทคิดจะทำอะไรเนี่ย“ไม่รู้สิ แต่ฉันไม่อยากเข้าบ้านเลยตอนนี้”ทำไมหัวใจมันสั่นขนาดนี้ กลัวหรือกังวลอะไรกันแน่ เฮ้อ~“นิรา กว่าจะมาได้นะ รีบเข้าไปข้างในเถอะ ไป ๆ เมมาด้วยสิ” ยัยโรสออกมาถึงจับมือฉันทันที สองคนนี้ทำความรู้จักกันเมื่อคืนที่ผับแล้ว“โรส พี่แมทมาที่นี่เหรอ” ยัยเมถามขึ้น“ใช่ เมไม่รู้เหรอว่าพ่อแม่เมมาด้วยนะ” สิ้นเสียงยัยโรส ฉันหยุดเดินเสียดื้อ ๆ“แกเป็นอะไรยัยนิรา” ยัยเมถามด้วยความแปลกใจ“นั่นสิ นิราแกโอเคไหมเนี่ย” ยัยโรสมองหน้าฉัน“พี่ธามมาด้วยเหรอ? ” ฉันถามขึ้น“ใช่ ๆ ฉันได้ยินพี่แมทเรียกไอ้ธาม”พี่แมทกับพี่ธามมาทำไม มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ

บทที่ 17 ปรับความเข้าใจกันแลัวผับMพวกเรามาสักพักแล้ว มีแค่ฉันกับพี่แมทที่นั่งอยู่ที่เดิม ส่วนยัยเมออกไปเต้นแล้ว วันนี้ให้นางหนึ่งวัน ให้ปล่อยสุดเหวี่ยงไปเลยฉันที่นั่งอยู่ ตอนนี้เริ่มรำคาญอีตาพี่แมทแล้วสิ มาคลอเคลีย นัวเนีย ฉันไม่ห่างเลย อะไรจะขนาดนั้น“นั่งดี ๆ จะตายเหรอคะพี่แมท”“โห ดูพูดเข้า”“นิราเบื่อพี่แล้วนะคะ นั่งห่าง ๆ บ้างก็ได้ นี่จะสิงนิราแล้วนะคะ”“ก็พี่ติดนิราไปแล้วอ่า”“เป็นแบบนี้กับทุกคนใช่ไหมคะ?”“ไม่เอาไม่พูดเรื่องเก่าแล้ว”“นิรา พี่แมท” ฉันหันมองเสียงที่คุ้นหูของอดีตเพื่อนรักที่ควงมากับ....“พี่ภูมิ!” เมื่อเห็นพี่ชาย ฉันก็รีบแกะมือพี่แมทออกจากร่างบาง แล้วลุกขึ้นยืนทันที“นิรา” พี่แมทมองฉันด้วยสายตาละห้อยก่อนจะหันไปมองพี่ภูมิกับยัยโรสที่ควงกันมา สองคนนี้สงสัยจะคบกันแล้วจริง ๆ สินะ“พี่ภูมิอย่าดุนิราเลยค่ะ” เสนอหน้า! ฉันไม่ได้ให้ช่วยสักหน่อยยัยนี่! หึก“บอกแม่แน่ ๆ เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเข้าผับกินเหล้า ควงผู้ชาย นิสัยไม่ดี”“นิราไม่ได้

บทที่ 16 เช้าอกหัก เย็นได้แฟนใหม่การขัดขืนไม่เป็นผล มิสู้เข้าร่วม และฉันก็เลยจุดนั้นไปแล้ว พี่เขาไม่เพียงไม่ให้ฉันได้เอ่ยปากพูดอะไร ยังทำให้ฉันเกือบจะขาดใจตายอีก เพียงแค่ฉันออกเสียงจะพูด เขาก็ก้มมาประกบจูบอย่างนัวเนีย ช่วงล่างก็ทำหน้าที่ของมันไป ฉันแทบจะแยกอารมณ์ไม่ได้ หายใจไม่ทั่วท้อง จะตายเสียให้ได้ภารกิจร่วมรักบนเตียงหนา ไม่ได้ร้อนแรงอย่างที่คิด มันกลับอ่อนโยนเสียมากกว่า ท่วงทำนองของเอวหนาพริ้วไหว ไม่ได้กระแทกกระทั้น หรือลงแบบหยาบ ๆ แต่อย่างใด มันกลับอ่อนโยนมากกว่า เขาไม่ได้เร่งรีบ ทำไปเรื่อย แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกเกร็งเพราะความเสียวได้อารมณ์มาเต็ม หัวใจที่ร้อนรุ่มเริ่มเบิกบาน ภาพในครั้งอดีตย้อนกลับมา เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ที่ได้พูดคุยและหัวเราะด้วยกัน มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ๆ เพียงแค่สบตาและได้มองคนตรงหน้า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มีความสุขมาก ๆ เหมือนมันจะล้นอกแล้วพากันออกทางหู‘ พลั่บ ๆ ’เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นพร้อมเสียงครางของเขาที่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ มีเพียงฉันที่นอนกัดฟันไม่ให้เสียงดังออกไป“ครางให้พี่ฟังหน่อยได้

บทที่ 15 รวบหัวรวบหางครั้งแรกของฉันที่เข้ามาเหยียบบ้านของพี่แมท ตอนที่เป็นแฟนกัน ฉันก็ไม่เคยมาหรอก บ้านใหญ่โตไม่แพ้บ้านฉัน สไตล์การตกแต่งก็เรียบหรูดูแพง“หิวน้ำไหม”“ไม่ค่ะ พานิิราไปหาเมหน่อย”“งั้นมาสิ เดินตามพี่มา”ฉันก็ทำตามอย่างว่าง่าย โดยที่ไม่ได้นึกกลัวอะไรเขา กลับไว้ใจเขามาก ๆ‘แกร๊ก’พี่แมทเปิดประตูทันที โดยที่ไม่เคาะเรียกยัยเมก่อน แบบนี้มันจะดีเหรอ ยัยเมคงไม่เกรี้ยวกราดหรอกนะที่พวกเราถือวิสาสะเข้าไปโดยไม่ได้บอกฉันเดินเข้าไป ในหัวก็นึกภาพออกว่า ยัยเมคงนอนฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้อยู่แน่ ๆ หูก็คงดับ ไม่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา แต่แล้วมันไม่ใช่ สายตาฉันก็สำรวจทั่วห้อง แค่การตกแต่งของคนนี้ก็บ่งบอกว่าไม่ใช่แล้ว ยัยเมชอบสีชมพูแต่ห้องนี้กลับมีแค่สีดำ และมีรูปถ่ายใบใหญ่ตรงหัวนอน เป็นรูปของพี่แมท งั้นหมายความว่าห้องนี้...เป็นห้องพี่แมทสินะ ฉันหันขวับไปหาพี่แมทที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพร้อมยิ้มแฉ่ง“พี่แมท พี่หลอกนิรามาห้องพี่เหรอ คิดจะทำอะไรนิราฮะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ นิราอยากไปหาเม“ ฉันเดินไปใกล้พี่

บทที่ 14 โดนบังคับห้างสรรพสินค้า“นิราอยากซื้ออะไรก็ซื้อไปเลย เดี๋ยวพี่จ่ายเอง” พบคนใจปล้ำแล้วหนึ่ง สงสัยอยากเปย์สาวมาก ๆ สินะ“นิราไม่ใช่พวกผู้หญิงของพี่ ไม่ต้องมาเปย์หรอกค่ะ ถ้านิราอยากซื้ออะไร นิรามีเงินจ่ายค่ะ”“ฮ่า ๆ มามะ พี่ชายมาเปย์น้องสาวพี่ดีกว่า” ยัยเมหัวเราะคิกคักเมื่อพี่ชายโดยสาวปฏิเสธ“อย่ามาเกาะแขนฉัน แกหัวเราะฉัน ฉันไม่ซื้ออะไรให้หรอก อยากซื้อก็จ่ายเองเลย”“งิ้อ ~ พี่สะใภ้ขา ดูพี่แมทสิรังแกเม”“ยัยเมแกพูดอะไร ฉันไม่ได้เป็นพี่สะใภ้แกสักหน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก”“ยัยเมแกพูดได้ดี มา ๆ เดี๋ยวฉันซื้อเครื่องสำอางให้หนึ่งชุด” เมื่อกี้ยังไม่สบอารมณ์กับน้องสาวอยู่นี่น่าฉันละเบื่อสองศรีพี่น้องคู่นี้จริง ๆ พูดอะไรก็ไม่รู้ จะบ้า! พี่สะพงพี่สะใภ้อะไรเล่า ใครอยากเป็นฮะ!“เมอยากกินไอศกรีมตรงนั้น พี่กับยัยนิรารอตรงนี้แป๊บนะ ใครอยากกินบ้างเดี๋ยวซื้อมาเผื่อ”“ไม่เอา” พี่แมทตอบ ฉันทำเพียงส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีให้คนนั่ง“อยากกินอะไรไหม”“พวกเราเพิ่