ตอนที่ 5 ครั้งที่ 2

กว่าอันดาจะกลับบ้านก็ใช้เวลานานหลายชั่วโมงเพราะเธอหาที่นั่งทำใจ เก็บทุกเรื่องไว้คนเดียว ตั้งใจจะกลับไปแล้วไม่เอาเรื่องหนักใจไปให้สามีรับรู้ รู้อยู่แล้วว่าพูดออกไปก็มีแต่เรื่อง พาลให้ทะเลาะกันเปล่า ๆ ยังไงเธอก็ยังอยากรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ให้ดีที่สุด

ซึ่งเมื่อกลับถึงบ้านอันดาก็เตรียมใจไว้ครึ่งหนึ่งแล้วว่าอาจจะทะเลาะกับปรินซ์เรื่องที่กลับช้า ทว่าพอมาถึงบ้าน กลายเป็นเขาที่เข้ามาคุยกับเธอก่อน

“อันดาอยู่ในห้องน้ำรึเปล่า”

“ค่ะ”

“เสร็จธุระแล้วออกมาคุยกับพี่หน่อยสิ” ปรินซ์รู้ว่าอันดาหนีหน้าเข้าไปในห้องน้ำ เขาเห็นว่าเธอเห็นเขาแล้วแต่เดินหนีขึ้นมาบนห้อง

อันดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะออกมาเผชิญหน้ากับปรินซ์

หมับ!

ร่างสูงสาวเท้าเข้ามากอดภรรยาหลอม ๆ กับเรื่องวันนี้

“พี่ขอโทษที่ขึ้นเสียงใส่”

“…” อันดาก็เงียบ

“พี่ขอโทษที่ผิดนัด”

“…” อันดาก็เงียบเช่นเคย

“อันดา พูดกับพี่หน่อยสิ”

“แม่พี่เป็นยังไงบ้างคะ” ทว่าอันดาเลือกที่จะถามถึงเรื่องที่มีปัญหากัน

“นอนพักอยู่โรงพยาบาลน่ะ”

“แล้วพี่ไม่ไปเฝ้าเหรอคะ”

“พี่แวะมาหาอันดาก่อน แต่เดี๋ยวก็คงกลับไป”

“...” อันดาไม่พูดอะไรเพราะรู้อยู่แล้วต้องเป็นแบบนี้

ถ้าไม่อ้างสุขภาพก็อ้างเรื่องงานหรือไม่ก็เรื่องเงิน มันมีอีกหลายเรื่องที่แม่สามีจะดึงตัวสามีไปจากเธอไม่ให้ทำกิจกรรมร่วมกันแบบสามีภรรยา

“ไว้พี่จะนัดหมอใหม่ คราวนี้พี่จะไม่ผิดนัดอีก”

“พี่ปรินซ์อยากมีลูกไหมคะ”

“ทำไมถามแบบนั้น” ปรินซ์ขมวดคิ้วยุ่ง สีหน้าไม่ดีนัก หลัง ๆ มานี้เขาเริ่มมีสีหน้า แสดงบางมุมที่อันดาไม่เคยเห็นตอนคบเป็นแฟนกัน

“อันว่าอยากทำงานก่อนแล้วเรื่องลูกค่อยว่ากันค่ะ” เธออยู่ว่าง ๆ แบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“อันดา...พี่บอกแล้วไงว่าคลอดลูกแล้วค่อยคิดเรื่องงาน” ปรินซ์ปล่อยมือจากไหล่อันดา ขัดใจขึ้นมาทันที เดินไปหย่อนนั่งลงบนเตียง ซึ่งอันดาก็เดินตามไปนั่งด้วยเพื่อคุยเรื่องนี้ให้จบ

“แต่เราปล่อยมาหลายเดือนแล้วนะคะ ลูกก็ยังไม่มา บางทีถ้าอันได้ทำงาน ไม่เครียด ลูกอาจจะมาเร็วก็ได้”

“อันดาจะเครียดเรื่องอะไร ไม่ต้องทำอะไร เงินเดือนพี่ก็ให้ตลอด อยากไปช้อปปิ้ง อยากทำอะไรพี่ก็ตามใจหมด แต่ขออย่างเดียวแค่อยู่บ้านไม่ต้องทำงาน รอให้อะไร ๆ เข้าที่เข้าทางก่อน”

“…” เขาไม่เคยรับรู้เรื่องในบ้านเลย ว่าบ้านหลังนี้อยู่แล้วเครียดขนาดไหน

“ไปปรึกษาหมอก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที” ปรินซ์สรุปจบและคิดว่าจะไม่พูดเรื่องที่อันดาขอทำงานอีก

“งั้นอันขอพูดอีกเรื่องได้ไหมคะ”

ปรินซ์พยักหน้าให้อันดาพูดต่อ

“เรื่องคุณแม่พี่ปรินซ์”

“แม่พี่...มีอะไรเหรอ”

“พี่ปรินซ์สัญญาก่อนว่าจะฟังให้จบแล้วไม่โกรธกัน”

ปรินซ์รับปากพยักหน้าและเอ่ยออกมา “สัญญา”

อันดาค่อนข้างหนักใจแต่ก็อยากถามให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่คาใจอยู่แบบนี้

“ตอนที่เราคบกัน พี่ไม่เคยบอกคุณแม่เลยเหรอคะว่าเราไปเที่ยวด้วยกัน”

“อันดารู้จากไหน” ปรินซ์ถามกลับทันที

“มันจริงเหรอคะ”

“...” ปรินซ์ก็ยังไม่ยอมตอบ แต่สายตาคาดคั้นของภรรยาจึงทำให้ปรินซ์พยักหน้ายอมรับ

“ทำไมพี่ปรินซ์ไม่เคยบอกอัน”

“พี่ไม่อยากให้อันคิดมากแล้วที่ไม่บอกแม่ว่าไปกับอันก็เพราะไม่อยากให้มีปัญหา” เขาอยากมีความสุขเลยเลือกที่จะตัดปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกไป โดยไม่รู้เลยว่าปัญหาจะส่งผลกระทบกับระยะยาว

“แต่ปล่อยให้ปัญหามาเกิดตอนที่เราแต่งงานกัน”

“ถ้าอันดารู้ก่อน อันดาจะไม่แต่งงานกับพี่เหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ แต่เราน่าจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ก่อน”

“พี่ขอจัดการเรื่องนี้ก่อน ยังไงก็มีทางออก”

“ทั้งที่คุณแม่ไม่ยอมรับอัน!?”

“อันดาอย่าเพิ่งคิดไปเอง มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น อันดาเชื่อพี่นะครับ ว่าทุกอย่างจะดี พี่จะพยายามแก้สถานการณ์ทุกอย่างให้ดีที่สุด” เขากุมมือนุ่มสัญญาออกไป แต่ครั้งนี้ภรรยาของเขามีแววตาที่สื่อความหมายบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่เขาไม่มีทางทำให้ได้

“เราย้ายไปซื้อบ้านใหม่ดีไหมคะ?!”

จบจากสนทนาวันนั้นอันดารู้แล้วว่าเธอไม่ควรคาดหวังอะไรจากสามีอีก ไม่ว่าจะบอกอะไร เล่าอะไรขออะไร เขาทำเพียงแค่รับรู้ เหมือนแต่ละเรื่องผ่านหูไปเท่านั้น ปัญหาแต่ละครั้งที่เกิดขึ้นมันสะสมครั้งแล้วครั้งเล่า จากหนึ่งครั้งเป็นสองครั้งจนนับครั้งไม่ถ้วน

อันดาหลับตาด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อเล่าอดีตอันน่าเศร้าให้เพื่อนฟังจนจบ มือนุ่มปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาเป็นระยะ เธอร้องไห้บ่อย ปวดหัวบ่อย เก็บความเครียดไว้คนเดียว เจ็บอยู่ข้างในแต่บอกใครไม่ได้

ณิรินทำได้เพียงกอดปลอบเพื่อน ปัญหาครอบครัวเป็นคนนอกก็ไม่ควรจะยุ่งมาก ไม่สามารถเอาความคิดตัวเองไปตัดสิน ปล่อยให้เพื่อนสบายใจที่สุดแล้วค่อยว่ากัน

“แกควรปรึกษาพ่อแม่นะ บางทีคำแนะนำจากผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ชีวิตคู่มาแล้วน่าจะใช้ได้ผล” ณิรินแนะนำ ช่วยหาทางออก ถึงตอนนี้ในหัวจะเต็มไปด้วยคำด่า แต่ก็เกรงใจเพื่อนที่จะด่าว่าสามีเพื่อนและแม่ผัวใจดำให้ฟังต่อหน้า

“ฉันก็คิดว่าถ้าไม่ไหว จะให้แม่ช่วยพูดกับพี่ปรินซ์” แต่เธอก็ไม่กล้าอยู่ดี เธอแต่งออกมาสร้างครอบครัวแล้ว ไม่อยากเป็นลูกแหง่มีอะไรก็เอาไปฟ้องพ่อแม่

“แล้วตอนนี้แกกับพี่ปรินซ์ยังคิดเรื่องมีน้องอยู่อีกไหม”

“อืม” อันดาพยักหน้าเพราะมั่นใจว่าสามียังอยากมีตัวเล็ก แต่เธออยากจะเปลี่ยนใจแล้ว

“แต่แกไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว?!” สายตาของอันดาบ่งบอกทุกอย่าง

“ฉันไม่อยากให้ลูกเกิดมาตอนที่พ่อแม่เองยังไม่เข้าใจกัน ในบ้านมีแต่ปัญหาที่ยังไม่แก้”

ยิ่งตอนนี้…ปรินซ์ทำงานหนักมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เวลากลับบ้านก็เปลี่ยนไป แต่ละคืนเธอไม่เคยรู้เลยว่าเขากลับมาเวลาไหน เช่นเดียวกับตอนเช้าที่มักจะออกไปก่อนเธอตื่น หนึ่งเดือนเต็ม ๆ ที่เธอและเขาขาดหน้าที่สามีภรรยา แม้แต่มื้อเช้าก็เพิ่งจะเป็นเมื่อเช้าวันนี้ที่ลงมาทานพร้อมกัน แต่ก็มีปัญหาเสียก่อนและคิดว่ากลับบ้านไปก็คงหายหน้าหายตากันไปอีกนานเพราะสิ่งที่สามีทำกับเธอเวลาในบ้านมีเรื่องคือหนีหน้า

“อันดา...” ณิรินเอ่ยเรียกเสียงเศร้า มองหน้าเพื่อนที่มีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เธอได้แต่ยื่นกระดาษทิชชู่ให้เป็นระยะ ซับเท่าไหร่ก็ไม่มีท่าทีจะหมด

“อึก!…” อันดาหมดสภาพสะฮือไห้อย่างไม่อาย ปัญหาครอบครัวคาราคาซังไม่มีใครให้ความร่วมมือที่จะแก้

“แกเสียใจมากใช่ไหม” ณิรินตบไหล่อันดาปลอบโยนอย่างเข้าใจ ปรินซ์เป็นรักแรกของอันดาและยังตัดสินใจเป็นคู่ชีวิตกัน เป็นครั้งแรกในหลาย ๆ เรื่องของอันดา ความวาดฝันของผู้หญิงก่อนแต่งงานต้องสวยงาม แต่พอแต่งจริง ใช้ชีวิตคู่กันจริง ๆ กลับไม่เป็นอย่างที่ฝัน เริ่มจะแตกร้าวทีละนิดโดยไม่มีการซ่อมแซม

“ฉันควรทำยังไงดี” อันดามองหน้าณิริน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยดน้ำตา

“อย่างแรก...แกคุมกำเนิดแบบไหน”

“ไม่ได้คุม” เพราะตั้งใจจะมีลูกกันและปล่อยมาตั้งแต่แต่งงานมาก็ยังไม่สมหวังสักที

ทว่า… “รอให้ประจำเดือนมาก่อน ฉันจะคุมแล้ว”

“ลูกแกคงไม่อยากเกิดมามีย่าประสาทมั้ง แกเลยไม่ท้องสักที” น้ำเสียงขุ่นมัวฉุนเฉียวขึ้นมาทันที เมื่อพูดถึงแม่สามีเพื่อน ณิรินอยากไปปะทะด้วยตัวเองสักฉากสองฉาก อยากจะถามว่าถ้าเกิดลูกมาแล้วหวงแบบนี้ก็เก็บไว้ในบ้านอย่าให้เทียวไปจีบสาวให้ช้ำหัวใจแบบนี้หรืออยากจะถามว่าเลี้ยงลูกไว้ทำสามีหรือไงถึงได้หวงอย่างนี้

ส่วนปรินซ์…สามีเพื่อนก็เหมือนกันถ้าโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้วยังจัดการปัญหาในบ้านไม่ได้ก็ไม่ต้องมีเมีย!!

“ฉันว่าแกควรจัดการขั้นเด็ดขาดนะอันดา ยิ่งปล่อยยิ่งยากจะแก้ แกยอมมากเกินไป พี่ปรินซ์ได้ใจ แม่สามีก็ได้ใจ ข่มแกอย่างกับแกไม่มีหัวใจ”

“ฉันก็คิดว่าจะกลับมาทำงานเหมือนเดิม ไม่อยากอยู่ไร้ค่าแบบนี้อีกแล้ว…” ต่อให้เขาไม่ยอม เธอก็จะทำ คนเป็นภรรยาต้องเชื่อฟังสามีก็จริง แต่สามีก็ควรจะฟังภรรยาเหมือนกัน

ต่างคนก็ควรจะเคารพสิทธิ์ของกันและกัน ซึ่งเธอมั่นใจว่าถ้าเธอทำงานก็สามารถท้องได้ จะไม่กระทบเรื่องงานและการบำรุงครรภ์แบบที่ปรินซ์กังวล