ประกาศิตซาตาน

ประกาศิตซาตาน

last updateHuling Na-update : 2026-02-25
By:  KaowsethongOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
82Mga Kabanata
416views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ลูกก็ส่วนลูกเขารับผิดชอบได้อยู่แล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้จะไม่มีทางได้เป็นภรรยาของเขา อย่างมากก็แค่นางบำเรอไว้สนองความต้องการตอนเบื่อก็เท่านั้น

view more

Kabanata 1

๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๑)

I never thought this day would come. I’ve imagined a lot of things that could go wrong in my marriage, but I never even imagined that it would come to this. And I never thought I would see it with my own eyes.

But there it was— a picture of my husband holding another woman close, smiling in ways he never smiled at me. To make it worse, it was not just any woman.

It was Eva Sterling.

“Multibillionaire, Lucian Dhark, reunites with superstar, Eva Sterling.”

When I first read the headline, I was so shocked I could barely stand on my feet . For a moment, it felt like the world was spinning.

The name ‘Eva Sterling’ haunted me. Eva was the woman who lived on magazine covers and television screens, the golden girl admired by the whole world.

I grew up watching Eva on TV, in my tiny dorm room, wondering how someone could look so flawless. How someone could be so wanted.

She always seemed so perfect, so untouchable and glamorous, almost as if she wasn’t part of the same world as people like me.

And Lucian… Lucian had once chosen her.

That knowledge lived like a ghost in our marriage, even on the days I tried to forget.

I didn’t even realize when my phone slipped out of my trembling fingers and landed on the kitchen counter.

My eyes burned with anger and hurt as I stared at the picture.

Lucian had never looked at me like that. Not in five years. Not in all the quiet mornings when I made his coffee just the way he liked it. Not in the nights when I whispered “I love you”, begging for something he no longer felt.

But now, he looked at Eva like she was his world.

Eva Sterling was everything I wasn’t—famous, breathtaking, loved, and accomplished in her career.

I sank onto the couch, with my head in my hands, staring at the photo as if the longer I looked, the less real it would become.

“Claire?” A gentle voice pulled me back. Camilla, the housekeeper, stood in the doorway. “Are you okay, dear?”

I lifted my phone and turned the screen toward her. “Did you see this?”

Her eyes widened. “Oh, Claire…” She sat beside me, placing her hand on my shoulder, the way a mother would comfort a scared child. “These pictures… they don’t necessarily mean—”

I didn’t let her finish. “Yes, they do.” My voice cracked despite my effort to sound composed. “I can’t believe he would do this… and with Eva. His ex.”

Camilla sighed softly. “I know it looks bad, but you don’t know the whole story yet.”

“No.” My voice came out firmer than I expected, far stronger than I felt. “But I know this is real.”

We sat in silence for a several moments. Camilla rubbed my back gently, and her voice lowered to a whisper.

“You know… I remember how Lucian used to look at you,” she whispered. “During your first months here. He wasn’t exactly warm _ he never had been —but he noticed you. He cared and he showed it.”

She paused. “He had this… softness in his eyes. I haven’t seen that in a long time.”

Camilla’s words stirred the memories inside me.

I remembered the early days, when Lucian would brush my hair behind my ear during a late-night conversation, how he’d asked if I had eaten when I forgot meals, how he’d held my wrist gently when he thought I was upset.

The small gestures and quiet warmth was enough for me to believe I mattered. But the warmth faded and faded until it was completely gone.

Camilla’s voice pulled me back. “Something changed, but it wasn’t your fault.” She said, rubbing small circles on my back. “It was his.”

It hurt more because it was true.

She bit her lip, unsure what else to say to comfort me. There were no words that could fix this.

Later that evening, the front door opened. Lucian was home.

I sat in the living room, waiting for him like I had done every evening for five years.

Lucian walked in as if nothing had happened. His black tailored suit was perfect, his expression calm and unreadable.

“Claire.” He always acknowledged me by simply saying my name. He glanced at me before removing his coat.

I watched him for a several seconds, silently gathering the courage to speak. I needed my voice to be steady. “Lucian, I saw the photos.”

Silence fell between us. Sharp, heavy silence.

He tightened his jaw. “I see.” He simply said.

I rose from the couch. “The photos are everywhere. You and her. Together.”

I swallowed. “Who is she?”

I knew exactly who she was. I had seen endless pictures of them together before we got married.

Lucian tilted his head slightly, an amused expression formed on his face. “Eva. You know Eva. Everybody knows Eva.”

His words stung. Yes, everyone knew the famous actress Eva Sterling.

“Yes… I know Eva,” I said quietly. “But I didn’t know she was back in the country. I didn’t know the two of you…”My voice faltered. “Are you happy?”

The question startled him, but only for a moment. A frown formed on his face and I could tell he was growing irritated.

“Happy? Claire, what kind of silly question is that?” He exhaled sharply. “I’ve had a long day. I don’t have time for your drama.”

My eyes burned, my shoulders dropped and my heart dropped even lower.

Moments passed between us as we stared at each other—a couple whose marriage was slowly collapsing.

One loved too much.

One did not love enough.

“Claire,” Lucian said at last, sounding detached and distant. “You and I come from two different worlds. You know that. We want different things.”

“I thought we wanted each other,” I whispered.

“You’ve always been naïve,” he muttered. “It’s time to grow up, Claire.”

Lucian’s words struck me like a blow. “Do you still love me?”

The silence that followed was unbearable, heavy and painful.

I had my answer.

After a long moment, he sighed and picked up his coat. “Go to bed, Claire. It’s late.”

He walked past me without touching me. Without even looking at me.

Just like that, he ended the conversation— leaving me standing alone in the middle of the room, with nothing but the image of my husband and another woman, arm in arm, burned into my mind.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
82 Kabanata
๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๑)
๑แค่สบตาก็ถูกใจ รองเท้าหนังขัดจนเงาก้าวไปตามทางเดินซึ่งเป็นทางไปสู่โรงแรมหรูประจำจังหวัด นครเฟื่องรัตน์ที่สร้างมาหลายสิบปีเป็นกิจการตกทอดจากรุ่นทวดมาสู่รุ่นเหลน ถึงจะมีโรงแรมมากมายผุดเป็นดอกเห็ดก็ไม่อาจสู้กับความเก่าแก่ของสถานที่แห่งนี้ได้ ภายนอกไม่ได้ดูเก่าสักนิดกลับให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในนครอันสวยงามของยุคสมัยก่อน ด้านหน้าของโรงแรมถูกออกแบบให้มีความเป็นไทยไม่ว่าจะหลังคาทรงปั้นหยาหรือภาพเก่าที่ติดตามฝาผนังเพื่อต้อนรับแขกโดยเฉพาะ ถัดมาเป็นส่วนล็อบบี้ที่ลูกค้าสามารถนั่งพักได้ มีบริการเครื่องดื่มฟรีตั้งแต่เดินเข้ามา บรรยากาศไม่ได้มืดครึ้มแม้เฟอร์นิเจอร์ส่วนมากเป็นไม้ เพราะผนังเน้นโทนสีสว่างเป็นหลัก กลิ่นหอมมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเดินเข้าบ้านผีสิงอย่างที่หลายคนนำไปพูดต่อกัน นอกจากโรงแรมยังมีห้างสรรพสินค้าที่เป็นอีกหนึ่งกิจการที่สร้างมาได้เกือบห้าสิบปี ยังคงได้รับความนิยมต่อเนื่องแม้ว่าจะมีห้างใหญ่มาเปิดฝั่งตรงข้ามก็ตาม ห้างเฟื่องรัตน์ยังเป็นที่พูดถึงเสมอและคนนึกถึงเป็นอันดับแรกเมื่อมาเยือนที่จังหวัดแห่งนี้ นามสกุลเฟื่องรัต
Magbasa pa
๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๒)
ลูกชายกลับจากต่างประเทศแล้วมารับช่วงต่อกิจการ มีหรือที่คุณมาลาตีจะไม่อยากอวดให้คนในวงสังคมทราบ ที่สำคัญหน้าตาของธนนท์ปภพหล่อเหลาขนาดนี้แต่ยังไม่เคยมีแฟนจริงจังเลยสักคน จึงอยากให้คู่ครองให้ลูกบ้าง “ไปได้ครับ” “งั้นก็ไป” พูดแล้วก็พาร่างหนาเดินเข้าไปในงานเลี้ยงที่กว่าครึ่งเป็นชาวต่างชาติ เขาพยายามปรับสีหน้าให้ต้อนรับแขก ด้วยรู้ดีว่าหน้าตาของตัวเองตอนนี้ไม่ค่อยอยากจะต้อนรับใครสักเท่าไหร่ ค่อยโน้มศีรษะลงมาเล็กน้อยเมี่อคุณมาลาตีถามถึงลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้ไม่ค่อยโทรหาท่านบ่อยเหมือนเมื่อก่อน “ทักไปหาน้องสาวเราบ้างหรือเปล่า แม่ติดต่อก็ไม่ค่อยอยากคุยเท่าไหร่มัวแต่เล่นสนุก ติดต่อน้องบ้างนะลูกไปอยู่ที่นั่นคนเดียวแม่กลัวน้องจะเหงา” คิดหนักพอสมควรกว่าจะส่งลูกสาวเพียงคนเดียวให้ไปอยู่ไกลหูไกลตา แต่เมื่อลองคิดดูหลายรอบก็สงสารมารดาที่อยู่คนเดียว จึงส่งหทัยวารินไปอยู่กับท่านเพื่อไม่ให้เหงาจนเกินไป อีกทั้งลูกสาวอยู่ที่นี่ก็เป็นลิงทโมนจากการหยอกล้อกับพี่ชาย จึงต้องส่งไปดัดนิสัยสักหน่อย ตอนนี้เป็นกุลสตรีขึ้นมาบ้างแล้ว “เหงาอะไรล่ะครับ
Magbasa pa
๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๓)
ไม่ว่าเธอจะก้าวเดินไปส่วนไหนของเวที สายตาของเขาก็มักจะไปตามไปเสมอ ตนรู้ดีว่าเธอคงไม่ได้มองลงมาข้างล่างหรือโฟกัสจุดใสจุดหนึ่งเพราะต้องตั้งสมาธิกับการแสดง ทว่าลึกลงไปในใจก็อยากให้หยิงสาวมองกันบ้างความรู้สึกมันเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไร...แล้วอารมณ์เหล่านี้คืออะไร...“อ้าองค์พระพุทธา ตัวข้าบุษบาขอกราบวิงวอน ข้าสวดมนต์ขอพระพรวิงวอนให้หทัยระเด่นปรานี รักอย่าเคลือบแฝง ดังแสงเทียนริบหรี่ ขอองค์ระเด่นมนตรี โปรดมีจิตนึกเมตตา ขอเทียนที่เสี่ยงทาย ดลให้คนรักข้า รักเพียงแต่ บุษบา ดั่งข้านี้ ตั้งใจ....”การแสดงจบลงไปแล้วโดยที่นางรำยังคงค้างท่าสุดท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปหลังม่านอย่างพร้อมเพรียงสวยงาม โดยไม่รับรู้ถึงสายตาของร่างสูงที่มองไปจนสุดเวทีหวังจะได้เห็นดวงหน้าสวยอีกครั้งกลับพบเพียงความว่างเปล่า จนต้องถอนหายใจนึกเสียดายไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ เหม่อลอยไปไกลแค่ไหนกระทั่งไม่รับรู้ว่ามารดามายืนอยู่ข้างกายสักพักแล้ว ท่านจึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยเพื่อเรียกสติคนที่กำลังสติหลุดลอยไปไกล หลังจากได้ชมการแสดงสุดพิเศษแววตาง่วงเหงาก็แปรเปลี่ยนเป็นสดชื่นขึ้นมาทันตา
Magbasa pa
๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๔)
ไม่คิดว่าความต้องการจะสัมฤทธิ์ผลเร็วขนาดนี้ ชายหนุ่มถึงกับตกตะลึงเมื่อเลิกงานแล้วเขาแอบเดินโฉบผ่านห้องจัดเลี้ยง เพื่อมองดูว่าข้างในมีการแสดงรำหรือเปล่า ก่อนพบว่านางบุษบาของตนได้วิ่งหน้าตื่นขึ้นบันไดก่อนจะชะงักเมื่อพบเขา ธนนท์ปภพถึงกับเม้มปากแน่นไม่คิดว่าเรื่องบังเอิญจะมีจริง รีบตีหน้าเคร่งขรึมอย่างเดียวเร็ว โดยที่หล่อนเป็นฝ่ายทักเขาก่อน “อ้าวคุณ เจอกันอีกแล้ว” หยุดยืนตรงหน้าพร้อมโบกมือทักทาย เพิ่งเห็นหน้าสดของเธอครั้งแรกยิ่งรู้สึกว่าสวยกว่าแต่งเต็มเสียอีก โดยเขาไม่รู้ว่าหล่อนทั้งทาครีมกันแดกและโบกรองพื้นพร้อมตบด้วยแป้งพัฟเพื่อปกปิดรอยแดงและรอยดำจากสิว เติมสีสันให้ใบหน้าด้วยบลัชออนสีอ่อนเข้ากับปากสีชมพูระเรื่อ ค่อยมาแต่งเพิ่มหลังเวทีก่อนขึ้นทำการแสดง “ครับ” ตอบสั้นเหมือนเดิมจนเธอคิดจะขอตัว แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเรื่องที่ไหว้วานชายหนุ่มให้หาเจ้าของเงิน จึงต้องสืบสาวราวเรื่องเสียก่อน ทั้งที่นึกเกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน “เจอเจ้าของไหมคะ” “น่าจะเจอแล้วครับ” ตอบไปเท่าที่พอจะนึกออก โยนงานให้คนอื่นทำแล้วก็ไม่ได้ถามว่าเจอเจ้าข
Magbasa pa
๒ มีใจให้กันหรือยัง (๑)
๒มีใจให้กันหรือยัง ความสัมพันธ์ของพวกเราขยับจากคนแปลกหน้าเป็นพี่น้องโดยที่ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ การทำงานแต่ละวันที่เคยผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขามีจุดมุ่งหมายคือการพบกับนางบุษบาของตัวเอง เธอมักจะมาทำพาร์ทไทม์ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ไม่ได้มาทุกวันแต่ก็ค่อนข้างบ่อยจนชายหนุ่มรู้ตารางงานของหล่อน จึงได้ปรับเปลี่ยนตารางงานของตัวเองเช่นเดียวกัน เขาทำหลายอย่างโดยที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้ตัวเองจะต้องมาทำ จอดรถเพื่อรอส่งเธอให้กลับบ้าน เก็บดอกกุหลาบขาวไว้อย่างดีในห้องนอน นำแบงค์พันใส่กรอบพร้อมเก็บไว้ในสมุดบันทึกที่เขียนถึงเรื่องราวความประทับใจของเรา หรือความจริงอาจเป็นเขาเพียงคนเดียวที่ประทับใจก็เป็นได้ ย้อนกลับไปคิดถึงเมื่อไหร่ก็นึกขำตัวเองเหมือนกัน ไม่เคยคิดว่าการตกหลุมรักเพียงแรกพบมีอยู่จริง จนกระทั่งได้พบกับเธอทำให้รู้ว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเองแล้ว ธนนท์ปภพพยายามจะไม่แสดงออกมาเกินไปถึงความรู้สึกของตัวเอง ยังคงไว้ท่าทีอยู่บ้างถึงแม้ความจริงจะชอบหล่อนมากแค่ไหนก็ตาม อย่างตอนนี้ที่เขาเลิกงานและเพิ่งชมการแสดงของหล่อนจบ จึงได้ออกมานั
Magbasa pa
๒ มีใจให้กันหรือยัง (๒)
พอหันไปมองจึงได้พบหญิงสาวที่สวมชุดนักเรียนของโรงเรียนรัฐบาลวิ่งออกมา หล่อนน่าจะเลิกเรียนนานแล้วแต่ยังไม่เปลี่ยนมาสวมชุดไปรเวท ผมยาวประบ่าตามกฎของโรงเรียนที่ไม่ให้ไว้ยาวจนเกินไป ดวงตาเป็นประกายจดจ้องไปยังรถยนต์ที่มาจอดหน้าบ้าน “โห รถสวยมาก! รถใครอ่ะ” หันไปถามพี่สาวที่เดินเคียงข้างชายแปลกหน้า หรี่ตามองอย่างจับผิดก่อนเอ่ยเสียงดังกว่าเดิมจนคนอายุมากกว่านึกเกรงใจชายหนุ่มที่อุตส่าห์มาส่งตนถึงบ้าน เพราะดูเหมือนน้องสาวจะเสียมารยาทกับเขาพอสมควร “พี่อัญมีแฟนแล้วเหรอ!” ตะโกนเสียงดังเล่นเอาคนที่อยู่ในบ้านพากันเดินออกมาดู ทำให้เธอต้องเข้าไปบอกน้องอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับคำพูดกล่าวหาต่อหน้าบุคคลที่สาม ทั้งยังพ่อแม่ที่เดินออกมาอีก “ไม่ใช่ พี่หนึ่งเป็นรุ่นพี่ที่ทำงาน...พี่หนึ่งคะนี่อรค่ะเป็นน้องสาวของอัญเอง” เธอรีบแนะนำให้เขารู้จักกับน้องสาวที่กำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยรอบแอดมิดชั่นเพราะไม่ผ่านรอบสอบตรงของทางสถานบัน อัญชิสา อนันต์เมษเหลียวมองน้องสาวที่เปลี่ยนจากใบหน้าบึ้งตึงเป็นแย้มยิ้มงดงาม ปร
Magbasa pa
๒ มีใจให้กันหรือยัง (๓)
อัญชิสาพยายามทำตามคำสั่งของบุพการีทุกอย่างเพื่อจะได้เป็นลูกรักเหมือนน้องบ้าง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนกลับเหมือนว่าถูกผลักให้ห่างมากกว่าเดิม หล่อนจึงทำได้แค่ภาวนาให้ตัวเองได้รับความรักในสักวัน “พี่หนึ่งพอจะติวให้อรได้ไหมคะ อรไม่ค่อยเก่งวิชาคณิตเท่าไหร่ไม่รู้ว่าจะชอบติดหรือเปล่า พี่หนึ่งช่วยอรหน่อยนะคะ” เข้ามานั่งในห้องรับแขกก็ถูกขนาบข้างด้วยหญิงสาวที่พยายามจะตีสนิท ทั้งที่ใบหน้าของเขานิ่งเฉยแววตาไม่รับแขก แต่ก็ยังตอบไปตามมารยาท “ถ้าว่างนะครับ...” เจ้าของบ้านถึงกับนำน้ำมาเสิร์ฟเอง แต่เขากลับไม่เห็นหญิงสาวที่ตนมาส่งถึงบ้าน เธอไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนแต่ได้ยินเสียงทำอาหารคาดว่าคงอยู่ในครัว ชายหนุ่มหยิบน้ำขึ้นจิบแก้กระหายแล้วตอบคำถามของคุณปวัต อนันต์เมษบ้าง ทราบว่าครอบครัวนี้ทำโรงงานผลิตของใช้ตามออเดอร์ ซึ่งส่วนมากก็เป็นโรงแรมหรือบริษัทห้างร้านที่มาสั่งทำ ทว่าโรงแรมของเขามีโรงงานที่ใช้งานอยู่แล้ว จึงไม่ได้สนใจจะร่วมงานกับท่านแต่คุณปวัตรก็ยังพยายามจะบอกว่าอยากร่วมงานจนนึกรำคาญ เขาอยากคุยกับอัญชิสามากกว่า... “ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะครับ” สบ
Magbasa pa
๓ ผลประโยชน์ (๑)
๓ผลประโยชน์ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองชื่อร้านอาหารพร้อมกับพรูลมหายใจด้วยความหนักอก ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอสถานการณ์เช่นนี้อีกครั้ง ทราบดีว่ามารดาต้องการอะไรโดยใช้หน้าตาของหล่อนเป็นตัวล่อให้ผู้อื่นเข้ามาติดกับ ทั้งที่ไม่เคยบอกรักเลยสักครั้งแต่ก็ขอให้หล่อนทำตามคำสั่งได้ไม่หยุดสักที ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นอยากหันหลังเดินหนีออกไปจากตรงนี้ หลายต่อหลายครั้งที่ถูกชักชวนให้ไปรับประทานอาหารกับผู้ชายที่สนใจในตัวหล่อน โดยที่ตนก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะครอบครัวเห็นดีเห็นงามไปหมดเสียทุกอย่าง ผู้ชายเหล่านั้นแสดงออกถึงความสนใจที่มีต่อเธออย่างชัดเจน จนไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรเพื่อหลีกหนีจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด ทำได้เพียงปล่อยให้มันจบลงในแต่ละครั้ง โดยที่เธอก็ทำได้แค่ทนอย่างเดียว จำต้องเป็นลูกสาวแสนดีที่ทำตามคำสั่งของบุพการี แม้ว่าในใจของตนจะไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้นก็ตาม นึกอยากใช้ชีวิตธรรมดากับครอบครัวเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ทว่าหล่อนไม่ได้รับสิทธิ์นั้นเพราะตัวเองคือคนนอกที่พยายามทำตัวให้กลมกลืน หวังว่าความดีที่ทำอาจสัมฤทธิ์ผลแล้วพวกท่
Magbasa pa
๓ ผลประโยชน์ (๒)
เขาชอบผู้หญิงผิวขาวแล้วที่คบมาส่วนใหญ่ก็ขาวทั้งนั้น... “แต่ผู้หญิงที่มึงชอบนี่ขาวทั้งนั้นเลยนะ” “มึงรู้เหรอกูชอบแบบไหน” เพื่อนซี้สบตาเป็นอันรู้กัน พอดีกับที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟจึงหันไปสนใจมื้อเที่ยงแล้วหยิบตะเกียบพร้อมสำหรับรับประทานอาหาร ไตรเตชินกินด้วยความอร่อยแล้วพูดคุยกับคนที่ไม่ได้เจอกันนานนม “ไม่รู้ เห็นควงแต่แหม่มนี่หว่า ไปอยู่ลอนดอนเป็นไงบ้างล่ะ เรียนก็เรียนเล่นก็เล่นเต็มที่เชียวนะมึง” ทราบข่าวจากเพื่อนอีกคนเพราะเห็นธนนท์ปภพควงสาวต่างชาติเข้าห้อง ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา หากไม่มีพันธะก็ยังสามารถสนุกสนานได้ อายุเท่านี้จะรีบมีแฟนไปไหน ไตรเตชินเองก็ครองโสดมาหลายปีแล้ว ส่วนใหญ่แค่คุยหรือตกลงขึ้นเตียงเท่านั้น “ธรรมดาป่ะวะ คนเราก็ต้องผ่อนคลายบ้าง” ไหวไหล่เล็กน้อยแล้วเริ่มรับประทานอาหารเช่นเดียวกัน พวกเขาคุยกันอย่างออกรสไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทำให้หนุ่มนักบริหารไม่เห็นว่ามีคนรู้จักนั่งทานข้าวอยู่ในร้านเดียวกัน “ตรวจโรคบ้าง” “กูป้องกันตลอด แล้วก็ตรวจสุขภาพประจำตรวจโรคทุกอย่าง...มึงอ่ะตรวจบ้าง” นึกหมั่น
Magbasa pa
๓ ผลประโยชน์ (๓)
“ตอนเย็น...ไปกินข้าวกับเพื่อนพ่อค่ะ อาธีระ...เขาทำงานกับพ่อ” บอกตามความจริงแล้วเขาก็ค่อนข้างโล่งใจที่เพื่อนของตนมองผิด รอยยิ้มกลับมาประดับใบหน้าหล่ออีกครั้ง แววตาที่เคยมีความกังขาก็หมดไป “อ้อ” พยักหน้าเป็นการรับทราบ เขาเลือกจะนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ยอมลุกไปไหน จนเธอเริ่มขยับไปมาไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร หรือจะพูดเรื่องสำคัญกับอีกฝ่ายตอนนี้เลย แต่หล่อนก็ยังไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของเรา... เพราะการรู้จักกันในตอนแรกมันคือความบังเอิญ ไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์เหมือนตอนนี้ จนเธอไม่รู้ว่าควรจัดการเช่นไร “พี่หนึ่งจะไปทำงานตอนไหนเหรอคะ” “ทำไม ไม่อยากคุยกับพี่แล้วเหรอถึงได้ไล่กัน” แกล้งพูดหยอกจนเธอต้องรีบปฏิเสธกลัวเขาเข้าใจตนผิด “เปล่าค่ะ แค่ถาม...” ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าจะสบตาคนตรงหน้าด้วยซ้ำ เย็นนี้เธอมีนัดแล้วจึงไม่อาจพูดคุยกับเขาต่อทั้งที่ในใจนึกอยากคุยมากกว่านี้ เหมือนว่าช่องว่างระหว่างเรามันห่างขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ที่ทราบว่าธนนท์ปภพเป็นใคร ตัดสินใจจะบอกลาอีกฝ่ายแต่กลับถูกเขาเอ่ยอาสาขึ้นมาก่อน
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status