5

   เธอส่ายหน้าร้องคราง เขากลับบดขยี้เม็ดเกสรสวาทของเธอหนักขึ้น ราชาวดีหายใจหอบ เธอไม่เป็นตัวของตัวเองและร้อนเร่าไปหมด เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าชอบมัน แต่มันอาจจะไม่เหมาะที่จะเรียกร้องมากไปกว่านี้ หญิงสาวคิดอย่างรางเลือนเต็มทีเมื่อเขาดึงกางเกงในของเธอออกไปทางปลายขา

   ราชาวดีตาโตเมื่อเขาถลกกระโปรงของเธอขึ้นไปเหนือเอว รวบมือเธอไปจับเอาไว้ น่าอายที่เธอยอมเขาอย่างง่ายดายและทำตามอย่างขันแข็ง

   ภาคินก้มลงแนบริมฝีปากกับเนินเนื้อหอมกรุ่น เธอสัมผัสถึงลิ้นร้อนของเขาที่ระรัวอยู่กับยอดเกสรดอกไม้ เขาใช้นิ้วแบะแยกกลีบสวาทออกจากกันแล้วแตะลิ้นสากร้อนเข้าไปให้แนบชิดกว่าเก่า เธอสูดหายใจอย่างหนักเหมือนมันจะไม่เต็มปอด และใบหน้าของเธอก็ร้อนจนแทบปริแตก เผลอก้มมองการกระทำของเขาด้วยสมองมึนเบลอ

   “พี่คิน มัน... อื้อ...”

   เธอจะห้ามแต่กลายเป็นกระดกสะโพกให้เขา ราชาวดีนึกอาย แต่ความปรารถนาเร้นลึกที่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทำให้เธอกดศีรษะของเขาเข้ามาหาแทนที่จะดันออกห่าง

   หญิงสาวถามตัวเองว่าทำอะไรลงไป เธอไม่ได้รับคำตอบ กลับได้รับแต่ความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ เธอจำไม่ได้ว่าเสียงร้องครางนั้นเป็นของตัวเอง เธอรู้สึกทรมานแต่แสนสุข อยากผลักไสแต่เสียวซ่านและสบายไปทั่วเนินเนียน อยากให้เขาลามเลียและน่าอายเมื่อเธออยากให้เขาสอดลึกเข้าไปอีก

   ภาคินครางหนักๆ ในลำคอ เขาสอดลิ้นเข้าในซอกกายคับแคบ น้ำหวานหอมกรุ่นและกลิ่นสาบสาวจรุงจิตทำให้เขายิ่งหายใจหอบแรงไม่แพ้เธอ ความพยายามครั้งสุดท้ายสิ้นหวังเมื่อเขาต้องการเธอจนปวดร้าวไปหมด

   ชายหนุ่มแตะนิ้วกับกลีบสาวแดงฉ่ำ ก่อนจะสอดแทรกเข้าหา ราชาวดีร้องประท้วง เธอได้สติอีกครั้งเมื่อความคับติ้วของนิ้วแทรกสอดเข้ามารุกราน

   “ไม่ค่ะพี่คิน วดี... ไม่ได้ต้องการแบบนี้”

เธอพูดเสียงหอบ ดันศีรษะเขาออกห่าง มองเขาอย่างอ้อนวอน ทรวงอกของเธอสะท้าน กายของเธอร้อนระอุ ใบหน้าอ่อนโยนของเขาล้ำลึกไปด้วยอารมณ์ดำฤษณา เธอแตะลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างเผลอไผล เขาประคองใบหน้าของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างเต็มอารมณ์รัก

   ราชาวดีผลักเขาออกห่าง จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองด้วยมืออันสั่นเทา เธอไม่รอให้เขาเอ่ยอะไรออกมา รีบคว้ากระเป๋าวิ่งออกมาจากคอนโดของเขาเหมือนเด็กเสียขวัญ

   ภาคินถอนใจเฮือกใหญ่ มันไม่ควรมาไกลขนาดนี้ และเขาควรจะหักห้ามใจ มือหนายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาสั่งงานลูกน้อง เขาอยากไปส่งเธอ แต่เธออาจจะไม่กล้าขึ้นรถไปกับเขาก็เป็นได้

   หญิงสาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแตรรถ พอหันไปก็เห็นชายหนุ่มท่าทีสุภาพแจ้งความประสงค์ เธอครุ่นคิด ก่อนจะตกปากรับคำขึ้นรถมากับเขา อย่างน้อยตอนนี้สติของเธอก็ยังไม่ครบถ้วนดี หากมีคนที่ไว้ใจได้มาส่งก็คงดี

   ไว้ใจได้อย่างนั้นเหรอ? เธอเหลือบมองคนข้างๆ แต่ไม่เห็นความผิดปกติ ภาคินคงเป็นห่วงเธอ เขาไม่อยากให้เธอกลับบ้านคนเดียว หน้าแดงร้อนเห่อเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ เธอทำมันไปได้ยังไง เธอยอมเขาง่ายขนาดนี้ได้ยังไง

++++

   ราชาวดีทิ้งตัวลงนอนทันทีที่ถึงห้องนอน สัมผัสของเขายังร้อนระอุ เผลอแตะมือกับริมฝีปากและลากไปทั่วเรือนร่าง เธอชอบมันอย่างไม่น่าให้อภัย แล้วแบบนี้เธอจะกล้าพบหน้าเขาได้อย่างไรกัน ถ้าแต่งงานเขาคงทำแบบนี้ เธอโตพอที่จะเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ แต่มันยังไม่ถึงเวลา และเธอก็ไม่ควรปล่อยตัวแบบนี้อีกหญิงสาวบอกตัวเองอย่างท้อแท้ เธอสิ้นหวังกับความพยายามอันเปราะบาง เธอชอบมันและอยากให้เขาสัมผัส เธอคิดอะไรน่าอับอาย ไม่รักนวลสงวนตัว ไม่น่าให้อภัยยิ่งนัก

   ราชาวดีเก็บตัวอยู่บนห้อง เธอพยายามหลบหน้าภาคิน ไม่ได้รังเกียจ แต่เธออาย คุณหญิงย่าให้คนมาตาม เธอก็อ้างว่าปวดหัว อ้างว่าป่วยโดยที่ไม่ป่วย ภาคินกลับไปหลายครั้งและเธอก็ได้แต่แอบมองชายหนุ่มทางหน้าต่างด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น เธอกลัวเขาโกรธ แต่สีหน้าของเขาในระยะไกลๆ คือความนิ่งเหมือนที่เขาเจอเธอวันแรก

   หญิงสาวมองหน้าจอโทรศัพท์เมื่อมีสายเรียกเข้า ภาคินโทรขึ้นมาหาเธออีกครั้ง เธอไม่เคยรับโทรศัพท์ของเขา แต่เปิดข้อความที่เขาส่งมาขอโทษและบอกให้เธอนอนหลับฝันดีทุกคืน เธอชั่งใจอยู่สักครู่ก่อนจะกดรับ พยายามปรับเสียงไม่ให้สั่นเมื่อคุยกับเขา

   “สวัสดีค่ะพี่คิน”

   “ลงมาหาพี่หน่อย พี่ยืนรออยู่ด้านล่าง เปิดหน้าต่างออกมาสิ”

   “เอ่อ...” ราชาวดีอึกอัก แต่เธอก็ไม่รู้ตัวว่าเดินมาเปิดหน้าต่างตั้งแต่เมื่อไหร่ เขายืนอยู่ตรงนั้น ตรงห้องนอนของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นมา สายตาของเขาดูอ่อนโยนและเธอก็ใจสั่น

   “พี่ต้องไปทำธุระหลายวันอาจไม่ได้เจอกัน ลงมาคุยกันหน่อยได้ไหม”

   น้ำเสียงของเขาเว้าวอนและเธอก็ใจอ่อนยวบ ราชาวดีกดวางสาย ก่อนจะเดินลงไปหาเขา ไม่มีใครในบ้าน ซึ่งทำให้เธอรู้สึกอายน้อยลง ทั้งๆ ที่ไม่มีใครรู้เรื่องวันนั้น แต่คนมีชนักติดหลังกลับกลัวไปต่างๆ นานา เธอรักนวลสงวนตัวมาตลอด แค่คิดว่าอยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก ทั้งๆ ที่ปากปฏิเสธ แต่ใจไม่ปฏิเสธ ก็น่าอายเกินพอแล้ว