3

ชายหนุ่มอาจจะเคยชินเมื่อมีผู้หญิงแต่งตัวโป๊กว่านี้มาให้เขามอง ก็เขาออกจะหล่อ  สายตาของเขาทำไมมันถึงทำให้เธอหวั่นไหวไปหมด ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ เขาเปิดเผยเมื่อคุยกับคู่สนทนา เวลายิ้มเขาช่างน่ามองจนเธอเผลอมองไม่ละสายตา

   “ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ พี่ชอบวดีตั้งแต่เห็นหน้า เลยไปสมัครเป็นหลานเขยคุณหญิงย่า พี่เองก็ไม่มั่นใจว่าวดีจะรังเกียจพี่หรือเปล่า พี่เลยยังไม่ให้ผู้ใหญ่ไปพูดอะไรอย่างเป็นทางการ แต่พี่เป็นเฒ่าแก่ให้ตัวเองไปพูดกับคุณหญิงย่าของวดีก่อน ถ้าวดีรังเกียจหรือยังไม่พร้อม พี่ก็เข้าใจ”

   “เอ่อ... วดีไม่ได้รังเกียจค่ะ” ราชาวดีอยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก นี่เธอพูดอะไรออกไป เธอกับเขาเพิ่งรู้จักกันเมื่อครู่เองนะ เธอจะใจง่ายไปไหน หญิงสาวตำหนิตัวเองในใจ

   “พี่ไม่ได้รีบร้อนหรือบีบบังคับ แต่ถ้าวดีไม่ขัดข้อง เดือนหน้ามีฤกษ์ดี”

   “พี่คินคะ คือว่า...” ราชาวดีถึงกับตกใจ แต่เธอพูดไม่ทันจบ อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ

   “พี่อาจจะดูใจร้อน แต่ก่อนแต่งงานเดือนนึง เราก็ศึกษากันได้”

   “ถ้าเราไปด้วยกันไม่ได้ล่ะคะ”

   “ไม่ต้องเครียดไปหรอกครับ เราลองคบกันก่อน พี่ให้โอกาสวดีได้เลือก”

   “จริงๆ วดีเอง เอ่อ...” เธออึกอัก

   “พูดมาได้เลย พี่ยินดีรับฟัง”

   “ครอบครัวของวดีมีปัญหา...”

   แล้วเธอก็พูดตรงๆ เรื่องบริษัทและสถานะการเงิน ก่อนจะลอบสังเกตสีหน้าของเขา ภาคินตั้งใจฟังและเขาก็ไม่มีท่าทีดูถูกให้เห็น เธอแค่ลองใจเขา แต่กลับกลายเป็นว่าเขาส่ายหน้า ยิ้มบางๆ กุมมือเธอเอาไว้

   “พี่รู้แล้วครับ เอาเป็นว่าถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา”

   “ทำไมถึงอยากแต่งงานกับวดีค่ะ วดีไม่มีอะไรเลย”

   “พี่บอกไปแล้วว่าพี่ชอบวดี และพี่ก็มองวดีมานานแล้ว”

   “นานแล้ว หมายความว่ายังไง”

   “ก็มองมาหลายปี รอให้วดีโตกว่านี้”

   “เรื่องพี่ภาคย์ เอ่อ... หมายถึงวดีเองก็มีคนรักอยู่แล้ว” พอเธอพูดแบบนั้น เขาก็เงียบไป ดูเขาขรึมลงไปถนัดตา

   “พี่ให้วดีเลือก ถ้าเลือกเขา พี่จะถอยให้ ถ้าเลือกพี่ก็แต่งงานกับพี่ ไปบอกเลิกเขาเสีย”

   “วดี”

   “รักเขาหรือเปล่า”

   “คะ”

   “รักผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า”

   “วดีไม่ค่อยแน่ใจ พี่ภาคย์เหมือนพี่ชาย เรารู้จักกันมาหลายปี บ้านใกล้กัน”

   “แล้วชอบพี่หรือเปล่า” เขาจ้องตาเธอ ราชาวดีตาโตก่อนจะก้มหน้างุด เขาหัวเราะเบาๆ เธอเหลือบขึ้นมอง สีหน้าของเขาดูรู้ทัน แต่กลับอ่อนโยนไร้แววเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

   “วดียังไม่รู้หรอกค่ะ เราเพิ่งเจอกันเอง” เธออุบอิบตอบ

   “เห็นหน้าพี่ครั้งแรกคิดยังไง” เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ เธอเม้มปากใจสั่นหวิว

   “ก็...” เธอปากสั่นขยับปากไปมาพูดไม่ออก

   “ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ พี่รอคำตอบได้จนถึงวันแต่งงาน”

   “แล้วถ้าตอนนั้นยังไม่ชอบ ไม่รัก”

   “ถ้าถึงตอนนั้นวดีก็ต้องตัดสินใจเหมือนเดิม วดีมีอิสระที่จะตัดสินใจ”

   “ถ้าวดีปฏิเสธ แล้วบริษัท...” เธอถามอย่างเป็นกังวล

   “พี่ก็ต้องเข้าไปบริหารเหมือนเดิม เพราะตอนนี้บริษัทของคุณหญิงย่าวดีประสบปัญหาอย่างหนัก” เธอเม้มปากเมื่อเขาตอบแบบนั้น

   “ถ้าวดีอยากจะเข้าไปทำงานที่นั่นด้วย พี่ก็ไม่ว่าอะไร” เขายิ้มอ่อนโยน หาทางออกให้เธออย่างใจดี

   “คือวดี”

   “ทานข้าวกันเถอะ วดีหน้ายุ่งไปหมดแล้ว พี่ไม่อยากดูเป็นคนใจร้าย”

   ภาคินตัดบทก่อนจะตักอาหารให้เธอทาน ราชาวดีลอบมองเขาหลายครั้ง ก่อนจะหลุบตาก้มมองจาน เสไปตักอาหารเมื่อเขาหันมาสบตา แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เขารู้แต่ไม่พูดให้เธออาย ผู้ชายคนนี้เก็บอารมณ์เก่งและยิ้มง่าย แต่เขาก็ดูน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

   “ระหว่างนี้เราคงต้องพบกันบ่อยๆ เพื่อให้สนิทกันมากขึ้น” ภาคินพูดขึ้นหลังจากมาส่งว่าที่เจ้าสาวที่หน้าบ้านของเธอ

   “ค่ะ” ราชาวดีเองก็อยากใกล้ชิดกับเขา เธอรู้สึกผิดกับรัชภาคย์ แต่เธอหักห้ามใจตัวเองไม่ไหว

   “เข้าบ้านเถอะครับ พี่ฝากกราบคุณหญิงย่าด้วย ขอโทษท่านด้วยนะครับที่พี่ไม่ได้เข้าไปกราบด้วยตัวเอง พี่มีงานด่วน”

   “ค่ะ อุ๊ย!” เธอรับคำก่อนจะอุทานเมื่อเขาจุ๊บเบาๆ ที่แก้มสาว มือนุ่มยกขึ้นทาบแก้มร้อนเห่อแดง อยากจะโกรธเขา แต่พอสบตาแล้วเธอก็อ่อนระทวยทุกครั้ง

   “ถ้าไม่พอใจ อยากจะเอาคืน ก็หอมแก้มพี่คืนก็ได้นะครับ” เขาทำแก้มป่องเอียงข้างให้เธอ ราชาวดีตบเพียะเข้าที่แก้มเขา ก่อนจะวิ่งหนีออกจากรถ เขาเลื่อนกระจกลงมองตามเธอไปสุดตาด้วยสายตาเปล่งประกายอ่อนโยนอ่อนหวาน

   ราชาวดีได้แต่ทอดถอนใจเรื่องรัชภาคย์ เธอตัดสินใจบอกเขาไปแล้วอย่างจริงจังถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน เธอยอมรับกับเขาตรงๆ ว่าเธอไม่ได้รักเขาอย่างคนรัก แต่รักและเคารพเขาเหมือนพี่ชาย

   รัชภาคย์เสียใจมาก เขาพยายามตามตื้อเธอ แต่จู่ๆ เขาก็หายไป เธอไม่ได้ข่าวเขาอีก ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกผิด แต่คิดว่าเขาอาจจะหลบไปทำใจที่ไหนสักแห่ง ซึ่งราชาวดีไม่เคยรู้เลยว่ารัชภาคย์ถูกขัดขวางจากผู้เป็นย่าของเธอ คุณหญิงนรากรเองก็ไม่ปริปากเอ่ยถึงเรื่องนี้เช่นกัน เมื่อเห็นว่าหลานสาวคนเดียวดูจะเข้ากันได้ดีกับว่าที่หลานเขยอย่างภาคิน