Masukวิวาห์ลวงของท่านประธาน
ตอนที่ 5 : ภรรยาของท่านประธาน เช้าวันรุ่งขึ้น ลลินตื่นตั้งแต่หกโมง เธอเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสุภาพ รวบผมยาวขึ้นเป็นหางม้า แล้วเก็บซองเอกสารไว้ในกระเป๋าที่พกติดตัวตลอดเวลา วันนี้เธอจะเข้าไปในบริษัทวรเมธาเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะภรรยาของประธานบริษัท และเธอต้องการรู้ว่าบริษัทแห่งนี้ซ่อนความลับอะไรไว้บ้าง เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร อคินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอครู่หนึ่ง “คุณพร้อมแล้วเหรอ?” “ค่ะ” เขาเลื่อนแก้วกาแฟออกจากทาง ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งกินอาหารเช้าก่อน” “ฉันกินบนรถก็ได้ค่ะ” “ผมไม่ได้ถามว่าคุณอยากกินที่ไหน” ลลินหรี่ตา “คุณนี่ชอบสั่งคนอื่นจริง ๆ เลยนะคะ” “เฉพาะคนที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง” เธออยากโต้กลับ แต่เมื่อเห็นอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ก็อดแปลกใจไม่ได้ เป็นข้าวต้มปลาแบบที่พ่อเคยทำให้เธอกินในวัยเด็ก พร้อมขิงซอยและต้นหอมที่เธอชอบ “ใครเป็นคนทำคะ?” “แม่บ้าน” “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินแบบนี้?” อคินชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ “คุณเคยบอกผม” “ฉันไม่เคยคุยเรื่องอาหารกับคุณเลยนะคะ” เขาปิดแฟ้มเอกสาร “บางทีคุณอาจลืมไปแล้ว” ลลินจ้องเขา แต่ชายหนุ่มกลับลุกขึ้นเดินออกไปเสียก่อน เธอค่อย ๆ นั่งลง มองข้าวต้มตรงหน้าอย่างสับสน อคินรู้เรื่องของเธอมากแค่ไหนกันแน่? หรือเขาแอบสืบประวัติของเธอทุกอย่างก่อนแต่งงาน? ระหว่างทางไปบริษัท ทั้งสองแทบไม่ได้พูดกัน เมื่อรถจอดหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ พนักงานหลายคนที่เดินผ่านต่างหยุดมอง บางคนยกมือไหว้อคิน บางคนกระซิบกันเมื่อเห็นหญิงสาวที่นั่งข้างเขา ลลินรู้สึกถึงสายตาเหล่านั้นอย่างชัดเจน “ทุกคนมองฉันเหมือนฉันเป็นตัวประหลาดเลยค่ะ” “พวกเขาแค่สงสัยว่าคุณเป็นใคร” “คุณไม่เคยพาผู้หญิงมาบริษัทเหรอคะ?” “ไม่เคย” คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอหันไปมองเขา “แล้วแพรไหมล่ะคะ?” อคินหยุดเดิน “คุณอยากรู้เรื่องเธอทำไม?” “เธอดูสนิทกับคุณมาก” “เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” “ฉันยังไม่ได้ถามเลยค่ะว่าเป็นอะไรกัน” อคินมองเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “คุณกำลังหึงผมหรือเปล่า?” ลลินเบิกตากว้าง “ใครหึงคุณกันคะ!” “ผมก็แค่ถาม” “ไม่มีวันค่ะ ต่อให้คุณเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลก ฉันก็ไม่มีวันหึงคุณ!” อคินหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงาน เสียงหัวเราะนั้นทำให้ลลินชะงัก เพราะมันแตกต่างจากสีหน้าเย็นชาที่เธอคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เขาก็กลับไปมีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม “ขึ้นไปกันเถอะ” ห้องทำงานของอคินตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคาร ผนังกระจกเผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองทั้งเมือง เลขาฯ ของเขาชื่อภาคิน ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ ที่ดูสุภาพและทำงานรวดเร็ว “นี่คุณลลิน ภรรยาของผม” อคินแนะนำ “ตั้งแต่วันนี้ ถ้าเธอต้องการเอกสารที่เกี่ยวข้องกับโครงการเก่า ให้ช่วยประสานงานกับฝ่ายกฎหมาย” ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มรับ “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณผู้หญิง” ลลินพยักหน้า “เรียกฉันว่าลลินก็ได้ค่ะ” “ไม่ได้ครับ” ภาคินตอบทันที “ท่านประธานคงไม่อนุญาต” อคินเหลือบมองเลขาฯ “คุณทำงานของคุณไปเถอะ” ภาคินรีบออกจากห้อง ลลินหันกลับมาหาสามี “คุณมีคนกลัวเยอะเหมือนกันนะคะ” “เพราะผมเป็นเจ้านาย” “หรือเพราะคุณชอบทำหน้าดุ?” “ทั้งสองอย่าง” เธอเผลอยิ้ม ก่อนรีบเก็บสีหน้า อคินเห็น แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเปิดระบบคอมพิวเตอร์และค้นหาหมายเลขบนเอกสารของพ่อเธอ ไม่นาน หน้าจอก็แสดงรายการไฟล์เก่าหลายรายการ “นี่ไง” ลลินรีบเดินเข้าไปดู แฟ้มดังกล่าวมีชื่อโครงการทางการเงินเมื่อแปดปีก่อน และมีบันทึกการแก้ไขข้อมูลหลายครั้ง แต่เมื่ออคินพยายามเปิดไฟล์ ระบบกลับแจ้งว่าไม่มีสิทธิ์เข้าถึง “ทำไมถึงเปิดไม่ได้คะ?” “มีคนเปลี่ยนสิทธิ์การเข้าถึงหลังจากผมรับตำแหน่งประธาน” “ใครเป็นคนเปลี่ยน?” อคินตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม ก่อนสีหน้าจะเคร่งเครียด “ธนกฤต วรเมธา” ลลินรู้สึกเหมือนคำเตือนของพ่อดังขึ้นอีกครั้ง อย่าไว้ใจคนที่มีนามสกุลวรเมธา “แล้วคุณจะทำยังไงต่อ?” “ผมจะขอสิทธิ์เข้าถึงจากฝ่ายกฎหมาย” “ถ้าพวกเขาไม่อนุญาตล่ะคะ?” อคินหันมามองเธอ “ผมเป็นประธานบริษัท ผมจะหาทางของผมเอง” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาภาคิน “เข้ามาหาผมหน่อย” ไม่ถึงหนึ่งนาที เลขาฯ ก็เดินเข้ามา “ครับท่านประธาน” “ตรวจสอบเอกสารโครงการเก่าเมื่อแปดปีก่อน โดยเฉพาะรายการที่เกี่ยวข้องกับบัญชีของคุณลลิน อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้” ภาคินมีสีหน้ากังวล “ท่านประธานครับ ผมเกรงว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับคุณธนกฤต” “ผมรู้” “ถ้าคุณธนกฤตทราบว่าท่านกำลังตรวจสอบ เขาอาจ—” “ผมบอกให้คุณตรวจสอบ ไม่ได้ขอให้คุณแสดงความคิดเห็น” ภาคินก้มศีรษะ “รับทราบครับ” เมื่อเลขาฯ ออกไป ลลินก็หันมาถาม “คุณกลัวพ่อของคุณเหรอคะ?” อคินเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมไม่ได้กลัวเขา” “แล้วทำไมคุณถึงดูเหมือนกำลังระวังตัวตลอดเวลา?” เขามองออกไปนอกหน้าต่าง “เพราะบางครั้ง คนที่รู้จักเราดีที่สุดก็เป็นคนที่ทำร้ายเราได้มากที่สุด” คำตอบนั้นทำให้ลลินนิ่งไป เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าอคินอาจกำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่ใหญ่กว่าความขัดแย้งระหว่างสองครอบครัว ช่วงบ่าย ลลินขอไปห้องเอกสารเก่าด้วยตัวเอง อคินไม่อยากให้เธอไป แต่สุดท้ายก็ยอมให้ภาคินพาไป โดยกำชับว่าห้ามเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่ได้รับอนุญาต ห้องเอกสารตั้งอยู่ชั้นล่างของอาคาร แบ่งเป็นหลายโซน มีตู้เก็บแฟ้มเรียงรายเต็มผนัง ภาคินเปิดฐานข้อมูลให้เธอค้นหา “เอกสารที่คุณลลินต้องการอาจอยู่ในแฟ้มโครงการการเงินปีนั้นครับ” ลลินเริ่มตรวจแฟ้มทีละเล่ม ผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอพบเอกสารฉบับหนึ่งที่มีชื่อพ่ออยู่ในรายชื่อผู้ตรวจสอบ แต่ลายเซ็นท้ายเอกสารกลับไม่ใช่ของพ่อ มีคนแก้ไขยอดเงินและอนุมัติรายการแทนเขา ลลินถ่ายภาพเอกสารเก็บไว้ ก่อนสังเกตเห็นชื่อผู้อนุมัติ ธนกฤต วรเมธา เธอรีบเปิดหน้าถัดไป และพบรายชื่อผู้รับเงินเป็นบริษัทแห่งหนึ่งที่ปิดกิจการไปแล้ว “คุณภาคินคะ บริษัทนี้คือบริษัทอะไร?” ภาคินก้มลงดู ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป “บริษัทนี้เคยเป็นคู่ค้าของเรา แต่ถูกยกเลิกสัญญาหลังเกิดเรื่องทุจริตครับ” “ใครเป็นคนตรวจสอบ?” “คุณพ่อของคุณอคินเป็นคนดูแลเรื่องนั้น” ลลินมองเอกสารอีกครั้ง “แล้วพ่อฉันเกี่ยวข้องยังไง?” ภาคินลังเล “ผมไม่แน่ใจครับ แต่มีข่าวลือว่าคุณพ่อของคุณเคยส่งรายงานบางอย่างให้คณะกรรมการบริษัท” “รายงานอะไร?” “ผมไม่ทราบครับ” ก่อนที่ลลินจะถามต่อ ไฟในห้องเอกสารก็ดับลงทันที เธอสะดุ้ง “เกิดอะไรขึ้นคะ?” ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉาย “อาจเป็นไฟฟ้าขัดข้องครับ คุณลลินอยู่ตรงนี้ก่อน ผมจะไปตรวจสอบ” “เดี๋ยวค่ะ อย่าเพิ่งไป!” แต่ภาคินเดินออกไปแล้ว ลลินยืนอยู่ท่ามกลางความมืด เสียงเครื่องปรับอากาศเงียบลงจนได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เธอหันขวับ มีใครบางคนยืนอยู่ระหว่างตู้เอกสาร “ใครคะ?” ไม่มีเสียงตอบ เงานั้นค่อย ๆ เดินเข้ามา ลลินถอยหลังจนชนโต๊ะ ก่อนคว้าแฟ้มขึ้นมาถือไว้เพื่อป้องกันตัว “ฉันจะเรียกรปภ.นะคะ!” ทันใดนั้น มือหนึ่งก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอ “อย่าส่งเสียง” ลลินกำลังจะร้อง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เธอก็ชะงัก แพรไหม “คุณมาทำอะไรที่นี่?” แพรไหมปล่อยมือเธอ ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้ดูข้อความหนึ่ง ‘หยุดค้นหาเอกสาร ไม่อย่างนั้นคุณจะเป็นรายต่อไป’ “คุณได้รับข้อความนี้เหรอคะ?” แพรไหมพยักหน้า “ฉันไม่รู้ว่าใครส่งมา แต่ฉันรู้ว่าคุณกำลังเข้าใกล้ความจริงที่อันตรายมาก” “แล้วทำไมคุณถึงต้องมาช่วยฉัน?” แพรไหมมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เพราะฉันเองก็สูญเสียคนในครอบครัวไปเหมือนกัน” ก่อนที่ลลินจะถามอะไรต่อ เสียงประตูห้องเอกสารก็เปิดออก อคินเดินเข้ามาพร้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย “ลลิน!” เขารีบเข้ามาจับไหล่เธอ “คุณเป็นอะไรไหม?” “ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่ไฟดับ แล้วมีคนเข้ามา…” เธอหันไปทางแพรไหม แต่ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ อคินหยิบขึ้นมาดู ก่อนใบหน้าจะซีดลง บนหน้าจอมีภาพถ่ายเก่าของเขากับพ่อ พร้อมข้อความที่เขียนว่า ‘ถึงเวลาที่คุณต้องชดใช้แล้ว อคิน’ เขากำโทรศัพท์แน่น ลลินมองเขาอย่างสงสัย “คุณรู้อะไรอีกแล้วใช่ไหมคะ?” อคินเงยหน้าขึ้น ครั้งนี้เขาไม่หลบสายตาเธอ “ใช่” เขาตอบเสียงเบา “และสิ่งที่ผมกำลังจะบอกคุณ อาจทำให้คุณเกลียดผมมากกว่าเดิม” จบตอนที่ 5วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 10 : เจ้าสาวคนก่อน“คุณเคยแต่งงานมาก่อนหรือเปล่าคะ?”คำถามของลลินทำให้อคินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเขามองโทรศัพท์ในมือเธอ ก่อนถามเสียงต่ำ“ใครส่งข้อความมา?”“ตอบคำถามฉันก่อนค่ะ”“ลลิน เรื่องนั้นมันผ่านมาแล้ว”“แปลว่าคุณเคยแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม?”อคินหลับตาลงชั่วครู่“ผมเคยหมั้นกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เราไม่เคยจดทะเบียนสมรส”ลลินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในอก“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน?”“เพราะมันไม่เกี่ยวกับสัญญาของเรา”“แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ อย่างน้อยฉันก็ควรรู้ว่าคุณเคยมีใครมาก่อน”อคินนิ่งเงียบ“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”เขาใช้เวลานานกว่าจะตอบ“ชื่อรินลดา”ลลินไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”“ผมไม่รู้”“คุณโกหก”“ผมไม่ได้โกหก เราไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว”ลลินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอก”“ลลิน…”“ฉันขออยู่คนเดียว”อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกจากห้องอย่างเงียบ ๆทันทีที่ประตูปิด ลลินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ‘รินลดาคือใคร?’ข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว‘ผู้หญิงที่เกือบได้เป็นภรรย
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 9 : ผู้หญิงที่เขาเลือกเช้าวันจันทร์ บริษัทวรเมธาจัดงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนรายใหม่ลลินได้รับคำเชิญจากอคินให้ไปร่วมงานในฐานะภรรยาของประธานบริษัท แม้เธอจะไม่อยากปรากฏตัวต่อหน้าคนจำนวนมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะการไปครั้งนี้อาจช่วยให้เธอรู้จักคนที่เกี่ยวข้องกับอดีตของครอบครัววรเมธามากขึ้น“ชุดนี้เหมาะกับคุณ”อคินวางกล่องกำมะหยี่ลงบนโต๊ะลลินเปิดดู พบสร้อยคอเพชรเส้นเล็กประดับจี้รูปหยดน้ำ“นี่อะไรคะ?”“เครื่องประดับสำหรับงานคืนนี้”“ฉันมีสร้อยของตัวเองค่ะ”เธอหยิบสร้อยจี้ดอกลิลลี่ของพ่อออกมาอคินมองสร้อยเส้นนั้น ก่อนพยักหน้า“ถ้าคุณอยากใส่เส้นนั้นก็ได้”ลลินแปลกใจที่เขาไม่บังคับ“ฉันคิดว่าคุณจะบอกให้ฉันใส่ของแพง ๆ เพื่อให้เหมาะกับภาพลักษณ์ของคุณเสียอีก”“คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เหมาะกับใคร”คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะเมื่อถึงงานเลี้ยง ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องจัดงานพร้อมกัน สายตาของแขกจำนวนมากหันมามองเสียงกระซิบดังขึ้นทั่วบริเวณ“นั่นภรรยาของคุณอคินเหรอ?”“ได้ยินว่ามาจากครอบครัวธรรมดา”“ไม่รู้ว่าแต่งงานกันด้วยเหตุผลอะไร”ลลินได้ยินทุกคำ แต่ยั
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 8 : คืนที่หัวใจเริ่มหวั่นไหวฝนเริ่มตกหนักในช่วงเย็น ลลินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองหยดน้ำที่ไหลลงมาตามกระจกอย่างเหม่อลอยตั้งแต่แต่งงานกับอคิน ชีวิตของเธอก็ไม่เคยสงบอีกเลยทุกวันมีคำถามใหม่ ทุกคืนมีความลับใหม่ และทุกครั้งที่เธอคิดว่าตัวเองเข้าใกล้ความจริง ก็จะมีบางอย่างดึงเธอกลับไปยังจุดเริ่มต้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นหมายเลขที่เธอไม่รู้จัก“สวัสดีค่ะ”“คุณลลินใช่ไหมคะ?”เสียงผู้หญิงสูงวัยดังมาจากปลายสาย“ฉันชื่ออรทัย เป็นเพื่อนเก่าของพ่อคุณ เราต้องพบกัน”ลลินลุกขึ้นยืนทันที“คุณรู้เรื่องพ่อของฉันใช่ไหมคะ?”“รู้ค่ะ แต่ฉันไม่สามารถคุยเรื่องนี้ทางโทรศัพท์ได้ พรุ่งนี้บ่ายสามโมง มาพบฉันที่ร้านกาแฟริมสวนสาธารณะ อย่าพาใครมาด้วย”สายถูกตัดไปลลินยืนมองโทรศัพท์ หัวใจเต้นแรงด้วยความหวังในที่สุด เธอก็อาจได้พบคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อแต่เมื่อหันกลับมา เธอกลับพบอคินยืนอยู่หน้าประตูห้อง“คุณคุยกับใคร?”ลลินรีบเก็บโทรศัพท์“เพื่อนค่ะ”“เพื่อนคนไหน?”“คุณไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบทุกเรื่องในชีวิตฉันนะคะ”อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาใกล้“ผมไม่ได้ต้องการควบคุมคุณ แ
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 7 : ผู้หญิงในความทรงจำ“บัญชีอยู่ในชื่อแม่ฉันได้ยังไงคะ?”ลลินถามซ้ำขณะยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยอคินเปิดข้อมูลจากเลขาฯ ให้เธอดู รายการบัญชีดังกล่าวถูกเปิดขึ้นเมื่อแปดปีก่อน และมีเงินจำนวนหนึ่งถูกโอนเข้าออกเป็นระยะแต่ชื่อผู้เปิดบัญชีกลับเป็นชื่อของแม่เธอจริง ๆ“ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย”“ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบว่าใครเป็นคนเปิดบัญชี”ลลินมองเอกสารด้วยความสับสน“ถ้าแม่ฉันไม่ได้เปิดเอง ก็แปลว่ามีคนใช้ชื่อแม่ฉัน”“มีความเป็นไปได้”“แล้วคนคนนั้นต้องการอะไร?”อคินไม่ตอบลลินรู้สึกว่าความจริงยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไร เรื่องราวกลับยิ่งซับซ้อนขึ้นเท่านั้นเช้าวันต่อมา เธอตัดสินใจถามแม่โดยตรงหญิงวัยกลางคนเพิ่งตื่นจากการพักผ่อน เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มบาง ๆ“ลลิน วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอลูก?”ลลินนั่งลงข้างเตียง จับมือแม่ไว้“แม่คะ หนูมีเรื่องอยากถาม”“อะไรจ๊ะ?”“เมื่อแปดปีก่อน แม่เคยเปิดบัญชีธนาคารที่เกี่ยวข้องกับบริษัทวรเมธาหรือเปล่าคะ?”รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ค่อย ๆ จางหาย“ลูกไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”คำถามนั้นทำให้ลลินใจหาย“แสดงว่าแม่รู้เรื่องบัญชีนั้นจริง ๆ เห
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 6 : คำสารภาพของสามี“สิ่งที่ผมกำลังจะบอกคุณ อาจทำให้คุณเกลียดผมมากกว่าเดิม”คำพูดของอคินทำให้ลลินยืนนิ่งอยู่กลางห้องเอกสารเธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ถ้าคุณรู้ว่าฉันจะเกลียดคุณ แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมพูดความจริงตั้งแต่แรกคะ?”อคินไม่ตอบทันที เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ออกจากห้อง ก่อนปิดประตูด้วยตัวเอง“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อของผม และพ่อของคุณ”“ฉันฟังอยู่ค่ะ”“เมื่อแปดปีก่อน พ่อของคุณทำงานเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีให้กับบริษัทในเครือของครอบครัวผม เขาพบความผิดปกติในการโอนเงินจำนวนมหาศาล และนำหลักฐานมาให้ผมดู”ลลินขมวดคิ้ว“คุณอายุเท่าไหร่ตอนนั้น?”“ยี่สิบสอง”“แล้วทำไมเขาถึงเอาหลักฐานมาให้คุณ?”อคินหลุบตาลง“เพราะตอนนั้นผมเป็นคนเดียวในครอบครัวที่เขาคิดว่าจะเชื่อใจได้”หัวใจของลลินเต้นแรง“แล้วคุณทำอะไรกับหลักฐาน?”“ผมเอาไปให้พ่อของผม”คำตอบนั้นทำให้เธอหน้าซีด“คุณส่งหลักฐานให้คนที่อาจเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างนั้นเหรอคะ?”“ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าพ่อมีส่วนเกี่ยวข้อง ผมคิดว่าท่านจะจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง”“แล้วหลังจากนั
วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 5 : ภรรยาของท่านประธานเช้าวันรุ่งขึ้น ลลินตื่นตั้งแต่หกโมงเธอเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสุภาพ รวบผมยาวขึ้นเป็นหางม้า แล้วเก็บซองเอกสารไว้ในกระเป๋าที่พกติดตัวตลอดเวลาวันนี้เธอจะเข้าไปในบริษัทวรเมธาเป็นครั้งแรกไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะภรรยาของประธานบริษัทและเธอต้องการรู้ว่าบริษัทแห่งนี้ซ่อนความลับอะไรไว้บ้างเมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร อคินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอครู่หนึ่ง“คุณพร้อมแล้วเหรอ?”“ค่ะ”เขาเลื่อนแก้วกาแฟออกจากทาง ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“นั่งกินอาหารเช้าก่อน”“ฉันกินบนรถก็ได้ค่ะ”“ผมไม่ได้ถามว่าคุณอยากกินที่ไหน”ลลินหรี่ตา“คุณนี่ชอบสั่งคนอื่นจริง ๆ เลยนะคะ”“เฉพาะคนที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง”เธออยากโต้กลับ แต่เมื่อเห็นอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ก็อดแปลกใจไม่ได้เป็นข้าวต้มปลาแบบที่พ่อเคยทำให้เธอกินในวัยเด็ก พร้อมขิงซอยและต้นหอมที่เธอชอบ“ใครเป็นคนทำคะ?”“แม่บ้าน”“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินแบบนี้?”อคินชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ“คุณเคยบอกผม”“ฉันไม่เคยคุยเรื่องอาหารกับคุณเลยนะคะ”เขาปิดแฟ้มเอกสาร“บางทีคุณอาจ







