Novels by แอมมี่

เสียงฝนตกกระทบกระจกดังไม่ขาดสาย ขณะที่อัครินทร์ยืนอ่านเอกสารในมือด้วยหัวใจที่หนักอึ้งรินลดาอาจเป็นคนในครอบครัวของเขา และเธออาจเป็นพยานคนสำคัญในคืนที่แม่เสียชีวิตแต่สิ่งที่เขาต้องการรู้มากที่สุดยังคงเป็นคำถามเดิมใครกันแน่ที่ทำให้แม่ของเขาต้องจากไป“คุณอัครินทร์คะ เราต้องไปหารินลดาให้เจอค่ะ” มะลิพูดขึ้น “ถ้าเธอได้รับจดหมายจากคุณหญิงรัชนี เราก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนอะไรอยู่”อัครินทร์พยักหน้า ก่อนติดต่อวิทยาให้ประสานเจ้าหน้าที่และตรวจสอบตำแหน่งที่รินลดาอาจเดินทางไปไม่นาน วิทยาก็ได้รับข้อมูลว่า มีคนพบรินลดาที่บ้านเก่าของตระกูลวรเมธากุลทั้งสามจึงรีบเดินทางไปที่นั่นทันที---ภายในบ้านหลังเก่า คุณหญิงรัชนีนั่งอยู่ในห้องรับแขก ข้างกายมีรินลดาซึ่งกำลังถือซองจดหมายเก่าไว้แน่นเมื่ออัครินทร์เดินเข้าไป รัชนีไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ กลับยิ้มบาง ๆ ราวกับรอเขาอยู่แล้ว“ในที่สุดเธอก็มา อัครินทร์”“ผมต้องการคำตอบครับคุณหญิง ผมอยากรู้ว่าแม่ของผมเสียชีวิตเพราะอะไร และรินลดาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร”รัชนีมองรินลดา ก่อนถอนหายใจยาว“ถึงเวลาที่ทุกคนควรรู้ความจริงเสียที”เธอหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ

“คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด เป็นคนที่แม่ของแกยอมสละชีวิตเพื่อปกป้อง”คำพูดของธนากรยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอัครินทร์ แม้ปลายสายจะถูกตัดไปแล้วก็ตามเขาก้มมองจดหมายในมือ ก่อนหันไปหาวรรณา“คุณวรรณาครับ คุณรู้ไหมว่าแม่ผมกำลังปกป้องใครอยู่”วรรณาส่ายหน้า น้ำตาคลอเบ้า“ดิฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ แต่ก่อนเกิดเรื่อง คุณนายเคยบอกกับดิฉันว่า หากวันหนึ่งมีใครถามถึงเด็กคนหนึ่ง ให้ดิฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม”อัครินทร์ขมวดคิ้ว“เด็กคนหนึ่งเหรอครับ?”“ใช่ค่ะ คุณนายไม่ได้บอกชื่อ แต่เธอดูเป็นห่วงเด็กคนนั้นมาก”มะลิมองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะ“หรือเด็กคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของคุณแม่คะ”ไม่มีใครตอบได้วิทยาจึงเสนอให้ตรวจสอบเอกสารในกล่องทั้งหมดอย่างละเอียด เพราะบางทีความจริงอาจซ่อนอยู่ในสิ่งที่พวกเขามองข้ามไปก่อนเดินทางกลับ อัครินทร์หันไปหาวรรณาอีกครั้ง“ถ้าคุณนึกอะไรออก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน กรุณาติดต่อผมทันทีนะครับ”หญิงสูงวัยพยักหน้า ก่อนพูดขึ้นอย่างลังเล“มีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ คุณชาย...คืนที่คุณนายเสียชีวิต ดิฉันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่หน้าบ้า

ภาพถ่ายเก่าในโทรศัพท์ทำให้อัครินทร์แทบลืมหายใจในภาพ ธนากรผู้เป็นพ่อยืนอยู่ข้างรถสีดำ ส่วนคุณหญิงรัชนียืนอยู่ไม่ไกลจากประตูรถ ทั้งสองคนมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังพูดคุยเรื่องสำคัญวันที่บนภาพตรงกับคืนที่แม่ของเขาเสียชีวิตพอดี“ทำไมพ่อถึงอยู่กับคุณหญิงรัชนีในคืนนั้น...” อัครินทร์พึมพำมะลิมองภาพถ่ายอย่างตั้งใจ ก่อนถามสามีด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“คุณจำได้ไหมคะว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น”อัครินทร์หลับตาลง พยายามค้นหาความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในใจ“ผมจำได้ว่าแม่บอกว่าจะออกไปพบใครบางคน พ่อเองก็ออกจากบ้านไปก่อนหน้านั้นไม่นาน หลังจากนั้นไม่นาน เราก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าแม่ประสบอุบัติเหตุ”เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง“ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะสงสัยอะไร ทุกคนบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ ผมก็เชื่อมาตลอด”มะลิบีบมือเขาเบา ๆ“บางทีเราอาจต้องฟังความจริงจากปากคุณพ่อค่ะ แต่เราควรให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจสอบภาพนี้ด้วย”อัครินทร์พยักหน้า เขารู้ว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การกล่าวหาใคร แต่เป็นการค้นหาความจริงโดยไม่ปล่อยให้คนร้ายมีโอกาสทำร้ายใครอีกเขาจึงส่งภาพถ่ายให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ พร้อมขอให้วิทยาตามหาต้นฉบับและข้อมูลว

“ถ้าอย่างนั้น คุณคงต้องเลือกระหว่างความจริงของครอบครัว...กับชีวิตของผู้หญิงที่คุณรักแล้วล่ะครับ”เสียงจากลำโพงทำให้อัครินทร์กำมือแน่น เขาหันกลับไปมองมะลิที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าของเธอซีดลง แต่เธอกลับพยายามยิ้มให้เขาเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร“อย่ากลัวนะครับ ผมจะไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรคุณ”“ฉันไม่กลัวค่ะ” มะลิตอบ แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อย “ฉันกลัวแค่ว่าคุณจะต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องในอดีตอีก”อัครินทร์ยกมือแตะแก้มเธอ“ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน ผมจะผ่านมันไปให้ได้”วิทยารีบตรวจสอบแผงควบคุมประตูห้องนิรภัย ก่อนหันมารายงาน“มีคนล็อกประตูจากด้านนอกครับ และระบบสื่อสารภายในอาคารถูกตัดไปบางส่วน ผมกำลังหาทางติดต่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย”อัครินทร์พยักหน้า ก่อนมองเอกสารในมือเขาไม่อาจยอมให้คนร้ายเอาหลักฐานไปได้ แต่ก็ไม่มีทางยอมเสี่ยงชีวิตมะลิเพื่อแลกกับมันเช่นกัน“วิทยา เก็บสำเนาเอกสารทั้งหมดไว้ก่อน ส่วนต้นฉบับเราจะนำออกไปด้วยกัน”“ครับ”ทันใดนั้น ลำโพงก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ผมให้เวลาคุณห้านาที ถ้ายังไม่ส่งเอกสารออกมา คนของผมจะเข้าไปเอาด้วยตัวเอง”มะลิหันไปมองประตู ก่อนกระซิบกับสามี“ถ้าเราออกไปทางเดิมไม่ได้

“พ่อ...”เสียงของอัครินทร์แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือธนากร วรเมธากุล บิดาที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน งานศพของเขาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และอัครินทร์เองก็เป็นคนยืนส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาแต่วันนี้ชายคนนั้นกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิต“ทำไมครับ” อัครินทร์ถามเสียงสั่น “ทำไมพ่อถึงยังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมทุกคนถึงบอกว่าพ่อตายไปแล้ว”ธนากรไม่ได้ตอบทันที เขามองลูกชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเหลือบมองมะลิซึ่งยืนอยู่ข้างอัครินทร์“นี่หรือภรรยาของแก”อัครินทร์ขยับมายืนบังมะลิโดยอัตโนมัติ“อย่าเปลี่ยนเรื่องครับ ผมถามว่าทำไมพ่อถึงหายไปสิบปี!”ธนากรถอนหายใจ ก่อนเดินไปหยุดข้างโต๊ะเก่า“เพราะถ้าฉันไม่หายไป ฉันคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้”คำตอบนั้นทำให้อัครินทร์นิ่งงัน“หมายความว่ายังไงครับ”“แม่ของแกกำลังจะเปิดโปงความผิดของคนในครอบครัวเรา ตอนนั้นฉันพยายามช่วยเธอ แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไป หลังจากแม่ของแกเสียชีวิต ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นรายต่อไป”“แล้วพ่อก็เลือกทิ้งผมไว้คนเดียวอย่างนั้นเหรอ!”เสียงตะโกนของอัครินทร์สะท้อนทั่วห้องใต้ดิน“

เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคฤหาสน์วรเมธากุลอัครินทร์ยืนอยู่หน้าต่างห้องนอน สายตาจับจ้องข้อความปริศนาในโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ถ้าอยากรู้ว่าแม่ของคุณตายเพราะอะไร คืนนี้ให้มาที่บ้านหลังเก่าของตระกูล และมาคนเดียว”เขาไม่เคยคิดเลยว่าความตายของแม่ที่ผ่านมานานหลายปีจะกลับมาสร้างคำถามให้เขาอีกครั้งมะลิเดินเข้ามาหยุดข้างสามี ก่อนสอดมือเข้าไปจับมือเขา“คุณยังคิดจะไปใช่ไหมคะ”อัครินทร์หันมามองเธอ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“ครับ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของผม”“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปด้วย”“ไม่ได้ครับ มะลิ ผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย”หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ ถ้าคุณกำลังเผชิญเรื่องที่อันตราย ฉันไม่อยากให้คุณต้องเผชิญมันคนเดียวเหมือนที่ผ่านมา”อัครินทร์มองดวงตาของเธอ เขารู้ดีว่ามะลิไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอมถอยง่าย ๆ เมื่อคนที่เธอรักกำลังเดือดร้อนในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ก่อนยกมือขึ้นลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยน“ตกลงครับ แต่เราจะไม่เข้าไปโดยไม่มีแผน ผมจะให้วิทยาจัดการเรื่องความปลอดภัยก่อน”มะลิพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะพบอะไร แต่เ

ตอนที่ 1: คืนที่เจ้าสาวถูกทรยศ เสียงดนตรีบรรเลงหวานซึ้งดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรู แสงไฟระยิบระยับสะท้อนแก้วคริสตัลนับร้อยใบ แขกเหรื่อในชุดราคาแพงต่างยิ้มแย้มแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงาน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า เจ้าสาวในชุดสีขาวกำลังยืนตัวสั่นอยู่หลังประตูห้องพัก ลลินลดสายตาลงมองโทรศัพท์มือถือในมือ ข้อความจากเพื่อนสนิทที่เพิ่งส่งเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ‘ลิน อย่าเพิ่งออกไปนะ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอก เธอต้องดูคลิปนี้ก่อน!’ ใต้ข้อความมีวิดีโอแนบมาหนึ่งไฟล์ เธอกดเปิดมันด้วยมือที่เย็นเฉียบ ภาพในวิดีโอปรากฏเป็นห้องพักของโรงแรมแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีนั่งอยู่บนเตียง โดยมีหญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำกอดแขนเขาอยู่ ชายคนนั้นคือภาคิน ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ ส่วนผู้หญิงคนนั้นคือแพรไหม น้องสาวต่างแม่ที่เธอรักและไว้ใจมาตลอด “พี่ลินคงยังไม่รู้สินะคะว่าพี่ภาคินเป็นของแพรมานานแล้ว” เสียงหวานของแพรไหมดังออกมาจากโทรศัพท์ ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปแตะแก้มอีกฝ่าย “อดทนอีกหน่อย หลังแต่งงานกับลิน ฉันก็จะได้หุ้นของบริษ

เวลาเก้าโมงห้าสิบห้านาทีลลินยืนอยู่หน้าตึกระฟ้าสูงตระหง่าน ใจกลางย่านธุรกิจของกรุงเทพมหานคร ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นมองป้ายชื่อบริษัทสีทองที่สะท้อนแสงแดดยามเช้าอัครเดชกรุ๊ปบริษัทที่มีมูลค่าหุ้นมหาศาล และเป็นเจ้าของกิจการหลายประเภท ทั้งโรงแรม อสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจการเงินเธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีโอกาสเดินเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ โดยเฉพาะหลังจากเมื่อคืนที่เธอกลายเป็นเจ้าสาวที่ถูกทรยศต่อหน้าคนทั้งงานตอนนี้เธอไม่มีแม้แต่เงินพอจะเช่าห้องพักดี ๆ สักคืนด้วยซ้ำหลังออกจากโรงแรม เธอกลับไปยังคอนโดที่เคยอยู่กับภาคินเพื่อเก็บเสื้อผ้า แต่กลับพบว่ารหัสประตูถูกเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อโทรหาเขา อีกฝ่ายก็ปิดเครื่องหนี ส่วนพ่อของเธอส่งข้อความมาสั่งห้ามกลับบ้านจนกว่าเธอจะยอมไปขอโทษภาคินลลินอ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะทั้งน้ำตาคนที่ควรขอโทษกลับเป็นเธออย่างนั้นหรือ?เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอแน่ใจคือ เธอจะไม่ยอมกลับไปเป็นผู้หญิงที่ยอมให้ใครเหยียบย่ำอีกต่อไป“คุณลลินใช่ไหมครับ?”เสียงชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาดังขึ้นจากด้านข้างเธอหันไปมอง ก่อนพยักหน้า“ใช่ค่ะ”“ผมธนกฤต

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องอยู่ที่นี่” เสียงทุ้มต่ำของกฤตินดังขึ้นทันทีที่รถยนต์คันหรูแล่นผ่านประตูเหล็กของคฤหาสน์หลังใหญ่ ลลินหันไปมองบ้านตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง อาคารสไตล์โมเดิร์นตั้งอยู่ท่ามกลางสวนกว้างขวาง มีน้ำพุอยู่กลางลานและกระจกบานสูงสะท้อนแสงแดดยามบ่าย สถานที่แห่งนี้หรูหราจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังหลุดเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบ “ฉันต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอคะ?” “คุณคิดว่าผมจะให้ภรรยาของผมไปนอนข้างถนนหรือไง” “เรายังไม่ได้แต่งงานกันค่ะ!” กฤตินหันมามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง “อีกสองวันก็แต่งแล้ว จะต่างกันตรงไหน” ลลินเม้มปากแน่น พยายามระงับความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นทุกครั้งเมื่อได้ยินเขาพูด ผู้ชายคนนี้มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง คือสามารถทำให้ประโยคธรรมดาฟังดูเหมือนกำลังออกคำสั่งได้เสมอ “อย่างน้อยคุณก็ควรถามความสมัครใจฉันก่อน” “ถ้าคุณไม่สมัครใจ คุณคงไม่เซ็นสัญญา” “ฉันเซ็นเพราะต้องการแก้แค้น ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้คุณสั่งทุกอย่างนะคะ” มุมปากของกฤตินยกขึ้นเล็กน้อย “ดี ผมไม่ชอบคนที่เอาแต่ก้มหน้ารับคำสั่งอยู่แล้ว” ลลินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหันหน้าหนีอย่างไม่อยากต่อความยาวสาวคว

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบของห้องนอนลลินจ้องหน้าจอโทรศัพท์ หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้‘ถ้าคุณอยากรู้ว่าแม่ของคุณตายเพราะอะไร อย่าเชื่อผู้ชายที่คุณเพิ่งแต่งงานด้วย’ข้อความจากหมายเลขปริศนายังคงปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอหญิงสาวกำโทรศัพท์แน่น ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว กฤตินรู้จักแม่ของเธอจริง ๆ และเขายังแสดงท่าทีผิดปกติทุกครั้งที่เห็นสร้อยจี้ดอกลิลลี่ที่แม่ทิ้งไว้ให้หากเขาไม่มีอะไรปิดบัง เหตุใดจึงไม่ยอมตอบคำถามของเธอ?ลลินตัดสินใจโทรกลับไปยังหมายเลขนั้น แต่ปลายสายกลับแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้ เมื่อเธอลองส่งข้อความถามว่าผู้ส่งเป็นใคร ก็ไม่มีคำตอบกลับมาอีกเธอจึงเปิดลิ้นชัก หยิบกล่องเครื่องประดับของแม่ออกมา แล้วพลิกจี้เงินดูอย่างละเอียดใต้แสงไฟสลัว เธอสังเกตเห็นรอยขีดเล็ก ๆ บริเวณขอบจี้ที่ไม่เคยใส่ใจมาก่อน มันดูคล้ายตัวอักษร แต่เล็กเกินกว่าจะอ่านได้ด้วยตาเปล่า“แม่คะ...แม่กำลังพยายามบอกอะไรหนูอยู่หรือเปล่า”น้ำเสียงแผ่วเบาสั่นเครือเธอไม่เคยคิดว่าการเสียชีวิตของแม่เมื่อสิบแปดปีก่อนจะมีเงื่อนงำ เพราะตอนนั้นทุกคนบอกว่าแม่ป่วยหนักและจากไปอย่างสงบแต่ตอนนี้ เธอไม่

“คุณกำลังจะทำอะไรคะ?” ลลินถามขึ้นขณะมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของกฤติน หลังกลับจากงานเลี้ยงเมื่อคืน เธอก็ได้รับข้อความจากเลขานุการของเขาให้นำเอกสารชุดนี้มาตรวจสอบด้วยตัวเอง ภายในแฟ้มมีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของภาคิน รายการโอนเงิน และสำเนาข้อความสนทนาที่แสดงให้เห็นว่าเขากำลังพยายามยักย้ายเงินทุนก่อนที่เจ้าหนี้จะตรวจสอบบัญชี “ผมกำลังจะทำให้คนที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือกฎหมายรู้ว่าเขาไม่ได้มีอำนาจมากอย่างที่คิด” กฤตินตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร “คุณจะเปิดโปงภาคินเหรอคะ?” “ถ้าหลักฐานยืนยันว่าเขาทำผิดจริง ผมจะดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมาย” ลลินเลื่อนอ่านเอกสารต่อไปอย่างตั้งใจ ยิ่งอ่าน สีหน้าของเธอก็ยิ่งเคร่งเครียด ภาคินไม่ได้เพียงแค่มีชู้กับแพรไหม แต่เขายังใช้ชื่อบริษัทที่เธอเคยช่วยงานเป็นทางผ่านในการทำธุรกรรมหลายรายการ บางรายการมีชื่อเธอปรากฏอยู่ในเอกสารด้วย “นี่มันอะไรกันคะ ทำไมถึงมีชื่อฉันอยู่ตรงนี้?” กฤตินลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดข้างเธอ “ผมกำลังตรวจสอบอยู่ เอกสารบางส่วนอาจถูกนำไปใช้โดยที่คุณไม่รู้ตัว” “ถ้าคนอื่นเห็นเอกสารพวกนี้ พวกเขาจะคิดว่าฉันมีส่วนร่วมด้วยหรือเปล่าคะ?” “นั่

เสียงฝนตกกระทบกระจกดังไม่ขาดสาย ขณะที่รถของลลินจอดลงหน้าคฤหาสน์วัฒนากุล บ้านที่เธอเคยเรียกว่าบ้านอย่างเต็มหัวใจ แต่วันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นอย่างประหลาด เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าถือใบเล็ก ข้อความของพ่อเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ‘พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอก’ เธอไม่รู้ว่าพ่อจะพูดเรื่องอะไร แต่หลังจากเห็นชื่อของเขาในเอกสารธุรกรรมที่น่าสงสัย เธอก็ไม่อาจเชื่อใจใครได้เต็มร้อยอีกต่อไป “คุณหนูลลินกลับมาแล้วหรือคะ” ป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ รีบเดินออกมาต้อนรับ สีหน้าของเธอดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “คุณพ่ออยู่ไหนคะป้าสาย?” “อยู่ในห้องทำงานค่ะ ตั้งแต่เช้าท่านก็ไม่ยอมออกมาเลย” ลลินพยักหน้า ก่อนเดินตรงไปยังห้องทำงานของบิดา เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอพบอธิคมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าของชายวัยกลางคนดูเหนื่อยล้าและแก่ลงกว่าที่เธอจำได้ บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารหลายชุดวางกระจัดกระจาย “ลิน มาแล้วเหรอลูก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงทันทีที่เห็นเธอ “นั่งก่อนสิ พ่อมีเรื่องอยากคุยด้วย” ลลินนั่งลงตรงข้ามบิดา แต่ไม่ได้ยิ้มเหมือนทุกครั้ง “พ่อคะ หนูขอถามตรง ๆ เลยนะคะ พ่อมีส่วนเกี่ยวข้องกับเงิ

วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 10 : เจ้าสาวคนก่อน“คุณเคยแต่งงานมาก่อนหรือเปล่าคะ?”คำถามของลลินทำให้อคินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเขามองโทรศัพท์ในมือเธอ ก่อนถามเสียงต่ำ“ใครส่งข้อความมา?”“ตอบคำถามฉันก่อนค่ะ”“ลลิน เรื่องนั้นมันผ่านมาแล้ว”“แปลว่าคุณเคยแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม?”อคินหลับตาลงชั่วครู่“ผมเคยหมั้นกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เราไม่เคยจดทะเบียนสมรส”ลลินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในอก“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน?”“เพราะมันไม่เกี่ยวกับสัญญาของเรา”“แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ อย่างน้อยฉันก็ควรรู้ว่าคุณเคยมีใครมาก่อน”อคินนิ่งเงียบ“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”เขาใช้เวลานานกว่าจะตอบ“ชื่อรินลดา”ลลินไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”“ผมไม่รู้”“คุณโกหก”“ผมไม่ได้โกหก เราไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว”ลลินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอก”“ลลิน…”“ฉันขออยู่คนเดียว”อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกจากห้องอย่างเงียบ ๆทันทีที่ประตูปิด ลลินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ‘รินลดาคือใคร?’ข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว‘ผู้หญิงที่เกือบได้เป็นภรรย

วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 9 : ผู้หญิงที่เขาเลือกเช้าวันจันทร์ บริษัทวรเมธาจัดงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนรายใหม่ลลินได้รับคำเชิญจากอคินให้ไปร่วมงานในฐานะภรรยาของประธานบริษัท แม้เธอจะไม่อยากปรากฏตัวต่อหน้าคนจำนวนมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะการไปครั้งนี้อาจช่วยให้เธอรู้จักคนที่เกี่ยวข้องกับอดีตของครอบครัววรเมธามากขึ้น“ชุดนี้เหมาะกับคุณ”อคินวางกล่องกำมะหยี่ลงบนโต๊ะลลินเปิดดู พบสร้อยคอเพชรเส้นเล็กประดับจี้รูปหยดน้ำ“นี่อะไรคะ?”“เครื่องประดับสำหรับงานคืนนี้”“ฉันมีสร้อยของตัวเองค่ะ”เธอหยิบสร้อยจี้ดอกลิลลี่ของพ่อออกมาอคินมองสร้อยเส้นนั้น ก่อนพยักหน้า“ถ้าคุณอยากใส่เส้นนั้นก็ได้”ลลินแปลกใจที่เขาไม่บังคับ“ฉันคิดว่าคุณจะบอกให้ฉันใส่ของแพง ๆ เพื่อให้เหมาะกับภาพลักษณ์ของคุณเสียอีก”“คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เหมาะกับใคร”คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะเมื่อถึงงานเลี้ยง ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องจัดงานพร้อมกัน สายตาของแขกจำนวนมากหันมามองเสียงกระซิบดังขึ้นทั่วบริเวณ“นั่นภรรยาของคุณอคินเหรอ?”“ได้ยินว่ามาจากครอบครัวธรรมดา”“ไม่รู้ว่าแต่งงานกันด้วยเหตุผลอะไร”ลลินได้ยินทุกคำ แต่ยั

วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 8 : คืนที่หัวใจเริ่มหวั่นไหวฝนเริ่มตกหนักในช่วงเย็น ลลินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองหยดน้ำที่ไหลลงมาตามกระจกอย่างเหม่อลอยตั้งแต่แต่งงานกับอคิน ชีวิตของเธอก็ไม่เคยสงบอีกเลยทุกวันมีคำถามใหม่ ทุกคืนมีความลับใหม่ และทุกครั้งที่เธอคิดว่าตัวเองเข้าใกล้ความจริง ก็จะมีบางอย่างดึงเธอกลับไปยังจุดเริ่มต้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นหมายเลขที่เธอไม่รู้จัก“สวัสดีค่ะ”“คุณลลินใช่ไหมคะ?”เสียงผู้หญิงสูงวัยดังมาจากปลายสาย“ฉันชื่ออรทัย เป็นเพื่อนเก่าของพ่อคุณ เราต้องพบกัน”ลลินลุกขึ้นยืนทันที“คุณรู้เรื่องพ่อของฉันใช่ไหมคะ?”“รู้ค่ะ แต่ฉันไม่สามารถคุยเรื่องนี้ทางโทรศัพท์ได้ พรุ่งนี้บ่ายสามโมง มาพบฉันที่ร้านกาแฟริมสวนสาธารณะ อย่าพาใครมาด้วย”สายถูกตัดไปลลินยืนมองโทรศัพท์ หัวใจเต้นแรงด้วยความหวังในที่สุด เธอก็อาจได้พบคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อแต่เมื่อหันกลับมา เธอกลับพบอคินยืนอยู่หน้าประตูห้อง“คุณคุยกับใคร?”ลลินรีบเก็บโทรศัพท์“เพื่อนค่ะ”“เพื่อนคนไหน?”“คุณไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบทุกเรื่องในชีวิตฉันนะคะ”อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาใกล้“ผมไม่ได้ต้องการควบคุมคุณ แ

วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 7 : ผู้หญิงในความทรงจำ“บัญชีอยู่ในชื่อแม่ฉันได้ยังไงคะ?”ลลินถามซ้ำขณะยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยอคินเปิดข้อมูลจากเลขาฯ ให้เธอดู รายการบัญชีดังกล่าวถูกเปิดขึ้นเมื่อแปดปีก่อน และมีเงินจำนวนหนึ่งถูกโอนเข้าออกเป็นระยะแต่ชื่อผู้เปิดบัญชีกลับเป็นชื่อของแม่เธอจริง ๆ“ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย”“ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบว่าใครเป็นคนเปิดบัญชี”ลลินมองเอกสารด้วยความสับสน“ถ้าแม่ฉันไม่ได้เปิดเอง ก็แปลว่ามีคนใช้ชื่อแม่ฉัน”“มีความเป็นไปได้”“แล้วคนคนนั้นต้องการอะไร?”อคินไม่ตอบลลินรู้สึกว่าความจริงยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไร เรื่องราวกลับยิ่งซับซ้อนขึ้นเท่านั้นเช้าวันต่อมา เธอตัดสินใจถามแม่โดยตรงหญิงวัยกลางคนเพิ่งตื่นจากการพักผ่อน เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มบาง ๆ“ลลิน วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอลูก?”ลลินนั่งลงข้างเตียง จับมือแม่ไว้“แม่คะ หนูมีเรื่องอยากถาม”“อะไรจ๊ะ?”“เมื่อแปดปีก่อน แม่เคยเปิดบัญชีธนาคารที่เกี่ยวข้องกับบริษัทวรเมธาหรือเปล่าคะ?”รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ค่อย ๆ จางหาย“ลูกไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”คำถามนั้นทำให้ลลินใจหาย“แสดงว่าแม่รู้เรื่องบัญชีนั้นจริง ๆ เห

วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 6 : คำสารภาพของสามี“สิ่งที่ผมกำลังจะบอกคุณ อาจทำให้คุณเกลียดผมมากกว่าเดิม”คำพูดของอคินทำให้ลลินยืนนิ่งอยู่กลางห้องเอกสารเธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ถ้าคุณรู้ว่าฉันจะเกลียดคุณ แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมพูดความจริงตั้งแต่แรกคะ?”อคินไม่ตอบทันที เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ออกจากห้อง ก่อนปิดประตูด้วยตัวเอง“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อของผม และพ่อของคุณ”“ฉันฟังอยู่ค่ะ”“เมื่อแปดปีก่อน พ่อของคุณทำงานเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีให้กับบริษัทในเครือของครอบครัวผม เขาพบความผิดปกติในการโอนเงินจำนวนมหาศาล และนำหลักฐานมาให้ผมดู”ลลินขมวดคิ้ว“คุณอายุเท่าไหร่ตอนนั้น?”“ยี่สิบสอง”“แล้วทำไมเขาถึงเอาหลักฐานมาให้คุณ?”อคินหลุบตาลง“เพราะตอนนั้นผมเป็นคนเดียวในครอบครัวที่เขาคิดว่าจะเชื่อใจได้”หัวใจของลลินเต้นแรง“แล้วคุณทำอะไรกับหลักฐาน?”“ผมเอาไปให้พ่อของผม”คำตอบนั้นทำให้เธอหน้าซีด“คุณส่งหลักฐานให้คนที่อาจเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอย่างนั้นเหรอคะ?”“ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าพ่อมีส่วนเกี่ยวข้อง ผมคิดว่าท่านจะจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง”“แล้วหลังจากนั

วิวาห์ลวงของท่านประธานตอนที่ 5 : ภรรยาของท่านประธานเช้าวันรุ่งขึ้น ลลินตื่นตั้งแต่หกโมงเธอเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสุภาพ รวบผมยาวขึ้นเป็นหางม้า แล้วเก็บซองเอกสารไว้ในกระเป๋าที่พกติดตัวตลอดเวลาวันนี้เธอจะเข้าไปในบริษัทวรเมธาเป็นครั้งแรกไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะภรรยาของประธานบริษัทและเธอต้องการรู้ว่าบริษัทแห่งนี้ซ่อนความลับอะไรไว้บ้างเมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร อคินกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอครู่หนึ่ง“คุณพร้อมแล้วเหรอ?”“ค่ะ”เขาเลื่อนแก้วกาแฟออกจากทาง ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“นั่งกินอาหารเช้าก่อน”“ฉันกินบนรถก็ได้ค่ะ”“ผมไม่ได้ถามว่าคุณอยากกินที่ไหน”ลลินหรี่ตา“คุณนี่ชอบสั่งคนอื่นจริง ๆ เลยนะคะ”“เฉพาะคนที่ไม่ยอมดูแลตัวเอง”เธออยากโต้กลับ แต่เมื่อเห็นอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ก็อดแปลกใจไม่ได้เป็นข้าวต้มปลาแบบที่พ่อเคยทำให้เธอกินในวัยเด็ก พร้อมขิงซอยและต้นหอมที่เธอชอบ“ใครเป็นคนทำคะ?”“แม่บ้าน”“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินแบบนี้?”อคินชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ“คุณเคยบอกผม”“ฉันไม่เคยคุยเรื่องอาหารกับคุณเลยนะคะ”เขาปิดแฟ้มเอกสาร“บางทีคุณอาจ