บทที่ 8 ศพที่มีใบหน้าเหมือนสามี

หลังจากจิ้งเหยียนกับเสิ่นเหวินโจวตกลงร่วมมือกันอย่างลับ ๆ บรรยากาศภายในเมืองหลวงก็ดูเหมือนจะสงบลง

ไม่มีเหตุลอบสังหารเกิดขึ้นอีก สายลับที่จิ้งเหยียนส่งไปตรวจสอบตำหนักร้างทุกแห่งยังไม่พบร่องรอยของเสิ่นฮูหยินกับเสิ่นหยาง ส่วนองค์ชายรองก็ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ นอกจากส่งคนมารับแผนผังเวรยามฉบับปลอมจากเสิ่นเหวินโจวตามกำหนด

ทว่าความสงบที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุซึ่งยังไม่มาถึง

ช่วงสายวันหนึ่ง ราชโองการจากกรมกลาโหมถูกส่งมายังจวนแม่ทัพ จิ้งเหยียนได้รับคำสั่งให้ออกตรวจสอบค่ายทหารนอกเมือง เนื่องจากมีรายงานว่ากำลังพลกับอาวุธภายในคลังไม่ตรงกับบัญชี

คำสั่งดังกล่าวมีตรารับรองจากราชสำนัก แม้แต่จิ้งเหยียนก็ไม่สามารถปฏิเสธโดยไม่มีเหตุผล

“รายงานนี้มาถึงในเวลาที่เหมาะสมเกินไป”

หลิงซีกล่าวหลังอ่านสำเนาราชโองการ “เพิ่งมีการเปลี่ยนเวรยามตามแผนปลอมของท่านพ่อ ท่านกลับถูกสั่งให้ออกจากเมืองทันที ข้าไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ”

“ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

จิ้งเหยียนม้วนเอกสารเก็บตามเดิม “มีคนต้องการตรวจสอบว่าข้าเคลื่อนกำลังลับไปไว้ที่ใด และอาจต้องการให้ข้าอยู่ห่างจากเมืองหลวงในคืนขึ้นสิบห้าค่ำ”

“เช่นนั้นท่านไม่ควรไป”

“หากไม่ไป พวกมันจะรู้ทันทีว่าข้าระแคะระคายแผนการแล้ว”

“แต่เส้นทางไปค่ายทหารนอกเมืองเหมาะสำหรับการลอบโจมตี ท่านเองก็ยังไม่หายจากบาดแผลครั้งก่อน”

แม้พิษถูกถอนออกเกือบหมด แต่บาดแผลจากลูกธนูยังไม่สมานดี หลิงซีจึงไม่ต้องการให้เขาเสี่ยงออกไปนอกเมืองอีกครั้ง

จิ้งเหยียนยกมือแตะข้างแก้มนาง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ข้าจะเพิ่มกำลังคุ้มกัน และให้กู้เหยียนนำทหารอีกกลุ่มติดตามห่าง ๆ”

“ท่านเคยบอกเช่นนี้ก่อนพาข้าไปวัด”

“ครั้งนี้ข้ารู้ว่าพวกมันจะลงมือ จึงเตรียมรับมือได้ง่ายกว่า”

“แต่ศัตรูก็ย่อมรู้ว่าท่านเตรียมตัวเช่นกัน”

หลิงซีกำชายแขนเสื้อเขาแน่น ความทรงจำตอนลูกธนูปักเข้ากลางแผ่นหลังยังติดอยู่ในใจ นางไม่ต้องการเห็นเขากลับมาในสภาพเปื้อนเลือดอีก

จิ้งเหยียนโน้มลงจุมพิตหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา

“ข้าสัญญาว่าจะกลับมา”

“คำสัญญาของแม่ทัพมีหลักประกันหรือไม่”

“ชีวิตของข้าอยู่ในมือเจ้าแล้ว หากผิดคำพูด เจ้าย่อมลงโทษได้”

“เช่นนั้นจงกลับมาให้ข้าลงโทษด้วยตนเอง”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนมุมปากของเขา ก่อนจิ้งเหยียนจะหมุนตัวเดินออกจากเรือน โดยไม่บอกหลิงซีเลยว่า แผนการซึ่งกำลังเริ่มต้นขึ้นในวันนี้ไม่ได้มีเพียงการรับมือการลอบโจมตี

ขบวนของแม่ทัพออกจากเมืองหลวงในยามเฉิน รถม้าคันใหญ่ถูกล้อมด้วยทหารยี่สิบนาย ส่วนกู้เหยียนนำกำลังอีกสามสิบนายติดตามอยู่ในระยะห่างเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

หลิงซียืนมองจนขบวนลับสายตา ก่อนกลับเข้าจวนไปถอดรหัสบนผ้าของมารดาต่อ

ข้อความ “ดอกเหมยบานใต้ตำหนักไร้นาม” ยังคงเป็นปริศนา ในเมืองหลวงมีตำหนักร้างหลายแห่ง บางแห่งอยู่ในเขตพระราชฐาน บางแห่งเป็นวังเก่าของเชื้อพระวงศ์ผู้ถูกลงโทษ แต่ไม่มีสถานที่ใดมีชื่อเกี่ยวข้องกับคำว่าไร้นามโดยตรง

นางใช้เวลาครึ่งวันตรวจสอบตำราและแผนที่เก่า กระทั่งเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นนอกเรือน

พ่อบ้านจางวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด อาภรณ์ด้านหน้าของเขาเปื้อนฝุ่นและเหงื่อ

“ฮูหยิน…เกิดเรื่องแล้วขอรับ”

พู่กันในมือของหลิงซีหยุดนิ่ง “เกิดสิ่งใดขึ้น”

“ขบวนของท่านแม่ทัพถูกลอบโจมตีระหว่างผ่านช่องเขา รถม้าตกหน้าผาและเกิดไฟไหม้ขอรับ”

หัวใจของนางกระตุกวูบ

“แล้วจิ้งเหยียนอยู่ที่ใด”

พ่อบ้านจางก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตา

“ทหารกำลังนำร่างกลับมา”

ถ้วยชาบนโต๊ะถูกแขนเสื้อของหลิงซีปัดตกลงพื้นโดยไม่รู้ตัว เสียงแตกดังขึ้นพร้อมน้ำชาที่กระจายไปทั่ว แต่ไม่มีผู้ใดสนใจเก็บกวาด

“ร่างของผู้ใด”

“ท่านแม่ทัพ…ขอรับ”

“ไม่จริง”

หลิงซีลุกขึ้นเร็วเกินไปจนเก้าอี้ล้ม นางรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ากำลังโคลงเคลง แต่ยังฝืนเดินออกจากเรือน

“เขาสัญญาว่าจะกลับมา เขาไม่มีทางตายง่าย ๆ เช่นนี้”

หน้าประตูจวนมีทหารบาดเจ็บหลายคนเดินกลับมา บางคนมีผ้าพันแผลรอบศีรษะ บางคนต้องให้สหายช่วยประคอง ท่ามกลางพวกเขามีแคร่ไม้ซึ่งคลุมด้วยผ้าสีขาว

กลิ่นไหม้ลอยมาก่อนที่หลิงซีจะเดินเข้าไปถึง

บนแคร่มีร่างชายผู้หนึ่งถูกไฟเผาจนไม่อาจจำใบหน้าได้ รูปร่างกับความสูงใกล้เคียงจิ้งเหยียน ร่างนั้นสวมเกราะดำของแม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬ ข้างกายมีดาบประจำตัวซึ่งหลิงซีเคยเห็นเขาพกอยู่ทุกวัน

ป้ายหยกสลักชื่อ “เซียวจิ้งเหยียน” ถูกวางอยู่บนหน้าอก

หลิงซีหยุดนิ่งอยู่ห่างจากแคร่เพียงไม่กี่ก้าว

เสียงของผู้คนรอบตัวค่อย ๆ จางหาย นางมองเห็นเพียงร่างไหม้เกรียมบนผ้าขาวกับดาบที่คุ้นเคย

ก่อนออกเดินทาง เขาเพิ่งจุมพิตหน้าผากและสัญญาว่าจะกลับมา

คืนก่อนหน้านั้น ทั้งคู่ยังนอนอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน เขาเพิ่งบอกว่าจะไม่ยอมให้นางแต่งกับบุรุษอื่น แม้ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม

แต่นางยังไม่ได้บอกเขาด้วยซ้ำว่า ตนเริ่มไม่อยากจากไปไหนแล้ว

“เปิดผ้าออก”

เสียงของหลิงซีแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

พ่อบ้านจางรีบห้าม “ฮูหยิน สภาพของศพ…”

“ข้าบอกให้เปิด”

ทหารจำใจเปิดผ้าคลุมออกมากขึ้น รอยไหม้ปกคลุมทั่วร่างจนไม่เหลือสิ่งใดยืนยันใบหน้า มีเพียงแผลเป็นเก่าบนแขนขวาและชุดเกราะซึ่งใช้ระบุตัวตน

หลิงซียื่นมือออกไป แต่เมื่อปลายนิ้วเกือบแตะร่างนั้น นางกลับชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว

ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ นางแทบทรุดลงกับพื้น หากชิงเถาไม่รีบเข้ามาประคองไว้

“ไม่ใช่เขา”

หลิงซีพึมพำซ้ำ ๆ “นี่ไม่ใช่จิ้งเหยียน เขาไม่มีทางผิดสัญญากับข้า”

ทว่าหลักฐานทุกชิ้นกลับยืนยันว่าบุรุษบนแคร่คือสามีของนาง

ข่าวการเสียชีวิตของแม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ขุนนางฝ่ายต่าง ๆ ส่งคนมาแสดงความเสียใจ ขณะที่ทหารในกองทัพเริ่มแตกตื่น เพราะผู้ถืออำนาจสูงสุดของพวกเขาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน

ยังไม่ทันถึงยามเย็น องค์ชายรองก็เดินทางมาที่จวนด้วยตนเอง

หลิงซีเปลี่ยนจากอาภรณ์สีอ่อนเป็นชุดไว้ทุกข์สีขาว เส้นผมปล่อยยาวโดยไม่มีเครื่องประดับ นางนั่งอยู่ข้างโลงชั่วคราวด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้

ความเจ็บปวดในใจเป็นเรื่องจริง แต่เมื่อเห็นเฉิงรุ่ยก้าวเข้ามา นางก็รู้ว่าตนไม่อาจปล่อยให้ความเศร้าทำลายสติได้

จิ้งเหยียนเสียชีวิตในเวลาที่แผนกบฏกำลังใกล้เข้ามาเกินไป

หากการตายครั้งนี้เป็นฝีมือองค์ชายรอง เขาย่อมเดินทางมาเพื่อตรวจสอบว่า นางรู้แผนการมากเพียงใด และตราพยัคฆ์ของสามีอยู่ที่ใด

เฉิงรุ่ยหยุดอยู่หน้าโลง ก่อนวางดอกไม้ไว้ข้างร่าง

“ข้าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แคว้นของเราต้องสูญเสียแม่ทัพผู้เก่งกาจ ส่วนเจ้าต้องสูญเสียสามีทั้งที่เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน”

หลิงซีไม่ตอบ นางมองเปลวเทียนเบื้องหน้าอย่างว่างเปล่า

“หลิงซี”

องค์ชายรองเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หากเจ้าต้องการสิ่งใด ข้ายินดีช่วยเหลือ”

หญิงสาวหันมามองช้า ๆ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งน้ำตา

“ช่วยหรือ พระองค์ช่วยทำให้คนตายกลับมาได้หรือไม่”

“ข้าทำไม่ได้ แต่ข้าสามารถคุ้มครองเจ้าและตระกูลเสิ่นแทนเขาได้”

“หม่อมฉันไม่ต้องการการคุ้มครอง”

“เวลานี้จวนแม่ทัพไร้ผู้นำ ศัตรูของจิ้งเหยียนอาจเข้ามาแก้แค้น ส่วนบิดาของเจ้ากำลังเผชิญแรงกดดันในราชสำนัก หากไม่มีผู้มีอำนาจช่วยเหลือ ทั้งสองตระกูลอาจตกอยู่ในอันตราย”

หลิงซีจ้องเขาเขม็ง “พระองค์ต้องการสิ่งใด”

เฉิงรุ่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“ตราพยัคฆ์ของจิ้งเหยียน”

นางกำชายกระโปรงใต้แขนเสื้อแน่น

“ตรานั้นใช้บัญชาการทหารชายแดนเหนือ หากตกไปอยู่ในมือคนผิด บ้านเมืองอาจเกิดความวุ่นวาย” เขาอธิบาย “นำมันมามอบให้ข้า แล้วข้าจะทูลเสด็จพ่อให้คุ้มครองตระกูลเสิ่น รวมถึงรับรองว่าเจ้าจะไม่ถูกสอบสวนเรื่องการเคลื่อนกำลังของสามี”

“หม่อมฉันไม่รู้ว่าตราอยู่ที่ใด”

“จิ้งเหยียนต้องมอบให้เจ้าก่อนเดินทาง”

“เขาไม่เคยบอกสิ่งใดข้า!”

หลิงซีปัดถ้วยชาบนโต๊ะตกลงพื้น ก่อนลุกขึ้นชี้ไปยังโลงศพ

“เขาบอกเพียงว่าจะกลับมา แต่กลับทิ้งข้าไว้กับศพที่แม้แต่ใบหน้าก็มองไม่เห็น! หากพระองค์ต้องการตราหรือกองทัพก็ไปถามเขาเอง ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”

เสียงร้องของนางทำให้คนรับใช้รีบเข้ามาประคอง หลิงซีผลักทุกคนออก ก่อนทรุดลงข้างโลงและหัวเราะสลับร้องไห้ราวกับสูญเสียสติ

“เขาโกหกข้า…คนโกหก…”

เฉิงรุ่ยยืนมองอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อเห็นว่านางไม่ได้แสร้งปิดบังตรา แต่ดูเหมือนหญิงม่ายซึ่งจิตใจแตกสลายจริง ๆ เขาจึงไม่ซักไซ้ต่อ

“เจ้าพักเถิด ข้าจะมาเยี่ยมใหม่”

หลังองค์ชายรองกลับไป หลิงซียังคงนั่งอยู่ข้างโลงจนค่ำ นางไม่ยอมรับอาหาร ไม่ยอมเปลี่ยนอาภรณ์ และไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามารบกวน

กระทั่งดึกสงัด ชิงเถาจึงพานางกลับไปพักในเรือนหลัก

ภายในห้องยังมีสิ่งของของจิ้งเหยียนวางอยู่ทุกแห่ง เสื้อคลุมพาดบนฉากกั้น ตำราพิชัยสงครามวางอยู่ข้างเตียง แม้แต่จอกน้ำชาซึ่งเขาใช้เมื่อคืนยังอยู่ในตำแหน่งเดิม

หลิงซีเดินไปหยิบเสื้อคลุมขึ้นมากอดไว้ น้ำตาซึ่งพยายามกลั้นมาตลอดไหลออกมาอีกครั้ง

“คนโกหก”

นางพึมพำ “ท่านบอกให้ข้าเลือกเองว่าจะอยู่หรือไป แต่กลับเป็นฝ่ายทิ้งข้าเสียก่อน”

ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากหลังฉากกั้น

“ข้าไม่เคยคิดทิ้งเจ้า”

หลิงซีแข็งค้าง

เงาร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากความมืด จิ้งเหยียนสวมอาภรณ์สีดำ ร่างกายมีรอยถลอกและคราบเลือดเล็กน้อย แต่ยังมีชีวิตอยู่

เขามองนางด้วยแววตาอ่อนโยน

“ข้ากลับมาแล้ว”

หลิงซีจ้องเขาราวกับกำลังเห็นวิญญาณ ความยินดีแล่นผ่านหัวใจอย่างรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก นางก้าวเข้าไปหา ยกมือแตะใบหน้าและหน้าอกเขาเพื่อยืนยันว่าเป็นคนจริง

ก่อนฝ่ามือนั้นจะตบลงบนใบหน้าเขาเต็มแรง

เพียะ!

จิ้งเหยียนไม่หลบ ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นป้องกัน

“เหตุใดไม่บอกข้า”

น้ำเสียงของหลิงซีสั่นเครือ “เหตุใดปล่อยให้ข้าเห็นศพนั้น เหตุใดปล่อยให้ข้าคิดว่าท่านตายแล้ว!”

“ความตายเป็นส่วนหนึ่งของแผน”

“ข้าถามว่าเหตุใดไม่บอกข้า!”

จิ้งเหยียนนิ่งไป ก่อนตอบเสียงต่ำ

“หากเจ้ารู้ ความเศร้าของเจ้าอาจไม่สมจริง องค์ชายรองจะดูออก”

“ดังนั้นท่านจึงใช้ความรู้สึกของข้าเป็นเครื่องมือ?”

“ข้าต้องทำให้เขาเชื่อว่าข้าตายจริง เพื่อบีบให้ฝ่ายกบฏเปิดเผยกำลังและออกตามหาตราพยัคฆ์”

“แล้วความรู้สึกของข้าเล่า”

หลิงซีทุบกำปั้นลงบนอกเขา น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ข้านั่งอยู่ข้างศพทั้งวัน คิดว่าตนไม่มีโอกาสพูดกับท่านอีก คิดว่าคืนที่เราอยู่ด้วยกันเป็นคืนสุดท้าย ท่านรู้หรือไม่ว่าข้ารู้สึกเช่นไร”

จิ้งเหยียนจับมือทั้งสองของนางไว้

“ข้ารู้ว่าทำร้ายเจ้าและยอมรับผิดทั้งหมด”

“แต่หากย้อนกลับไป ท่านก็ยังจะทำเหมือนเดิมใช่หรือไม่”

ความเงียบของเขาคือคำตอบ

หลิงซีดึงมือกลับและถอยออกไปหนึ่งก้าว

ความยินดีที่เขายังมีชีวิตอยู่ยังคงเอ่อล้น แต่พร้อมกันนั้น รอยร้าวบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นในหัวใจ

เขารักนางและยอมใช้ชีวิตปกป้องนาง แต่กลับไม่เชื่อใจนางมากพอจะให้ร่วมตัดสินใจในแผนสำคัญ

“คืนนี้ท่านไปพักที่อื่นเถิด” นางกล่าว

“หลิงซี”

“ท่านต้องการให้ทุกคนเชื่อว่าตายแล้ว หากมีคนเห็นท่านอยู่ในเรือนของข้า แผนคงล้มเหลว”

เหตุผลของนางถูกต้อง แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงทำให้จิ้งเหยียนรู้ว่านั่นไม่ใช่สาเหตุทั้งหมด

“ข้าจะหาทางชดเชย”

“บางสิ่งไม่ได้ชดเชยด้วยคำขอโทษ”

นางหันหลังให้เขา “ต่อจากนี้ข้าจะยังแสดงเป็นหญิงม่ายเสียสติ ส่วนท่านจะซ่อนตัวไปสืบกองกำลังฝ่ายกบฏ เราจะทำตามแผนเหมือนเดิม”

“แล้วเรื่องระหว่างเราเล่า”

หลิงซีหลับตาลงเพื่อซ่อนน้ำตา

“ท่านเป็นผู้ทำให้ข้าเชื่อว่าท่านตายไปแล้ว ดังนั้นในสายตาข้าตอนนี้ เซียวจิ้งเหยียนก็ควรตายไปสักระยะเช่นกัน”

จิ้งเหยียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง แต่ไม่ได้พยายามเข้าไปกอดหรือบังคับให้นางหันกลับมา

“ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะยอมยกโทษให้”

กล่าวจบ เขาก็เปิดทางลับด้านหลังชั้นหนังสือและหายเข้าไปในความมืด

หลิงซีรอจนเสียงฝีเท้าจางหาย ก่อนทรุดนั่งข้างเตียง เสื้อคลุมของเขายังคงอยู่ในอ้อมแขน

นางดีใจที่เขามีชีวิตอยู่มากกว่าสิ่งใด

แต่เป็นครั้งแรกที่หลิงซีตระหนักว่า ความรักเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอสำหรับการเดินร่วมทางกัน หากคนคนหนึ่งคิดเสียสละและตัดสินใจทุกอย่างเพียงลำพัง ขณะที่อีกคนถูกทิ้งไว้ให้รับผลจากการตัดสินใจนั้น

ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น จวนแม่ทัพจึงเริ่มจัดพิธีศพอย่างเป็นทางการ

หลิงซีสวมชุดไว้ทุกข์และแสดงเป็นหญิงม่ายผู้แตกสลายต่อหน้าทุกคน ขณะที่สามีซึ่งยังมีชีวิตอยู่ซ่อนตัวอยู่ภายในเส้นทางลับใต้จวน คอยส่งคำสั่งให้ทหารคนสนิทออกสืบหากองกำลังฝ่ายกบฏ

คนทั้งเมืองเชื่อว่าแม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬเสียชีวิตแล้ว

และองค์ชายรองก็เริ่มเคลื่อนไหวกองกำลังของตน โดยไม่รู้ว่าบุรุษผู้ตายกำลังเฝ้ามองทุกอย่างจากภายในเงามืด