บททั้งหมดของ วิวาห์ลวงเหนือบัลลังก์: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงประทัดมงคลดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ขับไล่ความเงียบสงัดซึ่งปกคลุมจวนเสนาบดีมาตลอดทั้งคืนเสิ่นหลิงซีนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้เหล่าสาวใช้ช่วยกันแต่งหน้าและเกล้าเส้นผมยาวขึ้นเป็นมวยสูง อาภรณ์วิวาห์สีแดงสดถูกสวมทับร่างบอบบางหลายชั้น จนรู้สึกหนักอึ้งแทบขยับตัวไม่สะดวก เครื่องประดับรูปหงส์ประดับไข่มุกกับพลอยแดงถูกปักลงบนมวยผมทีละชิ้น ส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่นางเคลื่อนไหวหญิงสาวในคันฉ่องดูงดงามสมกับเป็นเจ้าสาวของแม่ทัพผู้ทรงอำนาจ แต่ภายใต้เครื่องประทินโฉม กลับซ่อนความอิดโรยจากการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเอาไว้หลังกลับจากจวนแม่ทัพ หลิงซีได้แต่นอนลืมตาจนถึงรุ่งสาง คิดถึงแผนกบฏ หลักฐานที่มอบให้เซียวจิ้งเหยียน และคำสนทนาซึ่งได้ยินจากห้องทำงานของบิดาซ้ำไปซ้ำมานางยังไม่รู้ว่าเสิ่นเหวินโจวกำลังปกป้องผู้ใด ไม่รู้ว่าบุรุษในชุดดำเป็นคนของฝ่ายไหน และยิ่งไม่รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้จะพานางเข้าใกล้ความจริงหรือเข้าใกล้ความตายมากกว่ากัน“คุณหนูงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยชมพลางสวมกำไลทองคู่หนึ่งลงบนข้อมือนาง“หากท่านแม่ทัพได้เห็นคงละสายตาไม่ได้แน่”“สิ่งที่เขาสนใจในวันนี้อาจ

สามวันหลังจากเหตุลอบสังหารในคืนวิวาห์ ราชโองการจากวังก็มาถึงจวนแม่ทัพตั้งแต่เช้าฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้เสิ่นหลิงซีเข้าเฝ้า โดยให้เหตุผลว่าต้องการพบเจ้าสาวคนใหม่ของแม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬ และพระราชทานของขวัญมงคลตามธรรมเนียมแม้ถ้อยคำในราชโองการจะฟังดูไม่มีสิ่งใดน่ากังวล แต่หลิงซีรู้ดีว่าการเรียกตัวครั้งนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงเพื่อแสดงความยินดีการแต่งงานของนางกับเซียวจิ้งเหยียนทำให้สองตระกูลซึ่งกุมอำนาจทางทหารเชื่อมโยงกัน ขุนนางทุกฝ่ายต่างจับตามอง แม้แต่ฮ่องเต้กับฮองเฮาย่อมต้องการประเมินว่า ความสัมพันธ์ระหว่างจวนเสิ่นกับจวนเซียวแน่นแฟ้นถึงระดับใดยิ่งมีข่าวมือสังหารบุกจวนในคืนวิวาห์ ราชสำนักยิ่งไม่อาจเพิกเฉย“ข้าจะไปกับเจ้า”จิ้งเหยียนกล่าวทันทีเมื่ออ่านราชโองการจบหลิงซีมองอาภรณ์ทหารบนร่างเขา “วันนี้ท่านต้องเข้าค่ายตรวจสอบกำลังมิใช่หรือ”“เลื่อนได้”“ราชโองการเรียกเพียงข้าคนเดียว หากท่านตามไปอาจทำให้ฮองเฮาทรงสงสัยว่าเรากำลังหวาดกลัวสิ่งใด”จิ้งเหยียนไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน นับจากพบมือสังหาร เขาแทบไม่อนุญาตให้นางออกจากเรือนหลักโดยไม่มีผู้ติดตาม ทุกประตูในจวนยังคงมีทหารเฝ้า ส่วนรายชื่อบ่าวไพร

เปลวไฟจากเตาผิงลุกไหวอยู่ภายในเรือนพักกลางป่า ทว่าไออุ่นของมันกลับไม่อาจบรรเทาความหนาวเย็นของค่ำคืนได้ทั้งหมดหิมะเริ่มโปรยปรายตั้งแต่หัวค่ำ เกล็ดสีขาวเกาะบนหลังคาและกิ่งไม้จนทั่ว บริเวณรอบเรือนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างกับเสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะเป็นระยะภายในห้องนอน จิ้งเหยียนยังคงมีไข้สูงพิษจากหัวลูกธนูรุนแรงกว่าที่หมอทหารคาด แม้จะถอนลูกธนูและป้อนยาขับพิษไปแล้วหลายครั้ง แต่ผิวกายของเขายังคงร้อนจัด ความเจ็บปวดทำให้คิ้วเข้มขมวดแน่นอยู่ตลอดเวลา ลมหายใจหนักและไม่สม่ำเสมอหลิงซีนั่งอยู่ข้างเตียง เปลี่ยนผ้าชุบน้ำเย็นวางบนหน้าผากให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า นางแทบไม่ได้พักตั้งแต่ช่วงเย็น อาภรณ์ชั้นนอกถูกถอดแขวนไว้ข้างฉากกั้น เหลือเพียงชุดสีอ่อนซึ่งช่วยให้เคลื่อนไหวได้สะดวกจิ้งเหยียนพลิกตัวเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะบิดเบี้ยวเมื่อบาดแผลบนแผ่นหลังถูกกดทับ“อย่าขยับ”หลิงซีรีบประคองให้เขานอนตะแคง นางดึงผ้าห่มลงเพื่อตรวจบาดแผล พบว่าผ้าพันแผลมีโลหิตซึมออกมาอีกเล็กน้อย“แผลเปิดอีกแล้ว ข้าจะเปลี่ยนผ้าให้”“เรียกหมอเข้ามา”น้ำเสียงของเขาแหบพร่า“หมอกำลังต้มยาถอนพิษอยู่เรือนด้านข้าง ข้าทำแผล

หลังจากจิ้งเหยียนกับเสิ่นเหวินโจวตกลงร่วมมือกันอย่างลับ ๆ บรรยากาศภายในเมืองหลวงก็ดูเหมือนจะสงบลงไม่มีเหตุลอบสังหารเกิดขึ้นอีก สายลับที่จิ้งเหยียนส่งไปตรวจสอบตำหนักร้างทุกแห่งยังไม่พบร่องรอยของเสิ่นฮูหยินกับเสิ่นหยาง ส่วนองค์ชายรองก็ไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ นอกจากส่งคนมารับแผนผังเวรยามฉบับปลอมจากเสิ่นเหวินโจวตามกำหนดทว่าความสงบที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุซึ่งยังไม่มาถึงช่วงสายวันหนึ่ง ราชโองการจากกรมกลาโหมถูกส่งมายังจวนแม่ทัพ จิ้งเหยียนได้รับคำสั่งให้ออกตรวจสอบค่ายทหารนอกเมือง เนื่องจากมีรายงานว่ากำลังพลกับอาวุธภายในคลังไม่ตรงกับบัญชีคำสั่งดังกล่าวมีตรารับรองจากราชสำนัก แม้แต่จิ้งเหยียนก็ไม่สามารถปฏิเสธโดยไม่มีเหตุผล“รายงานนี้มาถึงในเวลาที่เหมาะสมเกินไป”หลิงซีกล่าวหลังอ่านสำเนาราชโองการ “เพิ่งมีการเปลี่ยนเวรยามตามแผนปลอมของท่านพ่อ ท่านกลับถูกสั่งให้ออกจากเมืองทันที ข้าไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ”“ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”จิ้งเหยียนม้วนเอกสารเก็บตามเดิม “มีคนต้องการตรวจสอบว่าข้าเคลื่อนกำลังลับไปไว้ที่ใด และอาจต้องการให้ข้าอยู่ห่างจากเมืองหลวงใ

คุกลับใต้จวนแม่ทัพเงียบสงัดเสียจนหลิงซีได้ยินเสียงหยดน้ำจากผนังหินอย่างชัดเจนนางถูกกักตัวอยู่ที่นี่เป็นวันที่สี่แล้ว แม้ห้องขังจะสะอาด มีเตียง โต๊ะเขียนหนังสือและอาหารครบถ้วน แต่การไม่เห็นแสงแดดทำให้ยากจะรู้ว่าเวลาภายนอกผ่านไปนานเพียงใด มีเพียงเสียงระฆังจากหอคอยของจวนซึ่งดังลอดลงมาอย่างแผ่วเบา ช่วยให้นางแยกกลางวันกับกลางคืนออกจากกันได้จิ้งเหยียนยังคงนำอาหารและรายงานข่าวมาส่งด้วยตนเองทุกวัน แต่หลิงซีพูดกับเขาเฉพาะเรื่องแผนกบฏกับตำหนักร้างเท่านั้นนางรู้แล้วว่าเขายอมใช้ชีวิตตนเองเป็นหลักประกันต่อฮ่องเต้ หากนางมีความผิด เขาจะรับโทษร่วมด้วย ความจริงนั้นทำให้ความโกรธในใจเบาบางลง แต่ยังไม่อาจลบความเจ็บปวดจากการถูกตัดสินใจแทนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจิ้งเหยียนเชื่อว่าการปกป้องคือการจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง จากนั้นจึงวางนางไว้ในสถานที่ซึ่งเขาคิดว่าปลอดภัยที่สุดแต่เขาไม่เคยถามว่า นางต้องการความปลอดภัยซึ่งแลกมาด้วยการถูกปิดบังหรือไม่ระหว่างรอข่าวเพิ่มเติม หลิงซีใช้เวลาตรวจสอบตำราแผนที่เก่าที่จิ้งเหยียนนำมาให้ นางต้องการค้นหารายละเอียดของตำหนักไร้นาม รวมถึงเส้นทางเข้าออกอุโมงค์ด้านล่างตำราหลายเล่มมีอา