บทที่ 13 คืนกบฏ

ระฆังเตือนภัยจากหอคอยทั้งสี่ทิศดังขึ้นพร้อมกัน ปลุกเมืองหลวงให้ตื่นจากความหลับใหลในกลางยามโฉ่ว

เปลวไฟจากคบเพลิงส่องสว่างตลอดแนวกำแพง ทหารม้าจำนวนมากเคลื่อนกำลังเข้าสู่ถนนสายหลัก เสียงเกือกม้ากระแทกพื้นหินดังต่อเนื่องราวกับฟ้าร้อง ประชาชนพากันปิดประตูบ้าน ดับตะเกียง และซ่อนตัวอยู่ภายใน ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

ข่าวลือแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

บ้างกล่าวว่าฮ่องเต้ถูกวางยาจนอาการประชวรหนัก บ้างกล่าวว่ารัชทายาทรวบรวมทหารเพื่อบังคับให้ฮ่องเต้สละราชสมบัติ ขณะที่ข่าวอีกกระแสหนึ่งกลับบอกว่า แม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬเป็นผู้เคลื่อนกองกำลังเข้ายึดเมืองหลวง

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าข่าวใดเป็นความจริง

ภายในพระราชวัง เซียวเฉิงรุ่ยสวมชุดเกราะสีเงิน ยืนอยู่หน้าบันไดตำหนักไท่เหอ ทหารภายใต้บัญชาของเขากระจายกำลังปิดทางเข้าออกทุกด้าน ขุนนางหลายคนซึ่งเข้าร่วมแผนการยืนรวมกันอยู่ด้านหลัง บางคนมีสีหน้ามั่นใจ บางคนกลับหวาดกลัวเมื่อรู้ว่าตนไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว

“เสด็จพ่อถูกคนของรัชทายาทวางยาพิษ”

องค์ชายรองประกาศต่อหน้าทหารรักษาวัง

“รัชทายาทคิดใช้ช่วงเวลาที่พระองค์ประชวรยึดตราแผ่นดินและสังหารเชื้อพระวงศ์ ข้านำทหารมาในคืนนี้เพื่อคุ้มครองฝ่าบาท มิได้คิดก่อกบฏดังที่คนบางกลุ่มกล่าวหา”

แม่ทัพรักษาวังบางส่วนยังลังเล แต่เมื่อขุนนางจากสำนักแพทย์หลวงนำรายงานอาการประชวรของฮ่องเต้มาแสดง พวกเขาจึงเริ่มเชื่อว่าองค์ชายรองกำลังเข้ามาช่วยเหลือจริง

เอกสารทุกฉบับมีตราประทับถูกต้อง ยกเว้นเพียงข้อเท็จจริงที่ว่า ตราทั้งหมดถูกปลอมขึ้นอย่างแนบเนียน

“เปิดประตูชั้นใน” เฉิงรุ่ยออกคำสั่ง

“ข้าต้องเข้าไปอารักขาเสด็จพ่อ”

หัวหน้าทหารรักษาวังยังไม่ยอม

“หากไม่มีพระบัญชาจากฝ่าบาทหรือราชโองการที่มีตราแผ่นดิน กระหม่อมไม่สามารถเปิดประตูได้พ่ะย่ะค่ะ”

รอยยิ้มขององค์ชายรองเลือนหาย

เขายกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย นายทหารข้างกายก็ชักดาบฟันหัวหน้าทหารรักษาวังล้มลงต่อหน้าทุกคน

โลหิตกระเซ็นลงบนพื้นหิน

“ผู้ใดขัดขวางการช่วยเหลือฮ่องเต้ ย่อมมีความผิดฐานร่วมกบฏกับรัชทายาท”

หลังประโยคนั้น ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธคำสั่งอีก

อีกด้านหนึ่งของเมือง เสิ่นเหวินโจวยืนอยู่เหนือประตูทิศตะวันตก มองกองทหารจำนวนหลายพันนายซึ่งรออยู่ด้านนอกกำแพง

ตามแผน เขาต้องเปลี่ยนเวรยาม นำทหารที่องค์ชายรองซื้อไว้เข้าประจำจุดสำคัญ และเปิดประตูให้กองกำลังฝ่ายกบฏเข้าสู่เมือง

ชายในชุดดำซึ่งมารับคำสั่งจากองค์ชายรองยืนอยู่ข้างกายเขา มือหนึ่งจับด้ามดาบ อีกมือหนึ่งถือกล่องไม้ ภายในมีปิ่นของเสิ่นฮูหยินและตราประจำตัวของเสิ่นหยาง

“ถึงเวลาแล้วใต้เท้าเสิ่น”

เสิ่นเหวินโจวมองของทั้งสองชิ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายังแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าภรรยากับบุตรชายได้รับการช่วยเหลือแล้ว

“ข้าจะทำตามคำสั่ง แต่หลังทุกอย่างสำเร็จ องค์ชายรองต้องปล่อยครอบครัวของข้า”

“พระองค์ย่อมรักษาคำพูด”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

เสิ่นเหวินโจวยกมือส่งสัญญาณ กลไกเหนือประตูเมืองเริ่มทำงาน บานประตูไม้ขนาดใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงครืดคราด

กองทหารด้านนอกเคลื่อนผ่านประตูเข้ามาโดยไม่รู้ว่า ทหารซึ่งควรประจำเวรยามอยู่บนกำแพงถูกเปลี่ยนเป็นคนของจิ้งเหยียนตั้งแต่ช่วงเย็น

ตามตรอกสองด้านใกล้ประตูเมือง มีทหารกองพยัคฆ์ทมิฬหลายร้อยนายซ่อนตัวอยู่หลังอาคาร รอเพียงสัญญาณให้ปิดทางออกและโจมตีจากด้านหลัง

เสิ่นเหวินโจวปล่อยให้ทหารฝ่ายกบฏผ่านเข้าไปเกือบครึ่ง เพื่อแบ่งกำลังของพวกมันออกจากกัน

ทันใดนั้น เสียงพลุสัญญาณสีแดงก็ดังขึ้นเหนือกำแพง

“ปิดประตู!”

บานประตูเมืองปิดลงอย่างรวดเร็ว กองทัพกบฏส่วนหนึ่งติดอยู่ด้านนอก ขณะที่ทหารซึ่งเข้ามาแล้วถูกล้อมจากทุกทิศทาง

ชายชุดดำหันไปหาเสิ่นเหวินโจวด้วยความตื่นตระหนก

“เจ้าทรยศองค์ชายรอง!”

“ข้าไม่เคยสวามิภักดิ์ต่อคนคิดกบฏตั้งแต่แรก”

เสิ่นเหวินโจวชักดาบออกมา ฟันคนผู้นั้นล้มลง ก่อนตะโกนสั่งกำลังซึ่งซ่อนอยู่

“จับเป็นผู้ที่ยอมวางอาวุธ ผู้ใดต่อต้านให้จัดการได้ทันที!”

เสียงต่อสู้ดังขึ้นทั่วบริเวณประตูตะวันตก

ในเวลาเดียวกัน หลิงซีกำลังพาจิ้งเหยียนกลับเข้าสู่เมืองผ่านทางลับซึ่งเชื่อมต่อกับค่ายตะวันออก

บาดแผลจากแรงระเบิดทำให้เขาแทบทรงตัวบนหลังม้าไม่ไหว เลือดซึมออกจากผ้าพันแผลตรงขมับและแผ่นหลัง แต่เขายังปฏิเสธไม่ยอมพักรักษาตัว

หลิงซีนั่งอยู่ด้านหลัง ใช้แขนข้างหนึ่งประคองเอวเขาไว้ ส่วนมืออีกข้างถือบังเหียน

เมื่อถึงลานรวมพล ทหารรักษาการณ์กว่าห้าร้อยนายกำลังยืนรอคำสั่ง พวกเขารู้เพียงว่าพระราชวังถูกปิดล้อม แต่ยังไม่รู้ควรเชื่อฝ่ายใด

หลิงซีกระโดดลงจากหลังม้า ก่อนนำตราพยัคฆ์ครึ่งหนึ่งออกมา

“แม่ทัพเซียวมีคำสั่งให้ทหารทุกนายแบ่งเป็นสองกอง กองแรกไปสนับสนุนประตูตะวันตก กองที่สองติดตามข้าเข้าพระราชวัง”

นายกองหลายคนมองตราในมือนาง แต่ไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหว

“ตราพยัคฆ์อยู่ในมือสตรีเพียงครึ่งเดียว พวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพจริง” นายกองผู้หนึ่งถาม

อีกคนกล่าวเสริม “ฮูหยินเซียวเพิ่งถูกกล่าวหาว่าขโมยตราและสมคบคิดกับมือสังหาร หากพวกเราทำตามคำสั่งแล้วกลายเป็นฝ่ายกบฏ ผู้ใดจะรับผิดชอบ”

เสียงถกเถียงเริ่มดังขึ้น

หลิงซีรู้ว่าตนไม่มีเวลาพิสูจน์ข้อกล่าวหาทีละเรื่อง ยิ่งล่าช้า องค์ชายรองยิ่งมีเวลาบุกเข้าถึงฮ่องเต้

นางกำลังจะนำหนังสือคำสั่งออกมา จิ้งเหยียนกลับลงจากหลังม้าด้วยตนเอง

เขาเดินเข้ามาในลานทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด ทหารทุกคนรีบคุกเข่าลงเมื่อเห็นผู้บัญชาการ

“ผู้ใดกล่าวว่าตราพยัคฆ์ในมือนางถูกขโมย”

ไม่มีผู้ใดกล้าตอบ

จิ้งเหยียนหยุดยืนข้างหลิงซี ก่อนประกาศด้วยเสียงดังไปทั่วลาน

“ข้าเป็นผู้มอบตราให้นางด้วยตนเอง นับจากเวลานี้ คำสั่งของเสิ่นหลิงซีเท่ากับคำสั่งของข้า ผู้ใดขัดขืนนาง เท่ากับขัดคำสั่งแม่ทัพสูงสุด”

“รับคำสั่ง!”

ทหารทั้งหมดตอบรับพร้อมกัน

หลิงซีหันไปมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

“ท่านควรให้หมอรักษาบาดแผล”

“หลังยึดพระราชวังกลับมาได้ ข้าจะยอมให้เจ้าผูกไว้บนเตียงทั้งเดือน”

“ข้าจะจำคำพูดนั้นไว้”

จิ้งเหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนส่งสัญญาณให้เคลื่อนกำลัง

ระหว่างทางไปพระราชวัง หลิงซีนำแผนผังซึ่งพบจากร่างมือสังหารออกมาตรวจสอบอีกครั้ง สัญลักษณ์รหัสบางส่วนยังไม่ได้ถอดความ นางจึงพยายามเปรียบเทียบกับแผนที่เมืองหลวงขณะนั่งอยู่บนรถม้า

จุดสีแดงบนแผนผังไม่ได้แสดงเพียงเส้นทางทหาร แต่เชื่อมต่อกับตำแหน่งคลังเสบียงและทางระบายน้ำใต้พระราชวัง

เมื่อเรียงตัวอักษรท้ายชื่อคลังอาวุธเข้าด้วยกัน นางจึงได้ข้อความว่า

“เข้าสู่มังกรจากใต้บัลลังก์”

“พวกมันไม่ได้คิดบุกผ่านประตูวังเพียงอย่างเดียว” หลิงซีกล่าว

“มีอุโมงค์ส่งเสบียงอยู่ใต้ท้องพระโรง องค์ชายรองจะใช้ทางนั้นเข้าไปจับฮ่องเต้”

จิ้งเหยียนกางแผนที่อีกฉบับ

“อุโมงค์มีทางเข้าสองแห่ง แห่งหนึ่งอยู่ใกล้คลังหลวง อีกแห่งอยู่ในตำหนักเก่าของฝ่ายใน”

“เราต้องแบ่งกำลัง”

หลิงซีชี้ตำแหน่งบนแผนที่

“ท่านนำทหารส่วนหนึ่งไปป้องกันประตูวัง ส่วนข้าจะพาคนไปปิดอุโมงค์”

“ข้าจะไปอุโมงค์เอง”

“ร่างกายท่านไม่เหมาะกับการต่อสู้ในพื้นที่แคบ อีกทั้งทหารที่ประตูวังต้องเห็นท่านจึงจะยอมเปลี่ยนฝ่าย”

จิ้งเหยียนต้องยอมรับว่านางกล่าวถูก

“นำทหารไปสองร้อยนาย หากเกิดเหตุให้ถอยออกมาทันที”

“ข้ารู้แล้ว”

ก่อนแยกกัน เขาดึงนางเข้าไปใกล้และจุมพิตหน้าผากอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจสายตาของทหารรอบข้าง

“กลับมาพบข้า”

“ท่านก็เช่นกัน”

กองกำลังถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน จิ้งเหยียนมุ่งสู่ประตูชั้นนอกของพระราชวัง ส่วนหลิงซีพาทหารไปยังคลังหลวงเพื่อปิดทางเข้าอุโมงค์

เมื่อไปถึง นางพบว่าประตูห้องใต้ดินถูกเปิดออกแล้ว รอยเท้าจำนวนมากทอดยาวเข้าไปในความมืด แสดงว่าทหารขององค์ชายรองผ่านเข้าไปก่อนหน้านี้ไม่นาน

หลิงซีสั่งทหารครึ่งหนึ่งปิดทางออก ส่วนตนนำคนที่เหลือติดตามลงไป

ภายในอุโมงค์แคบและมืด มีเพียงแสงคบเพลิงเรียงตามผนัง เสียงการต่อสู้ดังมาจากทางเบื้องหน้า ไม่นานพวกนางก็พบกองทหารฝ่ายกบฏกำลังพยายามพังประตูหินซึ่งเชื่อมกับท้องพระโรง

“ยิง!”

หลิงซีออกคำสั่ง

ลูกธนูถูกระดมยิงเข้าไปในอุโมงค์ ทหารฝ่ายกบฏซึ่งไม่ทันระวังล้มลงหลายคน ส่วนที่เหลือหันกลับมาต่อสู้

การปะทะเกิดขึ้นอย่างรุนแรงในพื้นที่แคบ หลิงซีใช้กริชป้องกันตนเองและอยู่หลังกำแพงโล่ของทหาร นางไม่ได้มีฝีมือเท่าจิ้งเหยียน แต่สามารถอ่านตำแหน่งทางเดินและสั่งให้ปิดเส้นทางหนีได้อย่างแม่นยำ

หลังการต่อสู้เกือบหนึ่งชั่วยาม ฝ่ายของนางจึงยึดอุโมงค์กลับมาได้

ทว่าประตูหินอีกด้านถูกพังไปก่อนแล้ว ทหารบางส่วนขององค์ชายรองสามารถลอบผ่านเข้าไปในพระราชวัง

“รีบตามไป!”

หลิงซีพาคนที่เหลือผ่านประตูหินขึ้นสู่ท้องพระโรงชั้นนอก เสียงดาบปะทะกันดังมาจากทั่วทุกทิศ ขณะนี้กองทัพของจิ้งเหยียนบุกผ่านประตูวังเข้ามาแล้ว แต่ฝ่ายกบฏยังครอบครองตำหนักชั้นใน

เสิ่นเหวินโจวนำทหารจากประตูตะวันตกมาสมทบ เขาได้รับบาดเจ็บที่แขน แต่ยังสามารถต่อสู้ได้

“ท่านพ่อ!”

“ข้าปลอดภัย ตัวประกันเล่า”

“ท่านแม่กับหยางเอ๋อร์ถูกส่งไปค่ายตะวันออกแล้ว”

ความโล่งใจปรากฏบนใบหน้าของเสิ่นเหวินโจวเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

เขาหันไปมองจิ้งเหยียนซึ่งกำลังนำทหารฝ่าแนวป้องกันเข้ามา ก่อนตัดสินใจใช้กำลังของตนหันอาวุธใส่ทหารฝ่ายกบฏอย่างเปิดเผย

“ข้าจะเปิดทาง เจ้าพาหลักฐานไปถวายฮ่องเต้!”

เสิ่นเหวินโจวกับทหารของตระกูลเสิ่นเข้าปะทะแนวป้องกันด้านหน้าตำหนัก ขณะที่หลิงซีนำกล่องหลักฐานซึ่งเตรียมไว้ติดตัวมุ่งไปยังห้องบรรทมของฮ่องเต้

ภายในกล่องมีจดหมายที่พบในคืนก่อนแต่งงาน คำสั่งเคลื่อนทัพ รายชื่อตำแหน่งคลังอาวุธ แผนผังเส้นทางลับ และตราประทับปลอมขององค์ชายรองซึ่งยึดได้จากมือสังหาร

เมื่อหลิงซีไปถึงตำหนักชั้นใน ประตูกลับเปิดออกเสียก่อน

เฉิงรุ่ยปรากฏตัวบนบันได มือข้างหนึ่งจับดาบพาดลำคอรัชทายาท ส่วนด้านหลัง ฮ่องเต้ถูกทหารสองนายควบคุมตัวไว้ พระพักตร์ซีดเซียวจากพิษอ่อน ๆ ซึ่งถูกผสมในพระกระยาหาร แต่ยังมีพระสติครบถ้วน

“หยุดทั้งหมด!”

องค์ชายรองตะโกน

เสียงต่อสู้ภายในลานค่อย ๆ เบาลง ทหารทั้งสองฝ่ายต่างชะงักเมื่อเห็นฮ่องเต้กับรัชทายาทตกเป็นตัวประกัน

หลิงซีก้าวออกมาพร้อมกล่องหลักฐาน

“องค์ชายรอง แผนของพระองค์ถูกเปิดโปงแล้ว ทหารที่ประตูตะวันตกถูกควบคุม คลังอาวุธทั้งหมดอยู่ในมือพวกเรา และคำสั่งก่อกบฏทุกฉบับอยู่ในกล่องนี้”

เฉิงรุ่ยมองนาง ก่อนหัวเราะออกมา

“หลักฐานที่ผู้ต้องหาคดีขโมยตราพยัคฆ์นำมา ผู้ใดจะเชื่อ”

“ตราบนคำสั่งเป็นของพระองค์”

“ตราปลอมซึ่งเจ้ากับสามีสร้างขึ้นต่างหาก”

เขาเงยหน้าประกาศต่อหน้าทหารทั้งหมด

“เซียวจิ้งเหยียนรวบรวมกำลังทหารและร่วมมือกับตระกูลเสิ่นคิดยึดบัลลังก์ เมื่อแผนถูกเปิดเผย พวกเขาจึงปลอมหลักฐานใส่ร้ายข้า เสด็จพ่อกับรัชทายาทอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า ผู้ใดวางอาวุธ ข้าจะละเว้นโทษ!”

ขุนนางบางส่วนเริ่มลังเลอีกครั้ง เพราะไม่รู้ว่าควรเชื่อฝ่ายใด

จิ้งเหยียนเดินฝ่ากลุ่มทหารเข้ามาหยุดข้างหลิงซี ดาบในมือเปื้อนโลหิต ส่วนบาดแผลบนแผ่นหลังเปิดออกจนเลือดซึมผ่านอาภรณ์

เขาจ้ององค์ชายรองด้วยแววตาเย็นจัด

“หากพระองค์กำลังคุ้มครองฮ่องเต้ เหตุใดต้องใช้ดาบจ่อคอรัชทายาท”

รอยยิ้มของเฉิงรุ่ยแข็งค้าง

ฮ่องเต้ซึ่งถูกจับอยู่ด้านหลังทรงรวบรวมกำลังประกาศขึ้น

“องค์ชายรองคิดกบฏ! ทหารทุกคนจงจับตัวเขา!”

คำสั่งจากฮ่องเต้ทำให้ข้ออ้างทั้งหมดพังทลาย

เฉิงรุ่ยรู้ว่าไม่มีทางหันกลับได้อีก จึงกดคมดาบเข้ากับลำคอรัชทายาทจนโลหิตซึมออกมา

“ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมเชื่อฟัง เช่นนั้นคืนนี้ก็อย่าให้ผู้ใดมีชีวิตออกจากวัง!”

เขายกดาบขึ้นเป็นสัญญาณ

ทหารฝ่ายกบฏซึ่งซ่อนอยู่ตามหลังคาและระเบียงปรากฏตัวพร้อมกัน ธนูนับร้อยถูกง้างสาย ขณะที่กลองศึกดังสนั่นไปทั่วพระราชวัง

จิ้งเหยียนดึงหลิงซีเข้ามาอยู่ด้านหลังและยกดาบขึ้นรับมือ

เสิ่นเหวินโจวนำทหารตระกูลเสิ่นเข้าปิดทางด้านซ้าย ส่วนกองพยัคฆ์ทมิฬตั้งแนวโล่ป้องกันท้องพระโรง

ลูกธนูระลอกแรกถูกปล่อยออกมา

และการต่อสู้เต็มรูปแบบเพื่อชิงพระราชวังกับราชบัลลังก์ก็เริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้น