บทที่ 2 สามีที่กลับมาจากปรโลก

เสียงระฆังส่งวิญญาณยังดังแว่วมาจากลานด้านหน้า ขณะที่เจ้าของงานศพหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าสาว

ฉู่เยว่หลันใช้มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของเซียวจิ่นเหิง อีกข้างรีบกดบาดแผลบริเวณชายโครงเพื่อห้ามเลือด ร่างของเขาหนักกว่าที่นางคาดไว้มาก เพียงพยายามพยุงให้ลุกขึ้น นางก็แทบเสียหลักล้มตามลงไปด้วย

“ท่านอ๋อง ได้ยินข้าหรือไม่”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วคล้ายยังมีสติอยู่บ้าง ทว่าเปลือกตากลับไม่ยอมเปิด ลมหายใจของเขาร้อนจัดและไม่สม่ำเสมอ

เลือดที่ซึมผ่านชุดดำไม่ได้มีเพียงกลิ่นคาว หากยังแฝงกลิ่นหวานประหลาดซึ่งทำให้นางนึกถึงยาพิษบางชนิด

เยว่หลันกัดฟันรวบรวมกำลัง หมายจะพาเขาไปนอนบนเตียง แต่เซียวจิ่นเหิงกลับคว้าข้อมือนางไว้ทันที

“ไม่…ใช่ที่นั่น”

เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ชัด

“แล้วจะให้ข้าพาท่านไปที่ใด”

ชายหนุ่มพยายามยกมือชี้ไปยังผนังด้านหลังเตียง ก่อนแรงทั้งหมดจะหมดลงอีกครั้ง

ฉู่เยว่หลันมองตามปลายนิ้วของเขา ผนังตรงนั้นดูไม่ต่างจากส่วนอื่น มีเพียงภาพวาดทิวเขาหิมะติดอยู่ตรงกลาง นางวางร่างเขาพิงเสาเตียงชั่วคราวแล้วเดินเข้าไปตรวจสอบ

เมื่อใช้นิ้วเคาะลงบนผนัง เสียงที่ได้กลับกลวงกว่าส่วนอื่น

ด้านหลังมีพื้นที่ซ่อนอยู่จริง

นางเลื่อนภาพวาดออกจึงพบหมุดทองแดงซ่อนอยู่ตรงขอบกรอบไม้ แต่ไม่ว่าจะกดหรือหมุนอย่างไร กลไกก็ไม่ขยับ

“หมุนหัวพยัคฆ์…ไปทางซ้าย”

เสียงของเซียวจิ่นเหิงดังขึ้นจากด้านหลัง

เยว่หลันจึงพิจารณาหมุดอีกครั้ง เมื่อมองใกล้ ๆ จึงเห็นว่ามันถูกหล่อเป็นรูปหัวพยัคฆ์ขนาดเล็ก นางหมุนมันไปทางซ้ายตามคำบอก เสียงกลไกภายในผนังก็ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนแผ่นไม้ส่วนหนึ่งจะเลื่อนเปิด เผยทางเดินแคบซึ่งมืดสนิทอยู่ด้านหลัง

“ท่านซ่อนทางลับไว้ในห้องหอด้วยหรือ”

เซียวจิ่นเหิงไม่ได้ตอบ เขาเพียงพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันยืนตรงก็เกือบล้มลงอีกครั้ง

เยว่หลันรีบเข้าไปรับ น้ำหนักส่วนใหญ่ของเขาจึงทิ้งลงบนบ่าของนาง

“หากยังดื้อรั้นอยู่เช่นนี้ ข้าคงต้องเรียกคนมาช่วย”

“ห้ามเรียกผู้ใด”

คราวนี้น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดขึ้นอย่างชัดเจน

“ไม่มีผู้ใดในจวนที่ข้าไว้ใจได้”

คำพูดนั้นทำให้ฝีเท้าของเยว่หลันชะงักไปชั่วครู่

จวนแห่งนี้เป็นจวนของเขา คนรับใช้และองครักษ์ต่างอยู่ใต้บัญชามาหลายปี แต่เขากลับไม่เชื่อใจแม้แต่คนเดียว แสดงว่าศัตรูซ่อนตัวอยู่ใกล้กว่าที่นางคิด

เยว่หลันไม่ได้ซักถาม นางรวบรวมกำลังพาเขาเข้าไปในทางลับ ก่อนใช้เท้าดันกลไกให้ผนังปิดกลับตามเดิม

ภายในมืดจนมองไม่เห็นสิ่งใด เซียวจิ่นเหิงยกมือคลำกำแพงแล้วกดลงบนก้อนอิฐก้อนหนึ่ง ตะเกียงน้ำมันบนผนังจึงถูกจุดขึ้นด้วยกลไก

แสงสลัวเผยให้เห็นบันไดทอดลงไปด้านล่าง ทางเดินสิ้นสุดตรงห้องลับขนาดไม่ใหญ่ ภายในมีเตียงไม้ โต๊ะ เข็มทิศ แผนที่ชายแดน รวมถึงชั้นเก็บอาวุธหลายชนิด ประตูอีกด้านน่าจะเชื่อมต่อกับห้องเก็บอาวุธของจวน

ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้ถูกเตรียมไว้สำหรับหลบซ่อนตั้งแต่แรก

เยว่หลันพาเซียวจิ่นเหิงไปนอนบนเตียง จากนั้นรีบฉีกเสื้อบริเวณบาดแผลออก นางไม่ทันสนใจด้วยซ้ำว่าการเปิดเสื้อผ้าบุรุษในคืนแต่งงานควรทำให้นางรู้สึกกระดากเพียงใด เพราะสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าร้ายแรงกว่าที่คาดไว้

คมอาวุธแทงเข้าบริเวณใต้ชายโครงด้านขวา บาดแผลไม่ลึกจนถึงอวัยวะภายใน แต่เนื้อรอบแผลเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดดำเล็ก ๆ กำลังแผ่กระจายออกไปโดยรอบ

“อาวุธอาบพิษจริงด้วย”

นางหยิบเข็มเงินจากถุงเล็กที่พกติดตัว ก่อนแทงลงข้างบาดแผล ปลายเข็มเปลี่ยนเป็นสีดำภายในเวลาไม่นาน

เซียวจิ่นเหิงลืมตาขึ้นช้า ๆ “เจ้ารักษาได้หรือไม่”

“หากตอบไม่ได้ ท่านจะฆ่าปิดปากข้าก่อนหรือ”

แววตาคมกริบหยุดอยู่บนใบหน้านาง “หากคิดฆ่าเจ้า ข้าคงไม่พาเข้ามาเห็นที่นี่”

“เมื่อครู่ดาบของท่านยังพาดอยู่บนคอข้า”

“ข้าต้องแน่ใจก่อนว่าเจ้าจะไม่ร้องเรียกคน”

“วิธีทำให้ผู้คนเชื่อใจของท่านอ๋องช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ”

เยว่หลันกล่าวประชด ก่อนหันไปค้นกล่องยาในห้อง นางพบผ้าสะอาด สุราแรง เข็มเย็บแผล และสมุนไพรห้ามเลือดเตรียมไว้อย่างครบถ้วน จึงลงมือทำความสะอาดบาดแผล

ทันทีที่ผ้าชุบสุราสัมผัสลงบนเนื้อ เซียวจิ่นเหิงก็เกร็งตัว แต่เขาไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่คำเดียว มีเพียงกล้ามเนื้อทั่วร่างที่แข็งขึ้นและเหงื่อเย็นซึ่งผุดตามกรอบหน้า

“ผู้ใดทำร้ายท่าน”

“ยังไม่รู้”

“ท่านรอดจากรถม้าตกหน้าผาได้อย่างไร”

“ข้ากระโดดออกมาก่อนรถม้าตกลงไป”

“แล้วศพในโลงเป็นใคร”

“หนึ่งในมือสังหารที่ถูกฆ่าตาย”

มือของเยว่หลันหยุดเล็กน้อย “คนของท่านนำศพนั้นมาสวมรอยหรือ”

“ข้าเป็นผู้สั่งเอง”

“แสดงว่าท่านตั้งใจให้คนทั้งเมืองเชื่อว่าตนตายแล้ว”

“หากข้าไม่ตาย คนที่อยู่เบื้องหลังจะไม่วางใจ”

เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนปิดปากเงียบอีกครั้ง

เยว่หลันมองเขาอย่างไม่พอใจ “ท่านต้องการให้ข้าช่วยปิดบังความลับ แต่กลับไม่คิดบอกข้อมูลใดแก่ข้าเลยหรือ”

“ยิ่งเจ้ารู้น้อยเท่าใดก็ยิ่งปลอดภัย”

“ข้าแต่งเข้ามาในจวนของคนที่ราชสำนักประกาศว่าตาย ถูกบังคับให้คำนับป้ายวิญญาณ และเพิ่งพบสามีถือดาบรออยู่ในห้องหอ ท่านยังคิดว่าข้าปลอดภัยอยู่อีกหรือ”

เซียวจิ่นเหิงเงียบไป

เยว่หลันใช้มีดเล็กกรีดปากแผลเพิ่มเพียงเล็กน้อยเพื่อระบายเลือดพิษ เลือดสีคล้ำไหลออกมาทันที นางกดเข็มเงินลงใกล้บาดแผลเพื่อชะลอการกระจายของพิษ

ชายหนุ่มหายใจแรงขึ้น ความเจ็บปวดทำให้กรามขบแน่น

“พิษทำให้กล้ามเนื้อของท่านอ่อนแรง แต่ไม่ได้ออกฤทธิ์รุนแรงถึงขั้นคร่าชีวิตในทันที” นางตรวจชีพจรบริเวณข้อมือ

“ผู้ลงมือน่าจะต้องการให้ท่านหมดกำลังระหว่างการต่อสู้ แล้วจึงสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนตายเพราะรถม้าตกหน้าผา”

“ถูกต้อง”

“คนผู้นั้นรู้เส้นทางเดินทาง รู้จำนวนองครักษ์ และยังรู้ว่าท่านจะกลับเมืองหลวงวันใด”

“คนในราชสำนักสามารถเข้าถึงข่าวเหล่านั้นได้”

“เพียงคนในราชสำนักคงไม่พอ” เยว่หลันสบตาเขา “ต้องมีคนในกองทัพของท่านให้ความร่วมมือด้วย”

ดวงตาของเซียวจิ่นเหิงมืดลง “นี่คือเหตุผลที่ข้าไม่อาจไว้ใจคนในจวน”

เขาเปิดเผยว่าก่อนขบวนจะออกจากเมืองชายแดน คำสั่งเปลี่ยนเส้นทางถูกส่งมาโดยใช้ตราประทับกองทัพของเขา ผู้ส่งสารเป็นทหารซึ่งรับใช้เขามาหลายปี กระนั้นหลังส่งคำสั่งสำเร็จ คนผู้นั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ฝ่ายตรงข้ามไม่เพียงมีอำนาจในราชสำนัก แต่ยังสามารถออกคำสั่งแทนเขาภายในกองทัพได้

หากข่าวการรอดชีวิตของเขาแพร่ออกไป ศัตรูจะทำลายหลักฐาน กำจัดพยาน และอาจลงมือกับคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมด

เยว่หลันจัดการเย็บบาดแผลเสร็จ จากนั้นพันผ้ารอบเอวเขาแน่นพอห้ามเลือด นางควรหวาดกลัวเมื่อรู้ว่าตนกำลังเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่เพียงใด ทว่าความคิดแรกที่ปรากฏกลับเป็นคดีของบิดา

“ทหารที่ท่านกล่าวถึงเกี่ยวข้องกับศพซึ่งบิดาข้าถูกกล่าวหาว่าปลอมแปลงผลชันสูตรหรือไม่”

เซียวจิ่นเหิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง “เกี่ยวข้อง”

“เช่นนั้นท่านก็รู้อยู่แล้วว่าบิดาข้าอาจถูกใส่ร้าย”

“ข้ารู้เพียงว่าเขาปกปิดบางอย่าง แต่ยังไม่รู้ว่าเป็นผู้ร่วมขบวนการหรือกำลังถูกบังคับ”

คำตอบนั้นทำให้เยว่หลันชักเข็มเงินขึ้นมาจ่อบริเวณใกล้บาดแผลของเขาโดยฉับพลัน

“เจ้าคิดทำอะไร”

“เตือนให้ท่านอ๋องเข้าใจสถานการณ์”

ปลายเข็มกดลงบนจุดชีพจร หากนางออกแรงมากกว่านี้เพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดจะแล่นไปทั่วร่างซึ่งกำลังอ่อนแรง

“เวลานี้ชีวิตของท่านอยู่ในมือข้า หากต้องการให้เราร่วมมือกัน ท่านไม่ควรออกคำสั่งกับข้าราวกับข้าเป็นทหารใต้บัญชา”

แทนที่จะโกรธ เซียวจิ่นเหิงกลับมองนางด้วยความสนใจ

“สตรีทั่วไปเมื่อพบสามีที่ควรตายไปแล้ว คงตกใจจนหมดสติ”

“น่าเสียดายที่ท่านแต่งกับบุตรสาวเจ้ากรมอาญา ข้าอยู่กับศพมาตั้งแต่เด็ก คนเป็นจึงไม่น่ากลัวเท่าใดนัก”

“เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ”

“กำลังเจรจาอย่างเท่าเทียม”

เยว่หลันเก็บเข็มเงิน แล้วกล่าวข้อตกลงของตนอย่างชัดเจน

ข้อแรก เซียวจิ่นเหิงต้องช่วยนางพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉู่เหวินซาน

ข้อสอง เขาห้ามทำร้ายหรือลงโทษคนตระกูลฉู่โดยปราศจากหลักฐาน แม้จะสงสัยว่าบิดานางเกี่ยวข้องกับคดีเก่าก็ตาม

ข้อสาม เขาต้องเปิดเผยข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับการลอบสังหารและคดีซึ่งกำลังสืบอยู่ ห้ามปิดบังหรือใช้ให้นางเข้าไปเสี่ยงโดยไม่รู้ความจริง

ส่วนเยว่หลันจะช่วยรักษาบาดแผล ปิดบังว่าเขายังมีชีวิต และสืบหาคนทรยศจากภายในจวนในฐานะพระชายาม่าย ผู้ซึ่งศัตรูน่าจะไม่ระวังตัวมากนัก

เซียวจิ่นเหิงพิจารณาเงื่อนไขอย่างเงียบ ๆ

“ข้ารับสองข้อแรก”

“แล้วข้อสามเล่า”

“ข้าจะบอกเฉพาะสิ่งที่เจ้าจำเป็นต้องรู้”

“เพราะท่านยังไม่ไว้ใจข้า?”

“ถูกต้อง”

เยว่หลันหัวเราะเบา ๆ อย่างไร้ความขบขัน “บังเอิญเหลือเกิน เพราะข้าก็ยังไม่ไว้ใจท่านเช่นกัน”

“เช่นนั้นเราก็เท่าเทียมกันแล้ว”

คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นางอยากใช้เข็มแทงลงไปจริง ๆ สักครั้ง

ท้ายที่สุดทั้งคู่จึงตกลงกันเพียงชั่วคราว เยว่หลันเตือนว่า หากวันใดพบว่าเขาปิดบังข้อมูลซึ่งทำให้นางหรือบิดาได้รับอันตราย ข้อตกลงทั้งหมดจะสิ้นสุดทันที

เซียวจิ่นเหิงพยักหน้ารับ ก่อนความเหนื่อยล้าจะทำให้เขาหลับไปในที่สุด

เยว่หลันนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดทั้งคืน นางคอยตรวจชีพจรและเปลี่ยนผ้าพันแผล กระทั่งแสงแรกของรุ่งเช้าลอดผ่านช่องระบายอากาศเข้ามา อาการไข้ของเขาจึงลดลงเล็กน้อย

เสียงเคาะประตูห้องหอดังขึ้นจากด้านนอก

“พระชายา ถึงเวลาถวายน้ำชาแก่ป้ายวิญญาณแล้วเจ้าค่ะ”

เยว่หลันรีบออกจากห้องลับ ปิดกลไกบนผนังและจัดเตียงให้ดูเหมือนนางนอนอยู่เพียงลำพังตลอดคืน จากนั้นจึงเปิดประตูด้วยสีหน้าอิดโรย

คนซึ่งยืนอยู่หน้าประตูมีอยู่สามคน

คนแรกคือชายหนุ่มในชุดแม่ทัพ ดวงหน้าคมเข้มและแผ่นหลังตั้งตรง แม้ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เขายังดูแข็งแกร่งน่าเกรงขาม

“กระหม่อมกู้เหยียน รองแม่ทัพประจำกองทัพแดนเหนือ ขอถวายพระพรพระชายา”

เขาคุกเข่าลงและคำนับนางอย่างเต็มพิธี

เยว่หลันทราบทันทีว่านี่คือคนสนิทของเซียวจิ่นเหิง ท่าทางโศกเศร้าของเขาดูจริงใจ ไม่เหมือนการเสแสร้ง แต่เมื่อเจ้าของจวนยังไม่ยอมเปิดเผยตัวต่อคนผู้นี้ นางจึงไม่อาจวางใจได้

“รองแม่ทัพไม่ต้องมากพิธี ท่านอ๋องเคยกล่าวถึงท่านไว้ในจดหมาย”

คำโกหกนั้นทำให้กู้เหยียนชะงัก “ท่านอ๋องเคยเขียนถึงกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงกล่าวว่าหากในจวนมีเรื่องใด ข้าสามารถขอความช่วยเหลือจากท่านได้”

ดวงตาของกู้เหยียนสั่นไหว ก่อนก้มศีรษะต่ำลง “กระหม่อมจะปกป้องพระชายาด้วยชีวิต”

คนที่สองเป็นหญิงสูงวัยท่าทางสำรวม นามว่า หลัวมามา นางเคยเป็นแม่นมของเซียวจิ่นเหิงและดูแลจวนแทนเขามานานหลายปี

“เมื่อคืนพระชายาหลับสบายหรือไม่เจ้าคะ”

คำถามธรรมดา แต่สายตาของหญิงชรากลับเหลือบมองผ่านไปยังภายในห้องราวกับต้องการตรวจสอบบางอย่าง

“ข้านั่งสวดมนต์ให้ท่านอ๋องเกือบทั้งคืน จึงเพิ่งได้นอนไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม” เยว่หลันตอบ “นับจากวันนี้ข้าจะถือศีลไว้ทุกข์เจ็ดวัน ระหว่างนั้นไม่ต้องให้ผู้ใดเข้ามารบกวน ข้าจะรับอาหารเพียงวันละสองมื้อและรับประทานแต่ของเรียบง่าย”

หลัวมามาขมวดคิ้ว “แต่พระชายาเพิ่งเดินทางมา เกรงว่าร่างกายจะรับไม่ไหว”

“ข้าตั้งใจทำเพื่อดวงวิญญาณของสามี มามาคงไม่คิดห้ามกระมัง”

เมื่อถูกอ้างถึงความกตัญญูต่อผู้ตาย อีกฝ่ายจึงไม่อาจคัดค้านได้

คนสุดท้ายเป็นสาวใช้หน้าตางดงาม อายุไม่น่าเกินสิบแปดปี นางย่อตัวลงอย่างนอบน้อม

“บ่าวชื่อชิงอวี้ ถูกส่งมารับใช้พระชายาตามพระบัญชาของฮองเฮาเพคะ”

เยว่หลันมองมือของนางซึ่งเรียบเนียน ไม่มีรอยด้านแบบสาวใช้ทั่วไป แม้จะก้มหน้าสำรวม แต่ท่วงท่ากลับได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

การส่งคนจากวังมาอยู่ข้างกายนางทันทีหลังแต่งงาน ย่อมไม่ใช่เพียงเพื่อปรนนิบัติ

“ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเมตตา” เยว่หลันกล่าว “แต่ข้าชอบอยู่เงียบ ๆ หากไม่มีคำสั่งก็ไม่ต้องเข้ามาในเรือน”

ชิงอวี้รับคำอย่างว่าง่าย ทว่าดวงตาซึ่งเหลือบมองรอยเลือดจาง ๆ ตรงชายกระโปรงของนางไม่อาจหลุดพ้นสายตาไปได้

ตลอดทั้งวัน เยว่หลันต้องรับแขกซึ่งเดินทางมาไว้อาลัย นางสวมชุดขาว นั่งข้างป้ายวิญญาณ และแสดงบทพระชายาผู้โศกเศร้าโดยไม่มีผู้ใดสงสัย

เมื่อกลับเข้าเรือน นางแอบแบ่งอาหารส่วนหนึ่งซ่อนไว้ในตะกร้าใส่เครื่องเซ่น ก่อนนำเข้าไปให้เซียวจิ่นเหิงในห้องลับ

“ดูเหมือนท่านอ๋องจะได้รับความภักดีจากคนจำนวนมาก” นางวางถาดอาหารลง “รองแม่ทัพกู้แทบหลั่งน้ำตาเมื่อกล่าวถึงท่าน แต่ท่านกลับยังไม่คิดให้เขารู้ว่าตนมีชีวิต”

“น้ำตาไม่ใช่หลักฐานของความภักดี”

“แล้วหลัวมามาเล่า”

“นางเลี้ยงข้ามาตั้งแต่เล็ก”

“แสดงว่าไว้ใจได้”

“ข้าบอกแล้วว่าเวลานี้ไม่มีผู้ใดไว้ใจได้”

เยว่หลันสังเกตเห็นความเจ็บปวดซึ่งผ่านวาบในดวงตาของเขาเพียงชั่วครู่ การต้องสงสัยคนที่เปรียบเสมือนมารดาคงไม่ใช่เรื่องง่าย

นางไม่ได้ซักถามต่อ จนกระทั่งยามค่ำจึงเริ่มตรวจเลือดและพิษในร่างของเขาอีกครั้ง

เยว่หลันเผาผงสมุนไพรหลายชนิดแล้วหยดเลือดลงบนแผ่นกระเบื้อง ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นทำให้นางประหลาดใจ เพราะพิษจากบาดแผลไม่ใช่สิ่งเดียวที่อยู่ในร่างของเขา

“ก่อนออกเดินทาง ท่านมีอาการอ่อนเพลียหรือชาตามปลายนิ้วบ้างหรือไม่”

เซียวจิ่นเหิงนิ่งคิด “บางครั้งมือขวาจะไม่มีแรง ข้าคิดว่าเป็นเพราะอาการบาดเจ็บเก่า”

“แล้วใจสั่น หายใจติดขัด หรือนอนไม่หลับเล่า”

“มีบ้าง”

“พิษในร่างท่านไม่ได้เพิ่งเข้าสู่ร่างเมื่อคืนเกิดเหตุ” เยว่หลันเงยหน้าขึ้น “ท่านได้รับพิษทีละน้อยมาอย่างน้อยหลายเดือน อาวุธที่แทงท่านเพียงกระตุ้นให้พิษเดิมออกฤทธิ์เร็วขึ้น”

นั่นหมายความว่าคนร้ายสามารถเข้าถึงอาหาร ยา หรือน้ำดื่มของเขามาเป็นเวลานาน

เซียวจิ่นเหิงกำมือช้า ๆ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นพิษชนิดใด”

“ยังยืนยันไม่ได้ แต่ข้าเคยเห็นคำอธิบายอาการเช่นนี้ในสำนวนคดีหนึ่ง”

“คดีใด”

“การสิ้นพระชนม์ของอดีตรัชทายาทเมื่อสิบปีก่อน”

บรรยากาศภายในห้องลับเปลี่ยนไปทันที

เซียวจิ่นเหิงมองเปลวไฟในตะเกียง ก่อนกล่าวว่าอดีตรัชทายาทเป็นพระเชษฐาต่างมารดาของเขา พระเชษฐามีพระพลานามัยแข็งแรงมาโดยตลอด แต่กลับเริ่มประชวรโดยไม่มีสาเหตุ พระหัตถ์อ่อนแรง หายพระทัยติดขัด และสิ้นพระชนม์ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี

หมอหลวงสรุปว่าเป็นโรคหัวใจ ส่วนรายงานชันสูตรไม่พบพิษ

“ข้าไม่เคยเชื่อรายงานนั้น” เขากล่าว “หลังพระเชษฐาสิ้นพระชนม์ ผู้เกี่ยวข้องกับคดีทยอยตายหรือหายตัวไป หมอหลวงตกน้ำ เจ้าหน้าที่บันทึกสำนวนถูกไฟคลอก แม้แต่คนเฝ้าสุสานก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“ผู้ตรวจศพในเวลานั้น…”

“หนึ่งในนั้นคือฉู่เหวินซาน บิดาของเจ้า”

เยว่หลันนิ่งงัน

ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าเหตุใดเซียวจิ่นเหิงจึงสนใจตระกูลฉู่ และเหตุใดบิดาจึงมีกุญแจซึ่งเกี่ยวข้องกับจวนอ๋อง

“ดังนั้นการแต่งงานของเราจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

เขาไม่ปฏิเสธ “ข้าเป็นผู้ทูลขอพระราชทานสมรสก่อนออกจากชายแดน”

“เพราะต้องการใช้ข้าเข้าถึงบิดา?”

“ข้าต้องการรื้อคดีเก่า และเชื่อว่าบิดาเจ้ารู้บางสิ่ง”

เยว่หลันรู้สึกเย็นวาบในอก นางเคยคิดว่าตนถูกเพียงราชสำนักบังคับให้แต่งงานกับคนตาย แต่ความจริงชื่อของนางถูกเซียวจิ่นเหิงเลือกไว้ตั้งแต่แรก

นางไม่ใช่เจ้าสาว หากเป็นกุญแจอีกดอกซึ่งเขาต้องการใช้เปิดความลับของบิดา

“หากท่านไม่ถูกลอบสังหาร ท่านก็ยังตั้งใจแต่งกับข้าเพราะบิดาของข้าใช่หรือไม่”

เซียวจิ่นเหิงมองนางนิ่ง แววตาของเขามีบางอย่างซึ่งนางอ่านไม่ออก

“เหตุผลที่ข้าเลือกเจ้า มิได้มีเพียงเรื่องบิดาของเจ้า”

“แล้วมีเหตุผลใดอีก”

เขาเบือนหน้าหนี “ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าต้องรู้”

เยว่หลันหัวเราะเย็นชา “สุดท้ายท่านก็ยังปิดบังข้า”

นางเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดลงกล่อง ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากห้องลับโดยไม่สนใจว่าเขาจะกล่าวสิ่งใดต่อ

ทันทีที่ผนังปิดลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“พระชายา บ่าวชิงอวี้เจ้าค่ะ”

เยว่หลันสูดลมหายใจ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเปิดประตู

ชิงอวี้ยืนถือถาดไม้ บนนั้นมีชามยาต้มซึ่งยังส่งไอร้อน

“ฮองเฮาทรงเป็นห่วงว่าพระชายาจะเศร้าโศกจนล้มป่วย จึงรับสั่งให้ห้องยาจัดยาบำรุงมาให้เจ้าค่ะ”

เยว่หลันรับชามขึ้นมา กลิ่นสมุนไพรหลายชนิดผสมกันจนยากแยกแยะ นางกำลังจะยกขึ้นจิบตามมารยาท เสียงกลไกหลังผนังก็ดังขึ้นแผ่วเบา

มือข้างหนึ่งพุ่งออกมาปัดชามยาหลุดจากมือนาง

ชามกระเบื้องตกแตก ยาสีน้ำตาลหกกระจายเต็มพื้น

ชิงอวี้ตกใจจนถอยหลัง ส่วนเยว่หลันรีบขยับตัวยืนบังช่องลับ ก่อนที่สาวใช้จะทันเห็นผู้ซ่อนอยู่ด้านหลัง

เสียงของเซียวจิ่นเหิงดังลอดออกมาเบาจนมีเพียงนางได้ยิน

“ห้ามแตะต้องยานั่น”

เยว่หลันก้มมองของเหลวบนพื้น ก่อนเห็นเข็มเงินซึ่งตกออกมาจากแขนเสื้อของตนสัมผัสเข้ากับยา

ปลายเข็มค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ

พิษชนิดเดียวกับที่กำลังไหลเวียนอยู่ในร่างของเซียวจิ่นเหิง ถูกส่งมาให้นางดื่มถึงห้องในคืนแรกที่แต่งเข้าจวน