บททั้งหมดของ วิวาห์ศพซ่อนบัลลังก์: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงระฆังส่งวิญญาณยังดังแว่วมาจากลานด้านหน้า ขณะที่เจ้าของงานศพหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าสาวฉู่เยว่หลันใช้มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของเซียวจิ่นเหิง อีกข้างรีบกดบาดแผลบริเวณชายโครงเพื่อห้ามเลือด ร่างของเขาหนักกว่าที่นางคาดไว้มาก เพียงพยายามพยุงให้ลุกขึ้น นางก็แทบเสียหลักล้มตามลงไปด้วย“ท่านอ๋อง ได้ยินข้าหรือไม่”ชายหนุ่มขมวดคิ้วคล้ายยังมีสติอยู่บ้าง ทว่าเปลือกตากลับไม่ยอมเปิด ลมหายใจของเขาร้อนจัดและไม่สม่ำเสมอเลือดที่ซึมผ่านชุดดำไม่ได้มีเพียงกลิ่นคาว หากยังแฝงกลิ่นหวานประหลาดซึ่งทำให้นางนึกถึงยาพิษบางชนิดเยว่หลันกัดฟันรวบรวมกำลัง หมายจะพาเขาไปนอนบนเตียง แต่เซียวจิ่นเหิงกลับคว้าข้อมือนางไว้ทันที“ไม่…ใช่ที่นั่น”เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ชัด“แล้วจะให้ข้าพาท่านไปที่ใด”ชายหนุ่มพยายามยกมือชี้ไปยังผนังด้านหลังเตียง ก่อนแรงทั้งหมดจะหมดลงอีกครั้งฉู่เยว่หลันมองตามปลายนิ้วของเขา ผนังตรงนั้นดูไม่ต่างจากส่วนอื่น มีเพียงภาพวาดทิวเขาหิมะติดอยู่ตรงกลาง นางวางร่างเขาพิงเสาเตียงชั่วคราวแล้วเดินเข้าไปตรวจสอบเมื่อใช้นิ้วเคาะลงบนผนัง เสียงที่ได้กลับกลวงกว่าส่วนอื่นด้านหลังมีพื้นที่ซ่อนอยู่จร

เปลวเพลิงซึ่งลุกไหม้ศาลบรรพชนถูกดับลงก่อนฟ้าสาง ทว่าสิ่งที่เคยถูกซ่อนอยู่ใต้แท่นบูชากลับถูกเผาทำลายจนแทบไม่เหลือร่องรอยกลิ่นควันยังลอยคลุ้งไปทั่วจวนฉางเย่อ๋อง คนรับใช้ต่างวิ่งวุ่นขนน้ำและตรวจสอบความเสียหาย ไม่มีผู้ใดรู้ว่าภายใต้เถ้าถ่านเหล่านั้นเคยมีห้องลับซึ่งเก็บหลักฐานเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของอดีตรัชทายาทฉู่เยว่หลันรู้ดีว่า หากนางกลับเข้าเรือนหอโดยไม่มีคำอธิบาย คนร้ายย่อมสงสัยว่าผู้ใดหนีออกมาจากกองเพลิง นางจึงให้เซียวจิ่นเหิงกลับไปซ่อนในห้องลับหลังผนัง ส่วนตนเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่และลบรอยเขม่าบนใบหน้าอย่างเร่งรีบจากนั้นนางจึงเดินออกไปทางลานด้านหลัง ก่อนแสร้งหมดสติอยู่ใกล้ทางเดินไปศาลบรรพชนคนที่พบเยว่หลันเป็นคนแรกคือหลัวมามาเสียงร้องเรียกพระชายาทำให้คนรับใช้หลายคนพากันวิ่งเข้ามา เยว่หลันถูกพากลับเรือนท่ามกลางความโกลาหล และแสร้งฟื้นขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน“พระชายา เหตุใดจึงไปอยู่ใกล้ศาลบรรพชนได้เจ้าคะ” หลัวมามาถามอย่างร้อนใจเยว่หลันใช้มือกุมขมับ ทำสีหน้าสับสน “ข้าได้ยินเสียงคนตะโกนว่าไฟไหม้ จึงคิดจะออกไปดู แต่เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ร่างกายจึงไม่มีแรง จำได้เพียงว่าเดินไปถึงทางแยก ห

ศพของโจวคังถูกเก็บอยู่ในห้องชันสูตรของศาลต้าหลี่ โดยยังไม่มีผู้ใดลงบันทึกชื่อของผู้ตายตามรายงานเบื้องต้น เขาถูกชาวบ้านพบลอยมาติดอยู่ริมคลองตะวันออกตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง ใบหน้าถูกทำลายจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ลิ้นถูกตัด ปลายนิ้วทั้งสิบถูกเผาจนไหม้เกรียม และเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็เป็นเพียงชุดผ้าหยาบของคนงานทั่วไปทุกอย่างถูกจัดเตรียมเพื่อให้ศพนี้ไร้ชื่อ ไม่อาจกล่าว ไม่อาจเขียน และไม่เหลือสิ่งใดให้ผู้คนจดจำว่าเขาเคยเป็นใครฉู่เยว่หลันเดินทางมาถึงศาลต้าหลี่ในช่วงสายโดยมีกู้เหยียนติดตามมาด้วย นางสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวและใช้ผ้าคลุมหน้าปิดบังสีหน้า เมื่อถูกเจ้าหน้าที่ขวางไว้ นางจึงอ้างว่าศพที่พบอาจเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของอ๋องฉางเย่“ก่อนท่านอ๋องสิ้นพระชนม์ มีทหารในกองทัพหายตัวไปหลายคน” นางกล่าว “หากศพนี้เป็นหนึ่งในพวกเขา อาจมีหลักฐานช่วยยืนยันว่าพระสวามีของข้าถูกลอบสังหาร มิใช่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุตามที่มีผู้กล่าวอ้าง”เจ้าหน้าที่ไม่กล้ารับปาก แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธพระชายาอ๋อง จึงเข้าไปรายงานผู้ดูแลศาลต้าหลี่ ไม่นานเยว่หลันก็ได้รับอนุญาตให้ตรวจดูศพ โดยมีเงื่อนไขว่าห้ามเคลื่อนย้ายหรือนำสิ่งใดออกจากห้องทั

ฉู่เยว่หลันออกจากจวนฉางเย่อ๋องก่อนฟ้าสาง โดยไม่บอกผู้ใดว่ากำลังจะไปที่ใดนางเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษสีเข้ม เกล้าผมซ่อนไว้ใต้หมวก และพกเพียงมีดสั้น เข็มเงินกับแผนที่คุกลับซึ่งนำมาจากห้องของเซียวจิ่นเหิงแม้จะรู้ว่าการเดินทางเพียงลำพังเต็มไปด้วยอันตราย แต่ความคิดว่าบิดากำลังถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ ทำให้นางไม่อาจนั่งรออยู่ในจวนได้อีกต่อไปตำแหน่งบนแผนที่อยู่ทางตะวันตกของเมืองหลวง ภายนอกดูเหมือนโรงเก็บชาร้างซึ่งถูกทิ้งมาหลายปี ตัวอาคารตั้งอยู่ท่ามกลางป่าไผ่ มีเพียงถนนแคบ ๆ เชื่อมไปยังเส้นทางหลักเยว่หลันผูกม้าไว้ห่างจากสถานที่เกือบหนึ่งลี้ ก่อนเดินเท้าเข้าไปตามแนวป่า นางคาดว่าจะพบเวรยามของเซียวจิ่นเหิงซ่อนตัวอยู่รอบบริเวณ ทว่ายิ่งเข้าใกล้กลับยิ่งรู้สึกผิดปกติรอบข้างเงียบเกินไปไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงคนเดินตรวจตรา และไม่มีควันจากเตาไฟ ทั้งที่ในคุกควรมีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่ตลอดเวลากลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยปะปนมากับลมเยว่หลันชักมีดสั้นออกมาก่อนเดินเข้าไปใกล้ประตูโรงเก็บชา บานประตูเปิดแง้มอยู่ บนพื้นมีลูกธนูหักกับรอยเลือดลากยาวเข้าไปด้านในนางใช้ปลายรองเท้าดันประตูออกช้า ๆภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของนางหดเก

ฉู่เยว่หลันเผาจดหมายของเซียวหย่งเซวียนทันทีหลังอ่านจบเปลวไฟลามจากมุมกระดาษเข้าสู่ข้อความอย่างรวดเร็ว ถ้อยคำซึ่งเสนอแลกชีวิตบิดากับหลักฐานค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเถ้าสีดำอยู่ภายในกระถางทองเหลืองนางไม่คิดนำหลักฐานจากห้องลับไปแลกเปลี่ยนหากยอมทำตามข้อเสนอ องค์ชายสี่อาจปล่อยบิดาหรือช่วยเซียวจิ่นเหิงจริง แต่ผู้เสียชีวิตทั้งหมดจะไม่มีวันได้รับความยุติธรรม แผนก่อกบฏจะดำเนินต่อ และชีวิตของคนทั้งเมืองหลวงอาจต้องสูญเสียเพราะการตัดสินใจของนางที่สำคัญ คนซึ่งจับตัวฉู่เหวินซานไปย่อมไม่มีสิทธิ์ใช้คำว่าเมตตามาต่อรองเยว่หลันเรียกเสี่ยวเถาเข้ามาช่วยแต่งตัว นางเปลี่ยนเป็นชุดแพทย์ชาย เก็บเส้นผมทั้งหมดไว้ใต้หมวก ใช้ผงสมุนไพรทำให้ผิวคล้ำและแต้มหนวดบางเหนือริมฝีปากกู้เหยียนจัดเตรียมป้ายของหมอหลวงซึ่งถูกเรียกไปตรวจอาการนักโทษให้ ส่วนแผนหลบหนีถูกซ่อนอยู่ใต้กล่องเข็มเงิน“รถม้าจะรออยู่หลังศาลต้าหลี่” กู้เหยียนอธิบาย “กระหม่อมเตรียมม้าฝีเท้าดีไว้สามตัว หากท่านอ๋องออกจากคุกได้ เราจะใช้ทางน้ำหลบออกจากเมืองก่อนรุ่งสาง”“ทหารชายแดนเล่า”“มีกำลังส่วนหนึ่งรออยู่ที่เมืองชิงเหอ สามารถคุ้มกันท่านอ๋องเดินทางกลับเหนือได้”