บทที่ 8 สามีผู้กลายเป็นศัตรู

ฉู่เยว่หลันออกจากจวนฉางเย่อ๋องก่อนฟ้าสาง โดยไม่บอกผู้ใดว่ากำลังจะไปที่ใด

นางเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษสีเข้ม เกล้าผมซ่อนไว้ใต้หมวก และพกเพียงมีดสั้น เข็มเงินกับแผนที่คุกลับซึ่งนำมาจากห้องของเซียวจิ่นเหิง

แม้จะรู้ว่าการเดินทางเพียงลำพังเต็มไปด้วยอันตราย แต่ความคิดว่าบิดากำลังถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ ทำให้นางไม่อาจนั่งรออยู่ในจวนได้อีกต่อไป

ตำแหน่งบนแผนที่อยู่ทางตะวันตกของเมืองหลวง ภายนอกดูเหมือนโรงเก็บชาร้างซึ่งถูกทิ้งมาหลายปี ตัวอาคารตั้งอยู่ท่ามกลางป่าไผ่ มีเพียงถนนแคบ ๆ เชื่อมไปยังเส้นทางหลัก

เยว่หลันผูกม้าไว้ห่างจากสถานที่เกือบหนึ่งลี้ ก่อนเดินเท้าเข้าไปตามแนวป่า นางคาดว่าจะพบเวรยามของเซียวจิ่นเหิงซ่อนตัวอยู่รอบบริเวณ ทว่ายิ่งเข้าใกล้กลับยิ่งรู้สึกผิดปกติ

รอบข้างเงียบเกินไป

ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงคนเดินตรวจตรา และไม่มีควันจากเตาไฟ ทั้งที่ในคุกควรมีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่ตลอดเวลา

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยปะปนมากับลม

เยว่หลันชักมีดสั้นออกมาก่อนเดินเข้าไปใกล้ประตูโรงเก็บชา บานประตูเปิดแง้มอยู่ บนพื้นมีลูกธนูหักกับรอยเลือดลากยาวเข้าไปด้านใน

นางใช้ปลายรองเท้าดันประตูออกช้า ๆ

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของนางหดเกร็ง

เจ้าหน้าที่ในชุดดำสามคนนอนเสียชีวิตอยู่กลางห้อง คนหนึ่งถูกดาบแทงทะลุอก อีกคนถูกตัดลำคอ ส่วนคนสุดท้ายยังคงกำกระบี่ไว้ในมือ แสดงว่าเกิดการต่อสู้ขึ้นอย่างกะทันหันและรุนแรง

ศพทั้งหมดเริ่มเย็นแล้ว พวกเขาน่าจะถูกสังหารก่อนนางมาถึงไม่เกินสองชั่วยาม

เยว่หลันรีบค้นหาทางเข้าสู่คุกลับ ตามแผนที่ระบุว่ากลไกอยู่หลังชั้นวางใบชา เมื่อเลื่อนหีบออก นางจึงพบประตูเหล็กเปิดค้างอยู่ บันไดด้านล่างเต็มไปด้วยรอยเลือดและรอยรองเท้าหลายสิบคู่

“ท่านพ่อ!”

เสียงเรียกของนางสะท้อนไปตามทางเดินใต้ดิน แต่ไม่มีผู้ใดตอบกลับ

ห้องขังทั้งสองข้างเปิดทิ้งไว้ โซ่ตรวนถูกฟันขาด ตรงห้องสุดท้ายมีเชือกกับถาดอาหารอยู่บนพื้น เยว่หลันพบเสื้อคลุมของฉู่เหวินซานพาดอยู่ตรงมุมห้อง รวมถึงรอยเลือดสองสามหยดใกล้ประตู

นางหยิบเสื้อขึ้นมาตรวจสอบ เลือดบนผ้าไม่ได้มาจากบาดแผลขนาดใหญ่ อาจเป็นเพียงรอยถลอกระหว่างถูกลากตัวออกไป แต่ก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าบิดายังปลอดภัย

เซียวจิ่นเหิงเคยรับรองว่าจัดกำลังคุ้มกันไว้อย่างแน่นหนา ทว่าคนของเขาทั้งหมดกลับถูกฆ่า และฉู่เหวินซานถูกพาตัวไปอย่างง่ายดาย

หรือบางทีทั้งหมดอาจเป็นเพียงการแสดง

ความสงสัยซึ่งพยายามกดเอาไว้กลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง

คำเตือนของบิดาดังก้องในความคิด

อย่าเชื่อคนที่ช่วยเจ้าออกจากกองเพลิง

เสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านบน

เยว่หลันรีบดับตะเกียงและซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้องขัง กลุ่มคนสวมชุดดำเกือบสิบคนเดินลงมาตามบันได พวกเขากระจายกันปิดทางออกอย่างเป็นระเบียบ ราวกับรู้อยู่แล้วว่านางจะมา

“พระชายาฉางเย่” บุรุษคนหนึ่งกล่าว “ไม่จำเป็นต้องซ่อนตัว พวกเราทราบว่าพระองค์อยู่ข้างใน”

เยว่หลันกำมีดสั้นแน่น นางมองหาทางออกอื่น แต่ทางเดินใต้ดินมีเพียงบันไดเส้นเดียว หากต้องต่อสู้กับคนจำนวนมาก นางไม่มีทางฝ่าออกไปได้

“พวกเจ้านำบิดาข้าไปที่ใด”

“หากพระชายายอมวางอาวุธ จะได้พบใต้เท้าฉู่ในไม่ช้า”

นางไม่เชื่อคำพูดนั้น แต่การอยู่ภายในคุกก็ไม่มีประโยชน์อีก เยว่หลันจึงโยนมีดลงบนพื้นและเดินออกจากที่ซ่อนอย่างช้า ๆ

ชายชุดดำสองคนเข้ามาจับแขน ทว่าเสียงกระบี่กระทบกันก็ดังมาจากชั้นบนเสียก่อน ตามด้วยเสียงร้องของคนเฝ้าทางออก

เพียงไม่นาน บุรุษในชุดสีครามเข้มก็ปรากฏอยู่ตรงบันได เขาถือกระบี่ยาวในมือ ด้านหลังมีองครักษ์ประจำพระองค์ติดตามมาหลายคน

“องค์ชายสี่!”

เซียวหย่งเซวียนก้าวเข้ามาขวางหน้าเยว่หลัน ใช้กระบี่ปัดอาวุธของคนร้ายแล้วสั่งให้องครักษ์จัดการทั้งหมด

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว ชายชุดดำบางส่วนถูกสังหาร ส่วนคนที่เหลือกัดยาพิษฆ่าตัวตายก่อนถูกจับสอบสวน

“เยว่หลัน เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

เซียวหย่งเซวียนรีบเข้ามาตรวจดูนาง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ” นางตอบ “เหตุใดองค์ชายจึงเสด็จมาที่นี่”

“ข้าได้รับข่าวว่ามีคนของเสด็จพี่ฉางเย่เคลื่อนไหวนอกเมือง จึงส่งคนติดตาม ไม่คิดว่าจะพบเจ้ากำลังถูกล้อมจับ”

เยว่หลันฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ

นางเดินทางออกจากจวนอย่างลับ ๆ แม้แต่เสี่ยวเถาก็ไม่รู้จุดหมาย แต่องค์ชายสี่กลับมาถึงคุกลับได้ในช่วงเวลาพอดีราวกับทราบแผนล่วงหน้า

“บิดาของข้าถูกคนพาตัวไป”

“ที่นี่ไม่ปลอดภัย เราออกไปก่อนเถิด ข้าจะให้คนค้นหาร่องรอยของใต้เท้าฉู่”

เซียวหย่งเซวียนพานางออกจากโรงเก็บชา ขณะที่องครักษ์แยกกันตรวจสอบศพและค้นหาหลักฐาน นอกอาคารมีรถม้าเตรียมไว้พร้อม ราวกับพระองค์ตั้งใจมารับคนตั้งแต่ต้น

เยว่หลันมองรถม้านั้น แต่ไม่ได้แสดงความสงสัยออกมา

นางยอมติดตามองค์ชายสี่กลับเข้าเมือง และถูกพาไปพักยังตำหนักส่วนพระองค์โดยใช้เหตุผลว่า หากกลับจวนฉางเย่อ๋องทันที คนร้ายอาจตามไปทำร้ายนางได้

ตำหนักองค์ชายสี่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายกว่าตำหนักของเชื้อพระวงศ์ทั่วไป สวนด้านหน้าปลูกดอกกล้วยไม้กับไผ่เขียว บรรยากาศสงบและอบอุ่น สมกับภาพลักษณ์ของเจ้าของตำหนักผู้ไม่สนใจอำนาจ

เซียวหย่งเซวียนให้คนเตรียมอาหารและเสื้อผ้าใหม่ให้นาง ก่อนเชิญไปพูดคุยในห้องหนังสือ

“เยว่หลัน ข้ามีบางสิ่งต้องให้เจ้าดู”

พระองค์นำเอกสารหลายฉบับออกจากลิ้นชัก ภายในเป็นรายงานเกี่ยวกับคดีของฉู่เหวินซาน รวมถึงคำสั่งลับซึ่งมีตราพยัคฆ์ของเซียวจิ่นเหิงประทับอยู่

เยว่หลันอ่านเนื้อหาทีละบรรทัด

คำสั่งระบุว่า ฉู่เหวินซานต้องถูกนำไปคุมขังยังสถานที่ลับ ห้ามติดต่อบุคคลภายนอก และหากไม่ยอมเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับผลชันสูตรอดีตรัชทายาท ผู้ควบคุมสามารถสังหารเขาได้ทันทีเพื่อป้องกันข้อมูลรั่วไหล

ลายมือในเอกสารคล้ายเซียวจิ่นเหิงอย่างมาก ส่วนรอยบิ่นตรงตราประทับก็เหมือนตราพยัคฆ์ของจริง

มือของเยว่หลันเย็นเฉียบ

“องค์ชายได้เอกสารนี้มาจากที่ใดเพคะ”

“คนของข้าพบในศพเจ้าหน้าที่ซึ่งถูกฆ่าที่คุกลับ” เซียวหย่งเซวียนตอบ

“ข้าไม่อยากให้เจ้าเห็น แต่หากยังปิดบัง เจ้าคงกลับไปเชื่อใจเสด็จพี่อีก”

“ท่านอ๋องไม่มีเหตุผลต้องสังหารบิดาข้า”

“เขาเชื่อว่าใต้เท้าฉู่มีส่วนทำให้อดีตรัชทายาทสิ้นพระชนม์ เสด็จพี่ตามสืบเรื่องนี้มาสิบปี ความแค้นอาจทำให้คนเราทำสิ่งซึ่งแม้แต่ตนเองยังคาดไม่ถึง”

“หากเขาต้องการฆ่า เหตุใดจึงรอมาจนถึงตอนนี้”

“เพราะก่อนหน้านี้ยังต้องการหลักฐานจากบิดาเจ้า แต่เมื่อพบห้องลับและรายงานฉบับจริงแล้ว ใต้เท้าฉู่ก็หมดประโยชน์”

เหตุผลนั้นฟังดูสอดคล้องกับเหตุการณ์อย่างน่ากลัว

เซียวหย่งเซวียนเดินเข้ามาใกล้ แต่ยังรักษาระยะห่างอย่างให้เกียรติ

“เจ้าไม่จำเป็นต้องกลับจวนฉางเย่อ๋องอีก อยู่ที่นี่จนกว่าจะพบบิดาเถิด ข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง”

เยว่หลันก้มมองเอกสารในมือ

ลายมืออาจเลียนแบบได้ ตราประทับก็อาจปลอมขึ้นมาเหมือนคำสั่งเปลี่ยนเส้นทางของกองทัพ นางจึงไม่อาจตัดสินเซียวจิ่นเหิงเพียงเพราะหลักฐานไม่กี่แผ่น

ขณะกำลังคิด กลิ่นหอมบางอย่างก็ลอยมาจากเสื้อคลุมของเซียวหย่งเซวียน

เป็นกลิ่นกำยานราตรีสวรรค์ กลิ่นแรกหอมหวานคล้ายดอกไม้ แต่เมื่อสูดลึกจะมีกลิ่นขมของยางไม้แฝงอยู่

เยว่หลันเคยได้กลิ่นนี้มาแล้ว

เศษกาวบนหน้ากากหนังของศพปลอมมีกลิ่นเดียวกัน เข็มพิษซึ่งสังหารสาวใช้ในห้องเก็บฟืนก็มีคราบกำยานชนิดนี้ติดอยู่ตรงโคนเข็ม

เหตุเพลิงไหม้ในวัดเมื่อหกปีก่อนผุดขึ้นในความคิด นางจำได้ลาง ๆ ว่าก่อนหมดสติจากควันไฟ กลิ่นสุดท้ายซึ่งได้สัมผัสก็คือกลิ่นหอมหวานเช่นนี้

คนที่ช่วยนางออกมาคือเซียวหย่งเซวียน

หรือพระองค์อาจอยู่ใกล้ต้นเพลิงตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุ

เยว่หลันเก็บความสงสัยทั้งหมดไว้ภายใต้สีหน้าสับสน นางพับเอกสารแล้วกล่าวว่า

“หม่อมฉันไม่รู้แล้วว่าควรเชื่อผู้ใด หากองค์ชายไม่รังเกียจ หม่อมฉันขอพักอยู่ในตำหนักสักระยะได้หรือไม่เพคะ”

แววตาของเซียวหย่งเซวียนอ่อนลง “เจ้าอยู่ได้นานเท่าที่ต้องการ”

พระองค์จัดเรือนรับรองด้านตะวันออกให้นางพัก และสั่งห้ามคนรบกวนโดยไม่มีคำอนุญาต ทว่าจากเวรยามรอบเรือน เยว่หลันรู้ดีว่านางกำลังถูกจับตามองมากกว่าจะได้รับการคุ้มครอง

คืนนั้นนางแสร้งปวดศีรษะและขอพักแต่หัวค่ำ หลังดับตะเกียงจึงใช้หมอนวางไว้ใต้ผ้าห่ม ก่อนเปลี่ยนเป็นชุดสีดำและออกทางหน้าต่างด้านหลัง

นางติดตามกลิ่นกำยานไปจนถึงห้องหนังสือส่วนใน ประตูถูกลงกลอน แต่หน้าต่างบานหนึ่งเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย เยว่หลันจึงใช้เข็มสะเดาะกลไกแล้วปีนเข้าไป

ภายในห้องเต็มไปด้วยตำราและฎีกาทั่วไป นางค้นโต๊ะกับตู้เอกสาร แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ จนกระทั่งสังเกตว่ากล่องใส่กำยานตรงมุมห้องไม่มีฝุ่นเกาะเหมือนสิ่งของชิ้นอื่น

เมื่อหมุนกล่องไปทางซ้าย ชั้นหนังสือด้านหลังก็เลื่อนออก เผยช่องเก็บเอกสารขนาดเล็ก

เยว่หลันรีบเปิดม้วนกระดาษทีละฉบับ หนึ่งในนั้นเป็นบัญชีการขนส่งเสบียงเข้าวัง มีตราประทับรูปเมฆซึ่งตรงกับตราบนลังอาวุธในคลังหลวง

อีกฉบับเป็นร่างจดหมายซึ่งถูกเผาไปบางส่วน แต่ยังอ่านข้อความสำคัญได้ว่า

“เมื่อเปลี่ยนเจ้าบ่าวในโลงสำเร็จ ต้องทำลายใบหน้าและนำป้ายประจำตัววางไว้กับศพ อย่าให้ผู้ใดตรวจพบความแตกต่างของกระดูก”

เยว่หลันรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง

จดหมายนี้พิสูจน์ว่าคนในตำหนักองค์ชายสี่รู้เรื่องศพปลอมตั้งแต่แรก บางทีอาจเป็นฝ่ายจัดเตรียมศพและพยายามทำให้เซียวจิ่นเหิงตายไปพร้อมการลอบโจมตี

นางกำลังจะนำหลักฐานใส่ในแขนเสื้อ เสียงประตูด้านนอกก็ดังขึ้น

เยว่หลันรีบดับตะเกียงและหลบหลังม่าน

ผู้ที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่เซียวหย่งเซวียน หากเป็นบุรุษสวมชุดดำและปิดหน้า ในมือมีกระบี่ยาวเปื้อนเลือด

เขาปิดประตูอย่างเงียบเชียบ ก่อนหันมาทางที่ซ่อนของนาง

“ออกมา”

เยว่หลันจำเสียงนั้นได้ทันที

“เซียวจิ่นเหิง?”

ชายหนุ่มดึงผ้าปิดหน้าออก เผยใบหน้าคมซึ่งเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่”

“ท่านเข้ามาได้อย่างไร”

“ข้าตามรอยคนที่โจมตีคุกลับมาถึงตำหนักนี้”

“แล้วบิดาข้าอยู่ที่ใด”

สีหน้าของเขานิ่งไปเพียงชั่วครู่ “ข้ายังไม่พบ”

ความโกรธซึ่งเยว่หลันพยายามระงับปะทุขึ้นอีกครั้ง “ท่านรับรองว่าเขาจะปลอดภัย”

“มีคนเปิดเผยตำแหน่งคุกลับก่อนกองกำลังเสริมไปถึง”

“หรือทั้งหมดอาจเป็นแผนของท่านเอง”

ดวงตาของเซียวจิ่นเหิงเย็นลง “เจ้าเชื่อเซียวหย่งเซวียน?”

“เขามีเอกสารซึ่งระบุว่าท่านอนุญาตให้ฆ่าบิดาข้า”

“เอกสารปลอม”

“ตราประทับเป็นของท่าน”

“ตราทหารของข้าถูกขโมยไป เจ้ารู้อยู่แล้ว”

“แต่ลายมือเล่า”

“หากคนร้ายปลอมตราได้ เหตุใดจะปลอมลายมือไม่ได้”

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในความมืด ไม่มีผู้ใดยอมถอย

เสียงเวรยามดังมาจากลานด้านนอก หากยังโต้เถียงกันต่อไป พวกเขาจะถูกพบในไม่ช้า

เยว่หลันจึงตัดสินใจทดสอบเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“หากท่านต้องการให้ข้ากลับไป จงส่งตัวบิดาข้ามา”

เซียวจิ่นเหิงตอบทันทีโดยไม่แม้แต่หยุดคิด “ข้าทำไม่ได้”

หัวใจของนางจมวูบ “เพราะเขาตายแล้วหรือ”

“เพราะข้าไม่รู้ว่าเขาถูกพาไปที่ใด”

“ท่านอาจกำลังโกหก”

“ข้ายินดีมอบกระบี่ให้เจ้า ยอมให้เจ้าค้นห้องลับทุกแห่งในจวน หรือแม้แต่มอบชีวิตให้เจ้าตรวจสอบ” เขาปลดกระบี่วางลงตรงหน้า “แต่ข้าไม่อาจส่งคนซึ่งไม่ได้อยู่ในมือให้ได้”

เยว่หลันจ้องดวงตาของเขา พยายามมองหาความหลบเลี่ยงหรือการโกหก แต่กลับพบเพียงความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถรักษาคำพูดกับนางได้

หากเซียวจิ่นเหิงต้องการหลอก เขาสามารถอ้างว่าบิดาปลอดภัยและกำลังถูกพากลับจวนได้ ทว่าเขากลับเลือกยอมรับสิ่งซึ่งทำให้ตนดูผิด

คำตอบตรงไปตรงมานั้นทำให้นางตัดสินใจ

เยว่หลันนำร่างจดหมายกับบัญชีเสบียงออกมาให้เขาดู

“ข้าพบสิ่งเหล่านี้ในช่องลับของห้องหนังสือ”

เซียวจิ่นเหิงอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนมองนางด้วยความเข้าใจ “เจ้าไม่ได้เชื่อเขาตั้งแต่แรก”

“ข้าเชื่อหลักฐานมากกว่าคำพูดของผู้ใด”

“รวมถึงคำพูดของข้าด้วย?”

“โดยเฉพาะคำพูดของท่าน”

แม้สถานการณ์ตึงเครียด มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อย

เสียงฝีเท้าของเวรยามใกล้เข้ามา เซียวจิ่นเหิงจึงเก็บหลักฐานไว้ในอกเสื้อ แล้วเปิดช่องหน้าต่างด้านหลัง

“เราต้องไปเดี๋ยวนี้”

“กำแพงด้านตะวันออกมีทหารเฝ้า”

“ข้าเตรียมทางออกไว้แล้ว”

เขาผูกเชือกกับคานไม้ ก่อนพานางไต่ลงไปยังสวนด้านหลัง ทั้งคู่หลบผ่านแนวต้นไผ่และใช้ช่องทางส่งน้ำลอดออกนอกตำหนัก

ระหว่างทาง ทหารกลุ่มหนึ่งเกือบพบพวกเขา เซียวจิ่นเหิงจึงดึงเยว่หลันเข้าไปซ่อนในพุ่มไม้และใช้ร่างกำบังนางไว้ แขนของเขาโอบเอวแน่นแต่ไม่เกินความจำเป็น ราวกับยังจำได้ว่านางไม่ชอบให้เขาตัดสินใจแทน

เมื่อเสียงทหารผ่านไป เยว่หลันจึงกระซิบว่า “ครั้งนี้ข้ากลับไปเพราะเลือกเอง มิใช่เพราะท่านออกคำสั่ง”

“ข้ารู้”

“และนับจากนี้ห้ามวางแผนเกี่ยวกับบิดาข้าโดยไม่บอกอีก”

“ข้ารับปาก”

นางมองเขาอย่างระแวง “คำรับปากของท่านเชื่อได้มากเพียงใด”

“ข้าจะใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์”

คำตอบนั้นทำให้เยว่หลันเงียบไป ก่อนปล่อยให้เขาจับมือพาออกจากตำหนัก

ทั้งสองหลบหนีไปพร้อมหลักฐานโดยไม่มีทหารติดตามมาแม้แต่คนเดียว

บนหอสูง เซียวหย่งเซวียนยืนมองเงาร่างทั้งคู่หายไปกับความมืด องครักษ์คนสนิทคุกเข่าอยู่ด้านหลังเพื่อรอรับคำสั่ง

“ให้กระหม่อมพาคนตามไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายสี่หมุนถ้วยชาในมืออย่างช้า ๆ

“ไม่ต้อง”

“แต่พระชายาอาจนำเอกสารบางส่วนออกไป”

“สิ่งที่นางพบยังไม่ใช่หลักฐานสำคัญที่สุด อีกทั้งหากเราส่งคนตาม เซียวจิ่นเหิงจะยิ่งระวังตัว”

เซียวหย่งเซวียนทอดสายตามองออกไปนอกกำแพง แววตาอ่อนโยนซึ่งเคยใช้ต่อหน้าเยว่หลันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเย็นชา

“นางจะกลับมาเอง”

เขาเดินลงจากหอสูง ผ่านห้องหนังสือไปยังเรือนซึ่งดูเหมือนถูกทิ้งร้าง บนผนังมีภาพดอกบัวเพียงภาพเดียว เมื่อกดกลไกใต้กรอบภาพ ประตูเหล็กก็เปิดออก เผยบันไดทอดลงสู่ห้องลับอีกแห่ง

ภายในมีบุรุษผู้หนึ่งถูกล่ามโซ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เสื้อผ้าฉีกขาดและมีรอยเลือดแห้งติดอยู่ตามใบหน้า แต่ยังคงมีสติ

เขาคือฉู่เหวินซาน

เซียวหย่งเซวียนเดินไปหยุดตรงหน้า ก่อนรินน้ำชาใส่ถ้วยและวางลงบนโต๊ะ

“บุตรสาวของท่านฉลาดกว่าที่ข้าคาด นางพบความผิดปกติเร็วเกินไป”

ฉู่เหวินซานเงยหน้าขึ้น “อย่าทำร้ายนาง”

“ข้าไม่เคยคิดทำร้ายเยว่หลัน”

“หากพระองค์ยังใช้ชีวิตนางเป็นเครื่องต่อรอง ก็ไม่ต่างจากการทำร้าย”

องค์ชายสี่ไม่ได้โกรธ เขาเพียงยิ้มบางแล้วหันกลับไปทางประตู

“ไม่นานนางจะเข้าใจว่า คนเดียวซึ่งช่วยท่านได้คือข้า”

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวทิ้งท้าย

“เมื่อถึงเวลานั้น เยว่หลันจะกลับมาหาข้าด้วยตนเอง”