บทที่ 9 งานศพครั้งที่สอง

หลังกลับถึงจวนฉางเย่อ๋อง เซียวจิ่นเหิงสั่งให้ปิดประตูทุกบานและเพิ่มเวรยามรอบเรือนเก็บศพทันที

เยว่หลันนำร่างจดหมายกับบัญชีขนส่งซึ่งได้จากตำหนักองค์ชายสี่ไปตรวจสอบในห้องลับ แม้เอกสารจะยังไม่เพียงพอสำหรับกล่าวหาผู้ใดโดยตรง แต่ตราประทับบนบัญชีกลับตรงกับตราซึ่งใช้ขนลังอาวุธเข้าคลังเสบียงหลวง

คนในตำหนักของเซียวหย่งเซวียนเกี่ยวข้องกับการเตรียมก่อกบฏอย่างแน่นอน

สิ่งที่พวกเขายังขาดคือหลักฐานเชื่อมโยงองค์ชายสี่เข้ากับตราทหารที่ถูกขโมย รวมถึงตำแหน่งซ่อนกองกำลังภายในวัง

ช่วงเย็น กู้เหยียนนำข่าวใหม่มารายงานว่า มีคนลอบเข้าไปในเรือนเก็บศพถึงสองครั้ง ผู้บุกรุกไม่ได้แตะต้องของมีค่า หากพยายามเปิดโลงและค้นร่างไหม้เกรียมซึ่งถูกนำมาสวมรอยเป็นเซียวจิ่นเหิง

“เมื่อคืนคนของเราจับได้หนึ่งคน แต่เขากัดยาพิษตายก่อนสอบสวน” กู้เหยียนกล่าว

“ในตัวไม่พบสิ่งใดยืนยันฐานะ มีเพียงมีดขนาดเล็กกับคีมสำหรับคีบของออกจากบาดแผล”

“คีม?” เยว่หลันขมวดคิ้ว “พวกเขาไม่ได้ต้องการขโมยศพ แต่กำลังค้นหาของบางอย่างในร่าง”

เซียวจิ่นเหิงมองไปทางเรือนเก็บศพ “ศพนั้นเป็นมือสังหารซึ่งอยู่ในขบวนลอบโจมตี บางทีเขาอาจนำหลักฐานติดตัวมาโดยไม่รู้ว่าตนจะถูกฆ่า”

“หรือมีผู้ซ่อนสิ่งของไว้ในร่างของเขาเพื่อผ่านการตรวจค้น”

เยว่หลันตัดสินใจชันสูตรศพปลอมซ้ำอีกครั้งในคืนนั้น

ร่างถูกไฟเผาจนเสียหายอย่างหนัก แต่กระดูกส่วนใหญ่ยังอยู่ครบ นางใช้เวลาหลายชั่วยามตรวจสอบตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า จนพบว่ากระดูกต้นแขนด้านซ้ายมีรอยแตกผิดธรรมชาติ

เมื่อแยกเนื้อไหม้เกรียมออก นางจึงพบโลหะบางชิ้นหนึ่งถูกฝังอยู่ใต้ผิวหนัง รอยแผลถูกเย็บอย่างประณีตและเกิดขึ้นหลายวันก่อนชายผู้นั้นเสียชีวิต

เซียวจิ่นเหิงใช้คีมดึงแผ่นโลหะออกมา บนนั้นมีสัญลักษณ์รูปดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวกับตัวเลขสามชุด

“เป็นรหัสตำแหน่งในสุสานหลวง” เขากล่าว “สัญลักษณ์นี้หมายถึงอุโมงค์ด้านเหนือ ส่วนตัวเลขใช้ระบุจำนวนก้าวจากแท่นศิลา”

“เหตุใดมือสังหารจึงมีแผนที่สุสานหลวงซ่อนอยู่ในร่าง”

“อาจเพราะมีสิ่งหนึ่งถูกเก็บอยู่ที่นั่น”

ตราทหารซึ่งถูกขโมยไปยังไม่เคยปรากฏ หากคนร้ายต้องการเก็บสิ่งสำคัญในสถานที่ซึ่งไม่มีผู้ใดกล้าตรวจค้น สุสานของเชื้อพระวงศ์ย่อมเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด

เขตสุสานมีทหารรักษาการณ์ตลอดเวลา บุคคลภายนอกไม่สามารถเข้าใกล้ได้ เว้นแต่เป็นขบวนพระศพหรือได้รับพระบรมราชานุญาตจากฮ่องเต้

เซียวจิ่นเหิงจึงตัดสินใจใช้พิธีศพของตนเป็นทางผ่าน

เช้าวันต่อมา ข่าวว่าพระศพของอ๋องฉางเย่ถูกขโมยก็แพร่ไปทั่วเมืองหลวง

จวนอ๋องส่งคนออกค้นหาตามประตูเมือง ก่อนประกาศว่าได้พระศพกลับคืนมาจากศาลาร้างนอกเมือง เพื่อป้องกันเหตุซ้ำ ราชสำนักจึงกำหนดจัดพิธีฝังใหม่ภายในสองวัน

ทุกอย่างเป็นแผนล่อให้คนร้ายลงมือ

เซียวจิ่นเหิงจะเข้าไปซ่อนในโลงแทนศพปลอม เมื่อขบวนเดินทางถึงสุสานหลวง กู้เหยียนจะสร้างเหตุวุ่นวายเปิดโอกาสให้เขาออกจากโลงและลอบเข้าไปในอุโมงค์ด้านเหนือ หลังค้นพบตราทหารแล้วจึงใช้ทางลับกลับออกมา

เยว่หลันฟังแผนทั้งหมดด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย

“ท่านจะนอนอยู่ในโลงซึ่งถูกตอกตะปูตั้งแต่จวนไปจนถึงสุสาน หากแผนผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ท่านอาจถูกฝังทั้งเป็น”

“ด้านข้างโลงมีช่องระบายอากาศ และข้าสามารถเปิดฝาจากภายในได้”

“แล้วหากคนร้ายเปลี่ยนโลง หรือสั่งเผาพระศพขึ้นมาเล่า”

เซียวจิ่นเหิงนิ่งไปเล็กน้อย “พิธีของเชื้อพระวงศ์ใช้การฝัง ไม่มีเหตุผลให้เปลี่ยนเป็นเผา”

“ศัตรูของเราสามารถปลอมตราทหาร สังหารคนในคุกลับ และลำเลียงอาวุธเข้าวัง สิ่งใดทำให้ท่านคิดว่าพวกเขาจะทำตามธรรมเนียม”

“ข้าจะให้กู้เหยียนควบคุมขบวนด้วยตนเอง”

“ข้อความของโจวคังเพิ่งเตือนว่าคนทรยศอยู่ข้างกายท่าน ท่านยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากู้เหยียนไว้ใจได้หรือไม่”

“เพราะฉะนั้นข้าจึงต้องเสี่ยงด้วยตนเอง”

เยว่หลันลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ท่านรับปากว่าจะไม่วางแผนโดยไม่บอกข้า แต่ไม่ได้หมายความว่าท่านสามารถบอกแล้วทำสิ่งใดก็ได้”

เซียวจิ่นเหิงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า “หากไม่พบตราทหาร เราไม่มีทางพิสูจน์ว่าเครือข่ายกบฏเกี่ยวข้องกับผู้ใด พิธีบวงสรวงเหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว”

“เราหาวิธีอื่นได้”

“ไม่มีเวลา”

เยว่หลันสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเบาลง “หากเกิดสิ่งผิดพลาด ข้าต้องทำอย่างไร”

“รักษาความลับไว้ ต่อให้เกิดสิ่งใด ห้ามเปิดเผยว่าข้ายังมีชีวิต”

“ท่านกำลังขอให้ข้ายืนมองท่านถูกฝังอยู่ในโลงหรือ”

“ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น”

“ไม่มีผู้ใดรับรองได้”

เซียวจิ่นเหิงยกมือขึ้นคล้ายต้องการสัมผัสแก้มนาง แต่เมื่อเห็นสายตาไม่พอใจ เขาจึงหยุดไว้กลางอากาศ

“ข้าจะกลับมา”

เยว่หลันไม่ตอบ เพียงเดินออกจากห้องลับโดยไม่ยอมให้เขาเห็นความหวาดกลัวซึ่งกำลังก่อตัวอยู่ในใจ

วันประกอบพิธีมาถึงเร็วกว่าที่ต้องการ

โลงไม้ดำถูกตั้งอยู่กลางห้องโถงอีกครั้ง รอบด้านเต็มไปด้วยขุนนางและเชื้อพระวงศ์ซึ่งเดินทางมาร่วมส่งอ๋องฉางเย่เป็นครั้งที่สอง

คนทั่วไปเชื่อว่าภายในคือศพไหม้เกรียมซึ่งเพิ่งถูกค้นพบ แต่ความจริงเซียวจิ่นเหิงเข้าไปอยู่ในโลงก่อนรุ่งสาง พร้อมดาบสั้น แผ่นโลหะบอกตำแหน่ง และอุปกรณ์เปิดฝาโลงจากด้านใน

ส่วนศพปลอมถูกย้ายไปซ่อนในห้องเก็บน้ำแข็งของจวน

เยว่หลันสวมชุดไว้ทุกข์สีขาว คุกเข่าอยู่หน้าโลงด้วยหัวใจไม่สงบ นางคอยมองกู้เหยียนซึ่งยืนควบคุมขบวน และหลัวมามาซึ่งจัดเตรียมเครื่องเซ่นอยู่ไม่ไกล

หนึ่งในสองคนอาจเป็นผู้ขโมยตราทหาร

หรือทั้งคู่อาจบริสุทธิ์ และผู้ทรยศตัวจริงกำลังยืนปะปนอยู่ในกลุ่มขุนนาง

เมื่อถึงฤกษ์ โลงศพถูกปิดฝาและตอกตะปูตามธรรมเนียม เสียงค้อนทุกครั้งทำให้เยว่หลันกำมือแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อ

ขบวนเคลื่อนออกจากจวนไปยังสุสานหลวง มีทหารนำทาง ธงไว้ทุกข์ และนักพรตสวดส่งวิญญาณตลอดทาง ประชาชนต่างคุกเข่าริมถนนเพื่ออำลาแม่ทัพผู้ล่วงลับ

เซียวหย่งเซวียนเดินทางมาร่วมพิธีด้วยพระองค์เอง พระองค์ประทับอยู่บนหลังม้าสีขาว สีหน้าสงบนิ่งและโศกเศร้าอย่างเหมาะสม

เมื่อขบวนมาถึงลานด้านหน้าสุสาน ทุกอย่างยังเป็นไปตามแผน กู้เหยียนสั่งให้คนหามโลงไปยังเส้นทางด้านเหนือ ซึ่งอยู่ใกล้ทางเข้าอุโมงค์มากที่สุด

แต่ก่อนจะเคลื่อนโลงผ่านประตูสุสาน ขันทีจากวังหลวงกลับขี่ม้ามาถึงพร้อมราชโองการฉบับใหม่

“หยุดขบวน!”

ทุกคนคุกเข่าลง ขันทีคลี่ราชโองการและประกาศว่า เนื่องจากพระศพเคยสูญหายและถูกเก็บไว้นอกเมืองหลายวัน หมอหลวงตรวจพบความเสี่ยงของโรคระบาด เพื่อป้องกันอันตรายต่อผู้เฝ้าสุสาน จึงมีพระบัญชาให้เปลี่ยนจากการฝังเป็นการเผาทันที

เยว่หลันเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

สิ่งที่นางหวาดกลัวเกิดขึ้นจริง

“พระศพถูกปิดผนึกและผ่านการใช้สมุนไพรระงับการเน่าแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องเผา” นางกล่าว

ขันทีปรายตามอง “นี่เป็นความเห็นของหมอหลวงและพระบัญชาจากเบื้องบน พระชายาคงไม่คิดขัดราชโองการกระมัง”

“ขอให้ตรวจตราประทับก่อน”

“พระชายากำลังสงสัยว่ากระหม่อมปลอมราชโองการหรือ”

ขุนนางรอบข้างเริ่มซุบซิบ ขณะที่ทหารอีกกลุ่มเข้ามาควบคุมโลง กู้เหยียนพยายามขวาง แต่กลับถูกแสดงคำสั่งจากกรมวังให้ส่งมอบหน้าที่ทันที

“พระชายา” เขากระซิบเมื่อเดินผ่าน “หากกระหม่อมใช้กำลังตอนนี้ ทุกคนจะถูกกล่าวหาว่าขัดพระบัญชา”

เยว่หลันมองโลงซึ่งกำลังถูกลากไปยังเชิงตะกอน

แผนเดิมกำหนดให้เซียวจิ่นเหิงเปิดฝาโลงเมื่อเข้าใกล้อุโมงค์ แต่เวลานี้ทหารจำนวนมากล้อมอยู่ทุกด้าน เขาไม่สามารถออกมาโดยไม่เปิดเผยตัวตน

แม้จะมีช่องระบายอากาศ แต่เมื่อไฟลุกขึ้น อากาศร้อนกับควันจะทำให้เขาหมดสติก่อนทำลายฝาโลงได้ทัน

เยว่หลันต้องตัดสินใจว่าจะรักษาความลับ หรือรักษาชีวิตสามี

โลงถูกวางลงบนกองฟืน น้ำมันถูกเทไปรอบเชิงตะกอน นักพรตเริ่มสวดบทส่งดวงวิญญาณครั้งสุดท้าย

เยว่หลันเดินไปขวางคนถือคบเพลิง

“หยุดก่อน”

ขันทีขมวดคิ้ว “พระชายาอย่าทำให้พิธีล่าช้า”

“ไม่อาจเผาโลงนี้ได้”

“เพราะเหตุใด”

เยว่หลันสูดลมหายใจลึก “เพราะศพภายในไม่ใช่ร่างเดียวกับที่ถูกนำกลับมาจากหน้าผา”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน

เซียวหย่งเซวียนซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเชื้อพระวงศ์หรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะที่ขุนนางฝ่ายฮองเฮาเริ่มกล่าวหาว่าเยว่หลันเสียสติเพราะความโศกเศร้า

“พระชายาจะรู้ได้อย่างไร” ขันทีถาม “หรือพระองค์เคยเปิดโลงตรวจพระศพโดยพลการ”

“ข้ามีความรู้ด้านการชันสูตร ศพแรกมีโครงร่างเล็กกว่าท่านอ๋อง กระดูกหัวไหล่ไม่มีรอยบาดเจ็บเก่า อีกทั้งยังถูกวางยาพิษก่อนถูกเผา”

“เรื่องไร้สาระ!” ขุนนางคนหนึ่งตวาด “เหตุใดพระชายาไม่รายงานตั้งแต่วันแรก”

“เพราะข้ายังไม่มีหลักฐานเพียงพอ”

“แล้ววันนี้มีหลักฐานแล้วหรือ”

เยว่หลันมองโลงบนเชิงตะกอน นางไม่อาจตอบโดยไม่เปิดเผยว่าเซียวจิ่นเหิงอยู่ข้างใน

คนถือคบเพลิงได้รับสัญญาณให้เดินหน้าต่อ

“ข้าสั่งให้หยุด!”

เยว่หลันผลักทหารที่ขวางทางและปีนขึ้นไปบนเชิงตะกอน นางดึงขวานจากคนงานผู้หนึ่ง ก่อนใช้แรงทั้งหมดฟาดลงบนฝาโลง

เสียงไม้แตกดังสนั่น

“จับตัวพระชายา!” ขันทีตะโกน

กู้เหยียนกับองครักษ์จวนอ๋องเข้ามาขวางทหารหลวง เยว่หลันฟาดขวานซ้ำตรงตำแหน่งเดิม ตะปูตัวหนึ่งหลุดออก แต่ฝาโลงยังไม่เปิด

“เซียวจิ่นเหิง!” นางตะโกนโดยไม่สนใจอีกแล้วว่าใครจะได้ยิน “หากยังมีชีวิตอยู่ก็ช่วยข้าพังโลงเสีย!”

เสียงกระแทกดังมาจากด้านใน

ทุกคนรอบลานหยุดนิ่ง

ฝาโลงสั่นสะเทือน ก่อนถูกแรงจากภายในกระแทกจนแผ่นไม้แตก เซียวจิ่นเหิงถีบฝาโลงออกและลุกขึ้นท่ามกลางสายตาของขุนนาง เชื้อพระวงศ์ และทหารนับร้อย

ชายผู้ได้รับการประกาศว่าสิ้นพระชนม์ก้าวออกมาจากโลงศพของตนเอง

ชุดดำของเขาเปื้อนฝุ่น เส้นผมยุ่งเล็กน้อย แต่ใบหน้าคมคายกับดวงตาน่าเกรงขามไม่มีทางเป็นของคนอื่น

เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้นทั่วลาน บางคนถอยหลัง บางคนคุกเข่าลงโดยคิดว่าเห็นดวงวิญญาณ ขณะที่ทหารหลวงชักอาวุธออกมาพร้อมกัน

เซียวจิ่นเหิงกระโดดลงจากเชิงตะกอน ก่อนดึงเยว่หลันไปไว้ด้านหลัง

“ข้าบอกให้เจ้ารักษาความลับ”

“แล้วปล่อยให้ท่านถูกเผาหรือ”

“ข้ามีทางออก”

“ฝาโลงถูกตอกตะปูเพิ่มจากด้านนอก ท่านไม่มีทางออกทันแน่”

เขาไม่อาจโต้แย้ง เพราะได้ยินเสียงทหารเทน้ำมันและรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเพียงใด

“อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ควรปีนขึ้นมาเสี่ยงถูกจับ”

“ท่านเอาตัวเข้าไปนอนในโลง ยังมีหน้ามาว่าข้าเสี่ยงอันตรายอีกหรือ”

แม้สถานการณ์รอบด้านกำลังวุ่นวาย เซียวจิ่นเหิงกลับรู้สึกอยากดึงนางเข้ามากอด แต่เสียงประกาศของขันทีทำให้เขาต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับทหาร

“อ๋องฉางเย่แกล้งสิ้นพระชนม์ หลอกลวงเบื้องสูง ซ่อนตัวในเมืองหลวง และลอบเคลื่อนกำลังทหาร จับตัวเขาไว้!”

“ผู้ใดกล้า!” กู้เหยียนชักดาบออกมายืนข้างเจ้านาย

ทหารจวนอ๋องยืนประจันหน้ากับทหารหลวง ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นจนเกือบเกิดการนองเลือด

รถม้าจากวังหลวงมาถึงในเวลาเดียวกัน ฮองเฮาเสด็จมาพร้อมขุนนางฝ่ายสนับสนุน พระนางคงได้รับข่าวเรื่องพิธีผิดปกติและเตรียมรับมือไว้แล้ว

“เซียวจิ่นเหิง” ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ายังมีชีวิตอยู่ แต่กลับปล่อยให้ราชสำนักจัดงานศพถึงสองครั้ง จุดประสงค์แท้จริงคือสิ่งใด”

“กระหม่อมถูกลอบสังหารและสงสัยว่ามีคนในกองทัพร่วมมือกับคนร้าย จึงจำต้องปิดบังเพื่อสืบหาความจริง”

“ด้วยการสร้างศพปลอม ปลอมพระศพของเชื้อพระวงศ์ และซ่อนตัวในจวนอย่างนั้นหรือ”

“หากกระหม่อมเปิดเผยตัว คนร้ายจะกำจัดพยานทั้งหมด”

“หรือแท้จริงเจ้าอาศัยโอกาสนี้ซ่องสุมกำลังเพื่อก่อกบฏ”

ขุนนางฝ่ายฮองเฮารีบคุกเข่ากล่าวสนับสนุน พวกเขานำบัญชีการเคลื่อนกำลังทหารชายแดนออกมา กล่าวหาว่าเซียวจิ่นเหิงสั่งให้ทหารจำนวนหนึ่งเดินทางเข้าใกล้เมืองหลวงโดยไม่ผ่านความเห็นชอบของฮ่องเต้

บัญชีเหล่านั้นอาจถูกปลอมขึ้น ทว่าเมื่อเซียวจิ่นเหิงยืนอยู่ตรงหน้าทั้งที่ราชสำนักประกาศว่าเขาตาย หลักฐานปลอมจึงดูน่าเชื่อถือขึ้นมาทันที

ฮ่องเต้ได้รับรายงานและเสด็จมาถึงภายหลัง พระพักตร์เต็มไปด้วยความโกรธกับความผิดหวัง

“จิ่นเหิง เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ตัวหรือไม่”

“กระหม่อมยอมรับว่าปิดบังเรื่องยังมีชีวิต แต่ไม่เคยคิดก่อกบฏ”

“แล้วตราทหารของเจ้าอยู่ที่ใด”

เซียวจิ่นเหิงไม่สามารถตอบได้ เพราะตราของจริงถูกขโมยไปและอาจถูกซ่อนอยู่ใต้สุสานหลวง หากประกาศเรื่องนี้โดยไม่มีหลักฐาน ยิ่งทำให้ดูเหมือนเขาปล่อยให้ตราควบคุมกองทัพตกไปอยู่ในมือคนอื่น

ฮ่องเต้จึงจำเป็นต้องออกคำสั่ง

“จับเซียวจิ่นเหิงไปคุมขังที่ศาลต้าหลี่ ปลดอาวุธทหารจวนอ๋องทั้งหมด จนกว่าจะตรวจสอบความจริง ห้ามผู้ใดเคลื่อนกำลังโดยไม่ได้รับอนุญาต”

กู้เหยียนยกดาบขึ้นเตรียมต่อต้าน แต่เซียวจิ่นเหิงกลับห้ามไว้

“วางอาวุธ”

“ท่านอ๋อง!”

“นี่คือพระบัญชา”

กู้เหยียนจำต้องคุกเข่าและวางดาบ ทหารจวนอ๋องทั้งหมดจึงทำตาม

เยว่หลันก้าวออกมา “หม่อมฉันรู้เรื่องที่ท่านอ๋องยังมีชีวิต หม่อมฉันเป็นผู้ช่วยรักษาและซ่อนพระองค์ไว้ หากต้องสอบสวน—”

“ไม่จริง”

เสียงของเซียวจิ่นเหิงดังขึ้นขัดคำพูดนาง

เขาหันไปเผชิญหน้ากับฮ่องเต้และขุนนาง ก่อนประกาศอย่างชัดเจน

“ฉู่เยว่หลันไม่เคยรู้ว่ากระหม่อมยังมีชีวิตจนถึงวันนี้”

เยว่หลันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “ท่านกำลังพูดอะไร”

“ตลอดเวลาที่ซ่อนตัว กระหม่อมเข้าออกจวนผ่านทางลับโดยไม่ให้นางพบ เมื่อจำเป็นต้องใช้นางสืบข้อมูล กระหม่อมก็ข่มขู่และหลอกให้นางทำตาม โดยอ้างว่ามีหลักฐานช่วยบิดาของนาง”

“ไม่ใช่เช่นนั้น!”

เซียวจิ่นเหิงไม่หันมามอง เพราะรู้ว่าหากสบตา เขาอาจไม่สามารถพูดต่อได้

“พระชายาเป็นเพียงหมากซึ่งกระหม่อมใช้เข้าถึงตระกูลฉู่ นางไม่มีส่วนรู้เห็นในแผนทั้งหมด”

ประโยคว่า ‘เป็นเพียงหมาก’ ทำให้หัวใจเยว่หลันเจ็บแปลบ แม้รู้ว่าเขากำลังพูดเพื่อช่วยนาง แต่ถ้อยคำกลับเหมือนมีดซึ่งตอกย้ำความขัดแย้งระหว่างทั้งสองมาตลอด

“หากข้าไม่รู้แล้วเหตุใดจึงทุบโลงช่วยท่าน”

“เพราะเจ้าได้ยินเสียงจากภายในและคิดว่ามีคนเป็นถูกขังไว้”

“เซียวจิ่นเหิง!”

เขายังคงไม่มองนาง “ความผิดทั้งหมดเป็นของกระหม่อมเพียงผู้เดียว ขอฝ่าบาทอย่าทรงลงโทษผู้ไม่เกี่ยวข้อง”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมีรับสั่งให้นำตัวเซียวจิ่นเหิงออกไป

ทหารใส่โซ่ตรวนลงบนข้อมือของเขา เยว่หลันพยายามตามไป แต่กู้เหยียนกลับเข้ามาขวาง

“ปล่อยข้า!”

“ท่านอ๋องสั่งให้กระหม่อมพาพระชายากลับจวนพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทและอธิบายทุกอย่าง”

“เวลานี้ไม่มีผู้ใดฟัง หากพระชายาถูกจับไปด้วย คนที่ท่านอ๋องพยายามปกป้องจะไม่เหลือแม้แต่คนเดียว”

เยว่หลันหันไปมองสามี

ก่อนถูกพาขึ้นรถนักโทษ เซียวจิ่นเหิงจึงยอมสบตานางเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากของเขาขยับโดยไม่มีเสียง แต่เยว่หลันอ่านได้ว่าเขากำลังกล่าวคำใด

อย่าตามมา

นางกำมือแน่นและส่ายหน้า ทว่าโซ่ตรวนก็ถูกดึง รถนักโทษเคลื่อนออกจากสุสาน พาเขาออกไปจากสายตา

การสอบสวนเกิดขึ้นในวันเดียวกัน ฝ่ายฮองเฮายื่นหลักฐานเรื่องการเคลื่อนกำลังทหารและการสร้างพระศพปลอม ฮ่องเต้กำหนดเวลาให้เซียวจิ่นเหิงสามวันเพื่อพิสูจน์ว่ามีแผนก่อกบฏจริง หากไม่สามารถแสดงหลักฐานได้ เขาจะถูกตัดสินฐานหลอกลวงเบื้องสูงและคิดกบฏ ซึ่งมีโทษประหาร

เยว่หลันถูกกักบริเวณอยู่ในจวนฉางเย่อ๋อง แม้ยังไม่ถูกตั้งข้อหา แต่ทหารหลวงเฝ้าทุกประตู ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ออกไปโดยพลการ

คืนนั้น ชิงอวี้นำกล่องอาหารเข้ามาให้ ภายในไม่ได้มีเพียงข้าวกับยาบำรุง หากมีจดหมายฉบับเล็กซ่อนอยู่ใต้ถาด

บนซองประทับตรารูปเมฆขององค์ชายสี่

เยว่หลันเปิดอ่านเพียงลำพัง

ข้อความในจดหมายมีเพียงไม่กี่บรรทัด

“ข้าสามารถช่วยให้เซียวจิ่นเหิงพ้นโทษ และจะส่งบิดาของเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย แลกกับหลักฐานทั้งหมดซึ่งนำออกมาจากห้องลับ หากยินยอม จงมาพบข้าที่ศาลาริมทะเลสาบก่อนเที่ยงคืน”

ไม่มีการลงพระนาม แต่เยว่หลันรู้ดีว่าผู้เขียนคือเซียวหย่งเซวียน

องค์ชายสี่ยอมรับโดยอ้อมว่า ฉู่เหวินซานอยู่ในมือของพระองค์

ด้านหนึ่งคือบิดาผู้ไม่รู้ชะตากรรม

อีกด้านคือสามีซึ่งเหลือเวลาเพียงสามวันก่อนถูกประหาร

ส่วนสิ่งที่องค์ชายสี่ต้องการ คือหลักฐานชิ้นเดียวซึ่งอาจเปิดโปงแผนชิงบัลลังก์และคืนความยุติธรรมให้คนตายทั้งหมด