Share

นั้งรอเวลา

Author: Nuan4545
last update publish date: 2026-09-04 23:20:22

รัญชิดารวบรวมความกล้าพูดออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการอยู่ในสถานการณ์นี้แม้แต่วินาทีเดียว และไม่อย
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน   ปะทะคารม

    รัญชิดาเปิดประตูห้องนอนอย่างแผ่วเบา เธอมองซ้ายมองขวาและเมื่อเห็นว่าโถงทางเดินโล่ง เธอก็รีบย่องไปที่ประตูห้องของธีรภัทร์ทันทีหญิงสาวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของธีรภัทร ถือเสื้อสูทนั้นไว้ในมือ ก่อนจะตัดสินใจแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบถอยออกมาเธอมายืนอยู่หน้าห้องตัวเอง มองไปที่เสื้อสูทตัวนั้น มันดูไม่เข้าที่เอาเสียเลย หญิงสาวกลัวว่าถ้าจอมวายร้ายของธีรภัทรเปิดประตูออกมา เสื้อสูทตัวนั้นอาจจะตกลงไปกองกับพื้น'ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวเขาจะคิดว่าฉันจงใจทำให้มันยับ' รัญชิดาคิดอย่างหวาดระแวง และตัดสินใจเดินกลับไปที่หน้าห้องเขาอีกครั้ง หยิบสูทตัวนั้นลงมาแล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับพับเสื้อสูทนั้นใหเเข้าที่ในขณะที่หญองสาวกำลังนั่งพับสูทอยู่กับพื้นอย่างรีบร้อนอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงคนเดินมาที่บันได"คุณรัน! ไปนั่งทำอะไรอยู่หน้าห้องคุณภีมคะ" เสียงของปราณีดังขึ้นทำให้รัญชิดาใจหายวาบรัญชิดารีบหันกลับไปมองแม่บ้านอาวุโสที่ยืนอยู่บันไดขั้นสุดท้ายด้วยความตกใจ มือของเธอหยุดนิ่งอยู่กับรอยพับของเสื้อสูท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่ความตื่นตระหนกนั้นยังไม่ทันจะถึงขีดสุด

  • วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน   คำพูดที่เจ็บปวด

    รัญชิดาเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว ในดวงตาที่แดงก่ำนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ"ปล่อยนะคะคุณภีม! เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า" รัญชิดาพยายามสะบัดแขนหนี แต่แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้"กลัวใครมาเห็นล่ะ" ธีรภัทร์ถามกลับด้วยเสียงที่เย็นเยียบและเย้ยหยัน "ผมจะบอกให้นะ ดึกขนาดนี้แล้วพ่อผมเขาคงไม่กลับมาเห็นเหรอ"คำพูดนั้นหยุดการดิ้นรนของรัญชิดาไปชั่วขณะ เธอเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที"คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ปล่อยได้แล้วฉันเจ็บ" รัญชิดาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่แขน"คุณเจ็บเป็นด้วยเหรอรัญชิดา" ธีรภัทร์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เหยียดหยาม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ผมคิดว่าคนที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเงินอย่างคุณ ความรู้สึกคงจะด้านชาไปหมดแล้ว"ธีรภัทร์บีบข้อมือรัญชิดารุนแรงขึ้นอีก ความโกรธของเขาทำให้เขาไม่ได้ระวังแรงบีบเลย"โอ้ย! คุณภีม!" รัญชิดาเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงของเธอค่อนข้างดังกว่าที่ตั้งใจทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนก็ดังมาจากโซนหลังบ้าน พร้อมกับร่างของนางปราณีที่เดินออกมาจากห้องพักของเธอด้วย

  • วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน   นั้งรอเวลา

    รัญชิดารวบรวมความกล้าพูดออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการอยู่ในสถานการณ์นี้แม้แต่วินาทีเดียว และไม่อยากให้เขาเห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ใต้สีหน้าอันนิ่งเฉยของเธออีกต่อไป"ใจเย็นสิ" ธีรภัทร์เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้เบา ๆ อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนี คราวนี้เขาไม่ได้บีบแน่น แต่เป็นการจับที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบและอันตรายมากกว่า "ผมยังพูดไม่จบเลยนะ"รัญชิดาเงยหน้าขึ้นมองธีรภัทร์ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง "ผมก็แค่จะบอกว่า... ทานอาหารให้หมดนะครับ จะได้มีแรงไปทำหน้าที่ ว่าที่ภรรยาผู้แสนดี คนใหม่ของพ่อผม เพราะผมกลัวว่าถ้าคุณทำไม่ดี เงินก้อนใหญ่ของพ่อผมอาจจะหลุดมือไปได้ง่าย ๆ"รัญชิดาเงียบ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนแทบจะห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่"ผมหวังดีนะถึงบอกคุณ" ธีรภัทร์กล่าวต่อ น้ำเสียงเจือความเย็นชาถึงขีดสุด "ข้างนอกมีผู้หญิงมากหน้าหลายตามากที่จ้องจะจับพ่อของผม"เขาพูดราวกับกำลังคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ทุกประโยคกลับเต็มไปด้วยการดูถูกและคำเตือนที่เหยียดหยาม"และดูเหมือนว่าท่านแทบจะเล่นด้วยเกือบทุกคน ระวังโดนทิ้งก่อนได้แต่งงานนะครับ" ธีรภัทร์ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่คมกริบที่สุด ก่อนจะเหยียดยิ้มอ

  • วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน   ภาพบาดตา

    ช่วงดึกรัญชิดานอนอยู่บนเตียงนอนของเธอ แต่ดวงตาของเธอยังคงเบิกกว้าง ความเงียบในห้องนอนกว้างขวางไม่ได้ช่วยให้เธอสงบลงได้เลย เธอเห็นใบหน้าของธีรภัทร์ชัดเจนอยู่ในความมืด รอยยิ้มเย้ยหยันและสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเมื่อมื้อค่ำ ยังคงตามหลอกหลอนเธอเขาต้องเกลียดเรามากแน่ ๆรัญชิดาคิดอย่างเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นไม่สามารถให้อภัยได้ เธอพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ลุกขึ้นจากเตียง และเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกคฤหาสน์ที่มืดมิดและเงียบสงัดเธอมาถึงจุดที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต แต่เธอก็ต้องยอมรับในเมื่อเธอได้เลือกเส้นทางนี้แล้ว เธอจะต้องอยู่รอดในบ้านหลังนี้ และสวมบทบาท 'ว่าที่ภรรยาของพีรพงษ์' ให้ดีที่สุด แม้จะต้องทนต่อการดูถูกของอดีตคนรักอย่างธีรภัทร์ก็ตามอีกมุมหนึ่ง ธีรภัทร์เดินลงจากห้องนอนมาที่เคาน์เตอร์บาร์ที่อยู่มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นใหญ่ เขารินวิสกี้รใส่แก้ว แล้วทรุดตัวลงบนเก้าอี้บาร์ตัวสูง ความมืดมิดภายนอกไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในใจเขาลดลงเลย เขากระดกขึ้นดื่มอย่างรวดเร็วเหมือนอยากให้รสขมของเหล้าช่วยเผาความเจ็บในใจให้มอดหายไปบ้างแต่ยิ่งดื่ม…ความเจ็บกลับยิ่งชัดเจน

  • วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน   การพบกันที่แสนทรมาน

    หลังจากผ่านไปเกือบสามชั่วโมงแห่งความทรมานในห้างสรรพสินค้า รัญชิดาก็สามารถพาตัวเองและสมพรออกมาได้ในที่สุด พร้อมด้วยถุงสินค้าแบรนด์เนมกองพะเนิน ที่ทำให้รัญชิดาแทบจะทำใจคำนวณยอดรวมในบัตรเครดิตไม่ได้รัญชิดาให้คนขับรถไปส่งสมพรที่บ้านหลังเก่าของเธอ สมพรลงจากรถไปด้วยใบหน้าอิ่มเอมใจ พร้อมกับถุงสินค้าที่เธอใช้เงินของพีรพงษ์ซื้อมาอย่างเต็มที่"แม่ไปก่อนนะรัน! ไว้ว่าง ๆ จะแวะไปหาใหม่!" สมพรโบกมือลาอย่างร่าเริงเมื่อรถยนต์เคลื่อนออกจากตรอกแคบ ๆ ของบ้านหลังเก่า รัญชิดาก็พิงศีรษะกับเบาะอย่างอ่อนล้า เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้อันยาวนานรถยนต์คันหรูพาเธอวกกลับมาถึงคฤหาสน์อีกครั้งในช่วงเย็น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง รัญชิดาลงจากรถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้คนขับรถและแม่บ้านจัดการขนถุงสินค้าจำนวนมากเข้าไปในบ้าน"คุณรันกลับมาแล้วเหรอคะ" นางปราณีเดินเข้ามารับด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่สายตาที่มองถุงสินค้าก็บ่งบอกถึงการประเมินค่า"ค่ะป้า" รัญชิดาตอบรับเสียงเบา"คุณพงษ์กลับมาหรือยังค่ะ" รัญชิดาถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติ"กลับมาแล้วค่ะ เพิ่งกลับมาก่อนคุณรันแปบหนึ่ง" นางปราณีตอบ "ตอนนี้ท่านอยู่บ

  • วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน   ว่าที่เมียเศรษฐี

    “แม่คะ แม่มาทำไมคะ...”เสียงเธอเอ่ยออกมาอย่างตกใจ"เอ้า แกพูดแบบนี้ ได้ผัวรวยแล้วคิดจะทิ้งครอบครัวเลยหรือไง!" สมพรหันมาจ้องตาอย่างเอาเรื่อง น้ำเสียงหงุดหงิดและไม่เกรงใจอีกต่อไป"ไม่ใช่นะคะ!" รัญชิดารีบปฏิเสธ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เสียงดังเกินไปสมพรเชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า "ไม่ต้องมาทำเป็นดัดจริตหรอกน่า! ฉันมานี่เพราะฉันต้องการเงิน""คุณพงษ์เขาให้แม่ไปแล้วไม่ใช่เหรอ" รัญชิดาถามอย่างควบคุมอารมณ์"ก็ใช่! แต่ฉันก็อยากได้กับแกบ้าง เขาให้เงินเดือนแกเท่าไร!" สมพรเร่งเร้า มองรัญชิดาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างประเมินค่า"แม่... รันเพิ่งจะเข้ามาอยู่ที่นี่นะ คุณพงษ์เขายังไม่ได้พูดอะไรเลย" รัญชิดาพยายามอธิบายอย่างใจเย็น"เขายังไม่ได้ให้เงินแกใช้เหรอ!" สมพรขึ้นเสียงสูงด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง สีหน้าเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดทันทีที่รู้ว่าลูกเลี้ยงยังไม่ได้เงิน"แกนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ! ฉันก็นึกว่ามาถึงที่นี่แล้วแกจะได้เงินมาเยอะแยะแล้วเสียอีก!" สมพรบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงอย่างไม่เกรงใจสมพรเหลือบไปเห็น บัตรเครดิตสีดำขลับ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอก็รีบหยิบมันข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status