Romans de Nuan4545

"ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ! เดี๋ยวยัยมุกมาเห็นเข้าจะทำยังไงคะ" พลอยชมพูบอกเสียงหลง ใบหน้าหวานตื่นตระหนกจนลืมความเขินอายไปชั่วขณะ "ถ้ามุกตื่นมาเจอพี่น่านในห้องนอนพลอยตอนนี้...พลอยจะอธิบายกับน้องว่ายังไงคะ!""ก็ไม่เห็นต้องอธิบายอะไรเลยนี่..." ปรินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบพลางยักไหล่อย่างไม่ทุกข์ร้อน แววตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กอย่างนึกสนุก "มุกเขาโตแล้วนะพลอย... พี่ว่าเขาน่าจะรู้และเข้าใจอยู่แล้วล่ะว่า ว่าที่พี่เขยมานอนเฝ้าพี่สาวตัวเองมันหมายความว่ายังไง""พี่น่าน!" พลอยชมพูค้อนขวับเข้าให้ พลางยกกำปั้นทุบลงบนอกแกร่งเบา ๆ "นะครับ ขอกอดอีกห้านาทีนะ"แทนที่จะปล่อย ร่างสูงกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาซุกใบหน้าคมสันลงกับลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวอย่างโหยหา น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ออดอ้อนอยู่ข้างหูทำให้ใจที่เคยแข็งกระด้างของพลอยชมพูอ่อนยวบลงทันตาเห็น"ห้านาทีจริง ๆ นะคะ...ห้ามเกินกว่านี้เด็ดขาด" เธอพึมพำตอบเสียงแผ่ว ยอมอยู่นิ่ง ๆ "ครับ ห้านาทีของพี่ อาจจะยาวไปถึงหกโมงเช้าก็ได้นะ""พี่น่าน!" พลอยชมพูค้อนขวับพร้อมกับพยายามดันอกแกร่งออกอีกครั้ง แต่คนตัวโตกลับไม่สะทกสะท้าน ชา

ปรินทร์ก้าวออกจากห้องครัวตามคำสั่งแต่โดยดี เขาเดินกลับมาที่โต๊ะไม้ตัวยาวที่มุกดานั่งทำการบ้านอยู่ ชายหนุ่มขยับเก้าอี้ลงนั่งฝั่งตรงข้ามพลางลอบมองแผ่นหลังของคนในครัวผ่านช่องประตูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับกองสมุดของเด็กสาวตรงหน้าเพื่อฆ่าเวลาเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ปรุงสุกใหม่ ๆ ก็โชยมาชวนให้ท้องร้อง "มุก! มาช่วยพี่ยกแกงออกไปหน่อย เสร็จหมดแล้วจ้า""ค่ะพี่พลอย!" มุกดารีบกุลีกุจอวางปากกาแล้ววิ่งเข้าครัวไปช่วยพี่สาวทันทีไม่กี่อึดใจ ทั้งสองพี่น้องก็ช่วยกันลำเลียงกับข้าวหน้าตาน่าทานออกมาวางเรียงรายบนโต๊ะ มีทั้งแกงส้มชะอมกุ้ง ไข่เจียว และผัดผักรวมมิตร พลอยชมพูเดินถือโถข้าวตามออกมาเป็นคนสุดท้าย เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นปรินทร์นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางสงบนิ่งผิดกับคนขี้แกล้งในครัวเมื่อครู่ลิบลับ"เดี๋ยวพี่ช่วยตักข้าวให้" ปรินทร์หยิบทัพพีมาจัดการตักข้าวสวยใส่จานให้ทุกคนอย่างคล่องแคล่วบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น มุกดาเล่าเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนให้ฟังอย่างออกรส ขณะที่ปรินทร์ก็คอยตักกับข้าวให้พลอยชมพูเป็นระยะโดยที่เธอไม่ทันตั้งต

ปรินทร์ก้าวออกจากห้องครัวตามคำสั่งแต่โดยดี เขาเดินกลับมาที่โต๊ะไม้ตัวยาวที่มุกดานั่งทำการบ้านอยู่ ชายหนุ่มขยับเก้าอี้ลงนั่งฝั่งตรงข้ามพลางลอบมองแผ่นหลังของคนในครัวผ่านช่องประตูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับกองสมุดของเด็กสาวตรงหน้าเพื่อฆ่าเวลาเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ปรุงสุกใหม่ ๆ ก็โชยมาชวนให้ท้องร้อง "มุก! มาช่วยพี่ยกแกงออกไปหน่อย เสร็จหมดแล้วจ้า""ค่ะพี่พลอย!" มุกดารีบกุลีกุจอวางปากกาแล้ววิ่งเข้าครัวไปช่วยพี่สาวทันทีไม่กี่อึดใจ ทั้งสองพี่น้องก็ช่วยกันลำเลียงกับข้าวหน้าตาน่าทานออกมาวางเรียงรายบนโต๊ะ มีทั้งแกงส้มชะอมกุ้ง ไข่เจียว และผัดผักรวมมิตร พลอยชมพูเดินถือโถข้าวตามออกมาเป็นคนสุดท้าย เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นปรินทร์นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางสงบนิ่งผิดกับคนขี้แกล้งในครัวเมื่อครู่ลิบลับ"เดี๋ยวพี่ช่วยตักข้าวให้" ปรินทร์หยิบทัพพีมาจัดการตักข้าวสวยใส่จานให้ทุกคนอย่างคล่องแคล่วบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น มุกดาเล่าเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนให้ฟังอย่างออกรส ขณะที่ปรินทร์ก็คอยตักกับข้าวให้พลอยชมพูเป็นระยะโดยที่เธอไม่ทันตั้งต

ณ โรงพยาบาลรัฐบาลขนาดใหญ่ใจกลางเมือง บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ เสียงประกาศเรียกหมายเลขคิวสลับกับเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังระงมไปทั่วโถงทางเดินพลอยชมพูในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ นั่งอยู่ข้างมุกดาวันนี้หญิงสาวลางานเพื่อพาน้องสาวมาตรวจตามที่หมอนัดและติดตามอาการโรคหัวใจและหอบหืด พลอยชมพูถอนหายใจแผ่วเบาพลางก้มลงมองใบนัดในมือ ตัวเลขคิวของมุกดายังอีกไกลนักเมื่อเทียบกับจำนวนผู้คนที่นั่งเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แม้วันนี้น้องสาวจะไม่มีอาการกำเริบและมาเพียงเพื่อตรวจตามรอบปกติ แต่สภาพแวดล้อมที่แออัดแบบนี้ก็ทำให้คนเป็นพี่สาวอดกังวลไม่ได้"รอนานหน่อยนะมุก...ถ้าพี่มีเงินเยอะ ๆ ก็คงจะดีกว่านี้" พลอยชมพูพึมพำ น้ำเสียงเจือความเศร้าที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้าเรามีเงิน พี่คงพามุกไปโรงพยาบาลเอกชนดี ๆ ไม่ต้องมานั่งเบียดกับคนเยอะ ๆ แบบนี้ มุกจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"มุกดาเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว ด้วยความเข้าใจ เธอเอื้อมมือบางไปกุมมือของพี่สาวไว้แล้วบีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ"พี่พลอยพูดอะไรแบบนั้นคะ โรงพยาบาลรัฐก็ดีแล้วค่ะ หมอก็เก่งเหมือนกัน" มุกดายิ้มกว้างเพื่อยืน

"พะ...พี่น่าน... อื้อออ" พลอยชมพูไร้คำพูดจะโต้ตอบ ความเสียวซ่านที่ได้รับจากการปรนเปรอทั้งบนและล่างทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปหมด เธอได้แต่บิดกายเร้าเมื่อนิ้วเรียวแกร่งขยับวนอยู่กับความฉ่ำชื้นเบื้องล่างร่างสูงไม่รอช้า เขาใช้มืออีกข้างจัดการเกี่ยวรั้งแพนตี้ให้หลุดพ้นจากเรียวขาอย่างรวดเร็ว จนบัดนี้ร่างกายของพลอยชมพูไร้ซึ่งอาภรณ์ใด ๆ มาขวางกั้นสายตาคมกริบที่จ้องมองมาด้วยความคลั่งรักชายหนุ่มขยับกายลงไปอยู่ที่ระหว่างขาเรียวสวยที่สั่นระริก เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างจับเรียวขานวลเนียนให้แยกออกกว้างขึ้น จนความงดงามเบื้องล่างปรากฏแก่สายตาอย่างเต็มตา พลอยชมพูอายจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้า แต่อารมณ์รักที่พุ่งพล่านกลับทำให้เธอไม่อาจขัดขืนสัมผัสของเขาได้"สวยเหลือเกินครับพลอย... สวยจนพี่ทนไม่ไหวแล้ว"ปรินทร์ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาโน้มใบหน้าคมสันลงไปหาความหอมหวานตรงหน้าที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำรัก ลิ้นร้อนเริ่มทำหน้าที่ปลอบประโลมและหยอกเย้ากับจุดอ่อนไหวที่สุดของเธออย่างช่ำชอง เขาลิ้มลองความหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งอย่างตะกรุมตะกราม "อ๊ะ! อื้อออ... พี่น่าน!"ร่างบางบิดเร้ากระสับกระส่ายด้วยความรัญจวนใจ มือบางทั้งสอ

ภายใต้แสงไฟสลัวที่ถูกหรี่ลงจนเกือบมืดสนิท พลอยชมพูที่ทนต่อความเหนื่อยล้าสะสมมาทั้งวันไม่ไหว เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างบางนอนขดตัวอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ฝั่งหนึ่ง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้...ในห้วงนิทราอันแสนหวาน พลอยชมพูเริ่มรู้สึกถึงแรงยุบตัวของฟูกหนานุ่มที่อยู่ข้างกาย ครู่ต่อมา สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาก็สอดประสานเข้ามาที่เอวบางก่อนจะค่อย ๆ รั้งร่างของเธอให้จมดิ่งลงสู่อ้อมอกแกร่งที่คุ้นเคย กลิ่นสบู่หอมสะอาดผสมกับกลิ่นกายชายหนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของปรินทร์ลอยมาแตะจมูก ปลุกให้สติที่พร่าเลือนของเธอเริ่มกลับมาอีกครั้งหญิงสาวสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ สัญชาตญาณทำให้เธอรีบพลิกกายกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของอ้อมกอดนั้นทันที แต่กลายเป็นว่าการหันกลับมาอย่างรวดเร็วทำให้ปลายจมูกของเธอชนเข้ากับปลายจมูกโด่งของปรินทร์อย่างจัง "พะ...พี่น่าน! พี่จะทำอะไรคะ!" พลอยชมพูอุทานเสียงสั่น พยายามจะดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าอ้อมแขนหนากลับล็อกเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหนได้เลย"พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยครับ พลอยคิดมากไปหรือเปล่า" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเร