Novels by Nuan4545

พลอยชมพูมองชายหนุ่มที่ยอมลดทิฐิลงมาคุกเข่าอ้อนวอนเธอตรงหน้า หัวใจที่เคยปิดตายและเต็มไปด้วยรอยแผลเริ่มสั่นคลอนด้วยความอบอุ่นที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด เธอมองเห็นเงาของผู้ชายคนเดิมที่เธอเคยหลงรักอยู่ในดวงตาคู่นั้น คนที่พร้อมจะปกป้องและอยู่เคียงข้างเธอจริง ๆ"คุณน่าน..." เสียงหวานครางแผ่ว หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบแก้มเนียนจนชุ่มโชก ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างเป็นกำแพงสูงชันทลายลงไม่มีชิ้นดี เมื่อได้เห็นผู้ชายที่แสนทระนงคนนี้ยอมลดตัวลงมาคุกเข่าอ้อนวอนเธออย่างไม่เหลือคราบชายหนุ่มผู้เอาแต่ใจ"ลุกขึ้นเถอะค่ะ..."พลอยชมพูเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเครือ มือบางทั้งสองข้างเอื้อมไปประคองไหล่แกร่งให้ลุกขึ้น ปรินทร์ยอมลุกขึ้นตามแรงประคองของเธอ ทว่าเขากลับรวบมือเล็กทั้งสองข้างนั้นมาเกาะกุมไว้ที่อกซ้ายของตน เพื่อให้เธอสัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่แพ้กัน"แปลว่า...คุณยอมยกโทษให้ผมแล้วใช่ไหมพลอย" เขาถามย้ำด้วยแววตาที่มีประกายความหวังจุดประกายขึ้นมาหญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ผ่านม่านน้ำตา "พล

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังเล็กปลุกให้ มุกดาที่กำลังนั่งเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยในชุดลำลองก้าวเข้ามาภายในบ้าน พร้อมกับถุงผลไม้หลากชนิด"พี่น่าน! สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลย สบายดีมั้ยคะ" มุกดาร้องทักด้วยน้ำเสียงสดใสพลางขยับตัวลุกขึ้นต้อนรับ"สวัสดีมุก..." ปรินทร์คลี่ยิ้มบางที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง "พี่เอาผลไม้มาฝากน่ะ แล้วอาการเราเป็นยังไงบ้างหายดีหรือยัง""ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ" มุกดาตอบพลางรับถุงผลไม้มาวางไว้บนโต๊ะ เธอแอบสังเกตเห็นว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้หยุดอยู่ที่เธอเลย แต่มันกลับกวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณบ้านอย่างใช้ความคิด คล้ายจะมองหาเงาของใครบางคน ท่าทางชะเง้อชะแง้ที่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองนั้นทำให้มุกดาหลุดยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน"หาพี่พลอยอยู่เหรอคะ"ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยที่โดนอ่านใจออก ก่อนจะยอมรับออกมาตรง ๆ"อืม... พี่สาวเราอยู่ไหนเหรอ"มุกดาลอบยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอพอจะเดาออกว่าพายุในใจของชายหนุ่มตรงหน้าคงจะสงบลงแล้ว และที่เหลืออยู่ก็คือความโหยหาที

เมื่อเสียงรถของปฏิพัทธ์เคลื่อนตัวออกไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าจู่โจมห้องรับแขกทันที พลอยชมพูไม่ได้หันไปมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาแม้แต่น้อย เธอกำลังจะก้าวเดินหนีขึ้นไปข้างบน แต่เสียงทุ้มของคนข้างหลังก็รั้งเธอไว้เสียก่อน"พลอยอย่าเพิ่งขึ้นไป ผมซื้อกับข้าวมาด้วย มากินข้าวก่อน" ปรินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าตอนที่คุยกับน้องชาย แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเผด็จการที่หยั่งรากลึกพลอยชมพูชะงักฝีเท้าอยู่ตรงบันไดขั้นแรก เธอไม่ได้หันกลับมามอง แต่ไหล่บางที่ลู่ลงเล็กน้อยแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยหน่ายใจอย่างชัดเจน"พลอยไม่หิวค่ะ" เธอตอบกลับเสียงเรียบ โดยไม่เสียเวลาคิด"ไม่หิวก็ต้องกิน ไอ้เหนือมันก็บอกอยู่ว่าคุณดูผอมลงไปมาก" ปรินทร์ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวเดินตรงมาหาเธอ ร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่เบื้องหลังในระยะที่เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน "ถ้าคุณไม่ดูแลตัวเอง แล้วจะเอาแรงที่ไหนมาดูแลมุกดา...หรือต้องรอให้ไอ้เหนือมันมาสั่งคุณถึงจะยอมกิน"พลอยชมพูเม้มปากแน่นก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม แววตาของเธอวาวระยับด้วยความขุ่นเคือง "คุณน่านเลิกเอาคนอื่นมาอ้างเ

สามวันต่อมา...ปรินทร์ขับรถเข้ามาจอดในที่จอดรถของคอนโดของเขา เขาดับเครื่องยนต์แล้วหันไปมองหญิงสาวที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง พลอยชมพูในวันนี้ดูซูบเซียวและเปราะบางเหลือเกิน ร่องรอยของความโศกเศร้าที่ยังฝังลึกอยู่ในดวงตาทำให้เขาใจหายเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหมายจะคว้ามือบางมากุมไว้ แต่พลอยชมพูกลับชักมือหนีอย่างนิ่งเฉย แววตาของเธอว่างเปล่าจนน่าใจหาย"พลอยจะกลับบ้านค่ะ..." เธอเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ "กรุณาไปส่งพลอยที่บ้านด้วย"เธอไม่แม้แต่จะหันมาสบตาเขา เป็นความเฉยชาที่กรีดหัวใจปรินทร์ยิ่งกว่าการถูกต่อว่าหรือทุบตีเสียอีก"ที่บ้านคุณไม่มีใคร" ปรินทร์พยายามใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "มุกดาก็ยังอยู่โรงพยาบาล พักที่คอนโดของผมนี่ล่ะ""พลอยอยู่คนเดียวได้ค่ะ ที่ผ่านมาพลอยก็อยู่ของพลอยมาได้...คุณน่านส่งพลอยลงที่สถานีรถไฟฟ้าข้างหน้าก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่สะดวกไปส่งที่บ้าน""ตอนนี้ผมไม่สะดวกไปส่งคุณที่ไหนทั้งนั้น" ปรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ "จะลงเดินเอง...หรือจะให้ผมอุ้มขึ้นห้อง""คุณ..." "งั้นเลือกอย่างหลัง" ปรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ เขาไม่รอ

คฤหาสน์ตระกูล ภานุวัฒน์ปรินทร์ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่หนวดเคราเริ่มขึ้นเขียวครึ้ม ดวงตาที่เคยเฉียบคมบัดนี้โรยแรงจากการอดนอนติดต่อกันหลายวัน สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือการอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า ก่อนจะกลับไปหาพลอยชมพูที่โรงพยาบาลแต่ทว่า ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องโถงเขาก็เจอมารดาที่นั่งรออยู่บนโซฟา ท่านลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของท่านเต็มไปด้วยความไม่พอใจและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด"ตาน่าน! นี่แกหายไปไหนมา!" เสียงทรงอำนาจของคุณหญิงมณฑาตวาดถามขึ้น "แม่โทรหาแกเป็นร้อยสาย แกก็ไม่รับโทรศัพท์แม่ รู้ไหมว่าคนเขาเป็นห่วงกันแค่ไหน"ปรินทร์ชะงักเท้า เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย "ผมขอโทษครับพอดีผมยุ่ง ๆ""ยุ่งบ้าอะไรของแก!" คุณหญิงมณฑาสวนกลับทันควัน "คนที่บริษัทบอกว่าแกไม่เข้าออฟฟิศมา สามถึงสี่วันแล้วนะตาน่าน งานการไม่ทำ มือถือก็ติดต่อไม่ได้ แกหายหัวไปไหนมา! รู้ไหมว่ามันเสียการเสียงานขนาดไหน"ปรินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทำให้เขาไม่อยากอธิบายอะไรยาว ๆ ในตอนนี้ แต่สายตาคาดคั้นของผู้เป็นแม่ทำให้เขาจำต้องพูดออกมา"ผมไปเฝ้าพลอยที่โรงพยาบาลมาครับ" เขากล่าวเสียงเ

ที่หน้าห้องฉุกเฉิน ปรินทร์เดินวนไปวนมาอย่างคนเสียสติ สองมือหนาบีบเข้าหากัน สายตาจับจ้องไปที่บานประตูสลับกับมองเลือดที่เปื้อนอยู่บนมือตัวเอง น้ำตาของลูกผู้ชายที่แทบไม่เคยไหลให้ใครเห็น บัดนี้อาบแก้มจนดูไม่จืด"พี่น่าน! พี่มาทำอะไรที่นี่"เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น ปฏิพัทธ์เดินตรงเข้ามา วันนี้เป็นเวรห้องฉุกเฉินของเขา และเขาเพิ่งได้รับรายงานด่วนว่ามีเคสอุบัติเหตุรถชนอาการสาหัสกำลังรอการผ่าตัด แต่กลับต้องมาชะงักเมื่อเห็นพี่ชายตัวเองยืนอยู่หน้าห้องในสภาพที่ดูแทบไม่ได้ปรินทร์เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยหยิ่งยโสบัดนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดี เขาถลาเข้าไปคว้าแขนน้องชายไว้แน่นเหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้าย"เหนือ... เหนือช่วยพลอยด้วย ช่วยพลอยชมพูที!" ปรินทร์ละล่ำละลักบอก เสียงสั่นเครือจนคนฟังสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวมหาศาล"ข้างในคือคุณพลอยชมพูเหรอ!"ปฏิพัทธ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจของเขาชาวาบไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเคสฉุกเฉินที่ได้รับรายงานจะเป็นผู้หญิงที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอด เขาหันไปมองบานประตูห้องฉุกเฉินด้วยแววตาที่วูบไหว ก่อนจะกลับมาเคร่งขรึมตามสัญชาตญาณหมอ"พี่ตั้งสติไว้ แล้วรออยู่ข้างนอกนะ"ปฏิพัทธ์ทิ้

เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายแก่ ๆ รัญชิดาเลือกที่จะปลีกตัวมานั่งอยู่ที่ห้องหนังสือใหญ่ของบ้าน เพื่อสงบจิตใจที่ว้าวุ่นเธออยู่ในชุดกระโปรงยาวเรียบร้อยสีอ่อน ผมถูกรวบขึ้นอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอที่ถูกปกปิดร่องรอยไว้ด้วยเครื่องสำอางอย่างแนบเนียน เธอกำลังเปิดหนังสือเล่มหนาอยู่บนตัก แต่ดวงตาไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรเลยแม้แต่น้อยความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับธีรภัทร์ ไม่ว่าเธอจะพยายามผลักไสเขาออกจากความคิดแค่ไหนก็ตาม เขาก็ยังคงฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของความรู้สึก ความสัมพันธ์ที่เคยสวยงามในอดีต ถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยความเย่อหยิ่งและการไม่ยอมรับความจริงก๊อก... ก๊อก!เสียงเคาะประตูไม้โอ๊คดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทำให้รัญชิดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอวางหนังสือลงและหันไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ พีรพงษ์ ในชุดเสื้อเชิ้ตลายทางที่ดูสบาย ๆ สีหน้าของเขาดูปกติ ไม่ได้แสดงความอ่อนล้าใด ๆ"หนูรันเข้ามาอ่านหนังสืออยู่เหรอ" พีรพงษ์ถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น"ค่ะคุณพงษ์" รัญชิดารีบลุกขึ้นยืน รักษาระยะห่างที่แสดงความเคารพไว้ตามสมควรพีรพงษ์เดินเข้าม

ท่ามกลางความเงียบงัดของโถงทางเดินปราณียื่นโทรศัพท์คืนให้ด้วยแววตาวิตก "คุณรันลืมไว้ข้างล่างค่ะ ป้าเลยเอาขึ้นมาให้""ขอบคุณค่ะป้าณี" รัญชิดาฝืนยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นอย่างประณีตเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านอยู่ปราณียังคงยืนอยู่กับที่ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่สบายใจอย่างที่ปิดไม่มิด นางมองผ่านหญิงสาวเข้าไปในห้อง"ป้าขอเข้าไปคุย... ได้ไหมคะ?"คำขอนั้นทำให้ลมหายใจของรัญชิดาสะดุด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบ ภายในห้องนั้นมีระเบิดเวลาอย่างธีรภัทร์ซ่อนอยู่ แต่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางเลี่ยง เธอจำต้องเบี่ยงตัวเปิดทาง "ได้สิคะ..." เธอขยับตัวให้กว้างขึ้นเพื่อให้ปราณีเดินเข้ามาในห้อง แต่ก็พยายามบังทางไม่ให้นางมองเห็นเตียงนอนที่ยับยู่ยี่หญิงสูงวัยเดินเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง สายตาของนางกวาดมองไปรอบ ๆ แล้วรีบดึงรัญชิดาเข้ามาใกล้"คือป้ามีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณรันนะคะ""เรื่องอะไรหรือคะป้าณี" รัญชิดาถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมความสั่นเครือไว้ไม่ให้หลุดออกมา"ป้าต้องขออภัยคุณรันแทนคุณภีมด้วยนะคะ ที่เขาทำกิริยาวาจาไม่น่ารักใส่คุณรันอยู่บ่อยครั้ง ป้าล่ะเป็นห่วงเหลือเกิน กลัวคุณรันจะเก

รัญชิดาพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง มือของเธอทุบลงบนแผงอกที่แข็งแกร่งของเขาซ้ำ ๆ แต่ร่างของเธอถูกบดเบียดเข้ากับตู้เสื้อผ้าอย่างแน่นหนา มืออีกข้างของ ธีรภัทร์ เลื่อนลงมารัดบั้นเอวของเธอไว้ ดึงให้เรือนกายที่สวมชุดลูกไม้บอบบางแนบชิดกับความร้อนระอุของเขารสจูบที่โหดร้ายนั้นกลับปลุกเร้าความทรงจำที่เธอพยายามจะลืม รัญชิดาจมดิ่งลงในวังวนแห่งอารมณ์ที่ผสมปนเประหว่างความรังเกียจที่ถูกคุกคาม และความโหยหาที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลอาบแก้มธีรภัทร์บดขยี้จูบนั้นหนักหน่วงขึ้น ราวกับต้องการย้ำเตือนความเป็นเจ้าของที่เขาเคยมี เขาใช้ฟันขบเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอเพื่อบังคับให้เธอเปิดทางรัญชิดาไม่ตอบโต้ แต่กลับเปิดปากรับจูบนั้นอย่างน่าตกใจ เธอยอมให้เขาครอบครองอย่างง่ายดาย ท่าทางนั้นทำให้ธีรภัทร์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ใบหน้าของเขากลับปรากฏร่องรอยของความพึงพอใจและชัยชนะเขาสัมผัสได้ถึงการยอมจำนนของเธอ ที่แท้เธอก็ยังคงไม่สามารถลืมเขาได้ ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดถูกเปิดเผยออกมาแล้วธีรภัทร์ปล่อยใจให้จมดิ่งลงในความเร่าร้อนนั

คำพูดของธีรภัทร์รุนแรงและโหดร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมา รัญชิดาตัวชาวาบ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาของเธอลุกวาวด้วยความโกรธแค้น ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวในทันทีรัญชิดายิ้มหยันเป็นรอยยิ้มที่สวยงามแต่เย็นยะเยือก เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย"ใช่ค่ะ ฉันอาจจะเป็นแค่ของเล่นหรือผู้หญิงหน้าเงินเหมือนที่คุณคิด" รัญชิดายอมรับอย่างหน้าตาย "แต่คุณพีรพงษ์ก็ยังให้เกียรติฉันถึงขั้นที่จะแต่งงานด้วยเลยนะคะ เพื่อทำให้ของเล่นราคาถูกอย่างฉัน กลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และมีสิทธิ์ในทุกอย่างของเขา ซึ่งไม่ว่าคุณจะคิดว่าฉันเป็นอะไรฉันก็ยังเป็นว่าที่แม่เลี้ยงของคุณอยู่ดี คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน!"ธีรภัทร์กำมือแน่น ฟันของเขาขบกันจนได้ยินเสียง คำพูดที่รุนแรงและตรงจุดของรัญชิดาทำให้เขาเจ็บใจอย่างที่สุด เพราะมันเป็นความจริงที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้"ผมจะทำให้คุณรู้เองว่าการเป็นภรรยาของพ่อผม มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณคิด" ธีรภัทร์พูดเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องอาหารอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังกระทบพื้น

รัญชิดาเปิดประตูห้องนอนอย่างแผ่วเบา เธอมองซ้ายมองขวาและเมื่อเห็นว่าโถงทางเดินโล่ง เธอก็รีบย่องไปที่ประตูห้องของธีรภัทร์ทันทีหญิงสาวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของธีรภัทร ถือเสื้อสูทนั้นไว้ในมือ ก่อนจะตัดสินใจแขวนไว้ที่ลูกบิดประตูห้องเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบถอยออกมาเธอมายืนอยู่หน้าห้องตัวเอง มองไปที่เสื้อสูทตัวนั้น มันดูไม่เข้าที่เอาเสียเลย หญิงสาวกลัวว่าถ้าจอมวายร้ายของธีรภัทรเปิดประตูออกมา เสื้อสูทตัวนั้นอาจจะตกลงไปกองกับพื้น'ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวเขาจะคิดว่าฉันจงใจทำให้มันยับ' รัญชิดาคิดอย่างหวาดระแวง และตัดสินใจเดินกลับไปที่หน้าห้องเขาอีกครั้ง หยิบสูทตัวนั้นลงมาแล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับพับเสื้อสูทนั้นใหเเข้าที่ในขณะที่หญองสาวกำลังนั่งพับสูทอยู่กับพื้นอย่างรีบร้อนอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงคนเดินมาที่บันได"คุณรัน! ไปนั่งทำอะไรอยู่หน้าห้องคุณภีมคะ" เสียงของปราณีดังขึ้นทำให้รัญชิดาใจหายวาบรัญชิดารีบหันกลับไปมองแม่บ้านอาวุโสที่ยืนอยู่บันไดขั้นสุดท้ายด้วยความตกใจ มือของเธอหยุดนิ่งอยู่กับรอยพับของเสื้อสูท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่ความตื่นตระหนกนั้นยังไม่ทันจะถึงขีดสุด

รัญชิดาเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว ในดวงตาที่แดงก่ำนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ"ปล่อยนะคะคุณภีม! เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า" รัญชิดาพยายามสะบัดแขนหนี แต่แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้"กลัวใครมาเห็นล่ะ" ธีรภัทร์ถามกลับด้วยเสียงที่เย็นเยียบและเย้ยหยัน "ผมจะบอกให้นะ ดึกขนาดนี้แล้วพ่อผมเขาคงไม่กลับมาเห็นเหรอ"คำพูดนั้นหยุดการดิ้นรนของรัญชิดาไปชั่วขณะ เธอเข้าใจความหมายของเขาได้ทันที"คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ปล่อยได้แล้วฉันเจ็บ" รัญชิดาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่แขน"คุณเจ็บเป็นด้วยเหรอรัญชิดา" ธีรภัทร์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เหยียดหยาม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ผมคิดว่าคนที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเงินอย่างคุณ ความรู้สึกคงจะด้านชาไปหมดแล้ว"ธีรภัทร์บีบข้อมือรัญชิดารุนแรงขึ้นอีก ความโกรธของเขาทำให้เขาไม่ได้ระวังแรงบีบเลย"โอ้ย! คุณภีม!" รัญชิดาเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงของเธอค่อนข้างดังกว่าที่ตั้งใจทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนก็ดังมาจากโซนหลังบ้าน พร้อมกับร่างของนางปราณีที่เดินออกมาจากห้องพักของเธอด้วย