บทที่ 3 เงื่อนไขในการหย่า 100%

ร่างบางในชุดไทยประยุกต์สีทองอร่าม เครื่องทองไม่มาก แต่ก็ไม่น้อยจนน่าเกลียด นับได้ว่าคุณหญิงรจเรศไม่ใจไม้ไส้ระกำกับบุตรสาวนอกสมรสของสามีนัก ทั้งยังมีเครื่องประดับอื่นๆ ที่มองออกว่าราคาคงหลายแสน แม้จะไม่ได้เต็มใจแต่งงาน และรู้ดีว่าคุณหญิงเองก็คงไม่เต็มใจให้หล่อนแต่งงานเช่นกัน ทว่าเศษเสี้ยวความรู้สึกของคนที่อยู่กันมานานก็ยังคงมีเยื่อใย ทุกคนต่างเอ่ยปากชื่นชม เมื่อเจ้าสาวปรากฏตัว ลูกเป็ดขี้เหร่ถูกกะเทาะออกมาจากไข่งดงามราวกับหงส์

วาคินยังอดเลิกคิ้วมองนานเป็นพิเศษไม่ได้ ครั้งสุดท้ายที่พบกัน เด็กคนนั้นยังก้มหน้า เหลือบตามองตามก้นพี่ชายเขาต้อยๆ อยู่เลย

ทว่าวันนี้… เธอกลับเป็นเจ้าสาวตัวแทนของเขา

ใบหน้าหวานติดเศร้ากับดวงตาคู่โศกที่มองมาพร้อมรอยยิ้มปั้นยากไม่ได้ส่งผลต่อหัวใจมากนัก เพราะเขาเองก็ไม่แตกต่างจากเธอ หัวใจด้านชา 

วาคินปั้นยิ้มแข็งทื่อคลานเข่าเข้าไปนั่งลงตรงหน้าเจ้าของดวงตาคู่โศก มองรอยยิ้มจืดเจื่อนที่ส่งมาให้ และใบหน้าตรอมตรมอมทุกข์นั้นพลางถอนหายใจ

ไม่มีใครมีความสุขกับการแต่งงานที่ตัวไม่ปรารถนาหรอก กระทั่งเขายังฝืนใจปั้นยิ้มอย่างยากลำบาก แม้จะทำใจมาแล้ว แต่พอต้องทำหน้าที่เจ้าบ่าวแทนพี่ชายจริงๆ ก็อดสะทกสะท้อนใจจนต้องเหลือบมองมารดาไม่ได้

ทว่า… ใบหน้างดงาม รอยยิ้มอิ่มเอม และเสียงหัวเราะสดใส ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจหรือเศร้าสร้อยเช่นที่เคยเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนสะท้อนอะไรหลายๆ อย่างได้ดี ต่อให้เขาทุ่มเทเพื่อมารดามากแค่ไหน หัวใจของท่านก็ยังเหมือนเดิม

ชายหนุ่มก้มหน้าลง มองแหวนเพชรวงไม่ใหญ่ไม่เล็กถูกยื่นส่งให้เขา หัวแหวนเป็นเพชรเม็ดเล็กน้ำไม่งามมาก หากเป็นของที่มารดามอบให้ก่อนออกจากบ้าน มันเป็นแหวนที่คุณยายมอบให้ท่านในวันเรียนจบ ความหมายไม่ได้มากมาย หากก็เป็นของชิ้นแรกที่เขาได้รับในฐานะบุตรชายคนหนึ่ง

“สวมแหวนให้น้องสิวา” 

วาคินรับแหวนเพชรวงน้อยมาถือเอาไว้ มองของในมือสลับกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอันแสนเศร้าของเจ้าสาว ก่อนบรรจงสวมแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเจ้าสาวอย่างเบามือ ไม่อ่อนโยนอย่างเจ้าบ่าวที่เต็มใจแต่งงาน แต่ก็ไม่แข็งกระด้างจนเจ้าสาวรู้สึกไม่ดี

เมื่อได้รับการสวมแหวน ใบหน้าหวานติดเศร้าก็พนมมือไหว้อย่างชดช้อย หันไปรับแหวนทองคำขาวเกลี้ยงเกลาวงหนึ่งจากสาวใช้มาถือเอาไว้ มองแหวนวงใหญ่ในมือแล้วเงยมองยังเจ้าบ่าวของตน ปั้นยิ้ม พร้อมสวมแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเขาเช่นกัน

แขกเหรื่อในงานที่ตอนแรกมึนงงกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่เปลี่ยนแปลงไปค่อยๆ ปรับรับกับความจริงใหม่ได้จึงเริ่มทยอยแสดงความยินดี แม้ในคำยินดีจะมีเสียงซุบซิบนินทากันเซ็งแซ่ก็ตามที

หลังจากพิธีสวมแหวนเสร็จเรียบร้อยก็เป็นการจดทะเบียนสมรส ตอนแรกคุณหญิงรจเรศทัดทานว่าไม่จำเป็น แต่คุณหญิงวารียกเรื่องหน้าตาในวงสังคมขึ้นมากล่าวอ้าง ทุกอย่างจึงต้องดำเนินต่อไป กระนั้นงานแต่งงานในวันนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่ควรจะเป็น พิธีการหลายอย่างถูกตัดออก โดยเฉพาะงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ 

เจ้าสาวเจ้าบ่าวฟังทุกอย่างด้วยความสงบ พยักหน้ายอมรับเมื่อถึงเวลา และเดินหน้าทำหน้าที่ของตนต่อไป

“นี่ครับ” กระดาษสองแผ่นถูกวางลงตรงหน้าบ่าวสาวพร้อมกัน ปากกาสีเงินเงาวับวางอยู่ตรงกลางระหว่างกระดาษสองแผ่น ใบหน้าของกลอยใจซีดเซียวลงเล็กน้อย ส่วนใบหน้าของวาคินยังคงเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกเช่นเดิม

“เจ้าสาวเซ็นชื่อลงตรงนี้ ส่วนเจ้าบ่าวเซ็นชื่อลงตรงนี้นะครับ” 

วาคินมองกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้า หยิบปากกาขึ้นมาจรดปลายปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งยังคงไร้ความรู้สึก หากหัวใจกลับสั่นไหวรุนแรง

เมื่อปากกาถูกวางลงที่เดิม มือน้อยอันสั่นเทาของกลอยใจก็หยิบปากกาด้ามนั้นขึ้นมาถือเอาไว้ ดวงตาคู่โศกมองกระดาษสองแผ่นตรงหน้า ขบเม้มริมฝีปากล่างยามจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไป

นับจากวันนี้เธอกับวรโชติพงศ์จะสิ้นสุดบุญคุณความแค้นต่อกัน หน้าที่เธอจบลงแล้ว เธอเป็นอิสระ ทว่าอิสระของเธอจะหดหายไปทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้านของเลิศวรานนท์ เธอกลายเป็นคนบ้านนั้น เป็นภรรยาทางนิตินัย และอาจรวมถึงพฤตินัยของวาคิน 

หลังการจดทะเบียนสมรสแล้วเสร็จ แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างแยกย้ายกันไปร่วมรับประทานอาหารกลางวัน ช่วงบ่ายจะเป็นพิธีรดน้ำสังข์ บ่าวสาวเองก็ถึงเวลาพัก ช่วงเวลานี้แหละที่กลอยใจตัดสินใจจะพูดคุยกับเจ้าบ่าวของเธอ

“เอ่อ คุณวาคะ” 

ทันทีที่บานประตูปิสนิท เลขาของวาคินจากไป กลอยใจก็เดินเข้ามาหาเจ้าบ่าวที่เพิ่งทิ้งกายลงนั่งเขี่ยแท็บเล็ตในมือซึ่งลูกน้องของเขาทิ้งไว้ให้ หญิงสาวแข็งใจ นั่งลงบนโซฟาใกล้ๆ กัน

“พอจะมีเวลาให้ฉันหน่อยไหมคะ”

วาคินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกล้าจ้องมองเจ้าสาวของตนด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ว่าไง” 

กลอยใจขบเม้มริมฝีปากล่าง วางมือสองข้างประสานกันบนตัก ก่อนเอ่ยความต้องการของตัวเองด้วยความเกรงใจ

“กลอยขอ เอ่อ ขออนุญาตพูดเรื่องหย่าค่ะ” เพราะเป็นคนอ่อนน้อม น้ำเสียง ตอนพูดจึงฟังดูเจียมเนื้อเจียมตัวจนน่าสงสาร หญิงสาวก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้ามองสบตาคู่สนทนาด้วยซ้ำ 

วาคินยังคงนิ่งเงียบ ไร้เสียงตอบรับจนกลอยใจต้องเงยหน้าขึ้นมอง ทว่าเมื่อเงยสบตาคมกล้าไร้ซึ่งความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มมุมปาก วางมือจากงานที่กำลังทำแล้วเอ่ยตอบอย่างใจเย็น

“ใจเย็นๆ ก่อน” เขาหัวเราะลงคอ เอ่ยต่อด้วยท่าทีไม่ยี่หระ แต่แววตากลับแฝงแววเย้ยหยันตนเอง “เพิ่งแต่งงานไม่ทันข้ามวัน เธอจะขอหย่ากับฉันแล้วหรือ หึ” 

เจ้าสาวที่เพิ่งกลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายเอ่ยปากเรื่องหย่าในเวลาที่งานแต่งงานยังไม่ทันแล้วเสร็จ

วาคินไม่รู้จะหัวเราะเหยาะหยันหรือร้องไห้ด้วยความอับอายดี

ชายหนุ่มแค่นยิ้ม จ้องมองใบหน้าจืดเจื่อนของคนตรงหน้าพลางเอ่ย

“เอาเถอะ ถ้าเธอร้อนใจจะพูดตอนนี้ก็ได้ เพราะยังไงก็ต้องตกลงกันอยู่ดี” 

เขาเองก็กำลังขบคิดหาทางตกลงเรื่องหย่าร้างกับกลอยใจอยู่เหมือนกัน เพราะคนที่ไม่ได้มีใจปฏิพัทธ์กัน แต่งงานกันคงอยู่ด้วยกันอย่างยากลำบาก ถึงเขาจะดูนิ่งเฉยแต่ก็ไม่ได้ยินดีพอจะยอมเป็นสามีของผู้หญิงที่มีใจให้พี่ชายตัวเอง

วาคินยิ้มขื่น หวนคิดถึงบิดาขึ้นมาทันที ท่านก็คง… รู้สึกไม่ต่างกับเขาในตอนนี้นัก

“เธออยากได้อะไรบ้าง” 

คำถามของวาคินทำให้ใบหน้าจืดเจื่อนมีสีเลือดขึ้น กลอยใจคลี่ยิ้ม สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยปากบอกความต้องการของตนทันที

“หกเดือนค่ะ” หล่อนให้เวลาเขาได้เท่านี้จริงๆ 

“หลังจากนั้นกลอยขอใบหย่า” 

เธอไม่ต้องการทรัพย์สินหรือเงินทองจากเขาสักสตางค์แดงเดียวเพราะตนเองพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง อาจไม่มาก แต่ก็พอให้ใช้ชีวิตอย่างไม่ขัดสนไปอีกพักใหญ่ 

สิ่งเดียวที่กลอยใจต้องการมากที่สุดก็คือ… อิสรภาพ

“เราหย่ากันเงียบๆ ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณวากลัวว่าชื่อเสียงของตระกูลจะได้รับผลกระทบ เรื่องสินสอดกลอยคงคืนให้ไม่ได้ เพราะคุณหญิงคงเก็บเอาไว้ทั้งหมด ส่วนแหวนวงนี้…” มือเรียวลูบไล้แหวนเพชรวงแรกในชีวิตบนนิ้วนางข้างซ้ายของตน ก่อนบอก 

“กลอยจะคืนให้คุณวาค่ะ” 

วาคินเลิกคิ้วสูง มองคนที่เอ่ยบอกความต้องการของตนอย่างแปลกใจ

“เธอไม่อยากได้เงินสักก้อนเอาไว้ตั้งตัวหรือ” 

เขารู้จากทัศนัยเรื่องเบื้องหลังการแต่งงานตัวแทนในวันนี้อย่างละเอียดแล้วจึงทราบว่ากลอยใจยอมเป็นเจ้าสาวตัวแทนแลกกับชีวิตอิสระหลังหย่ากับเขา ชายหนุ่มนับถือใจของคนตัวเล็กขึ้นมาอีกโข ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเด็กสาวมอมแมมที่เอาแต่ช้อนตามองมาวินที่เขาเคยเมียงมองยามมาที่บ้านหลังนี้กับพี่ชายจะเด็ดเดี่ยวถึงขั้นนี้

“ถ้าเธอไปแต่ตัว วันข้างหน้าเธออาจจะลำบาก” 

แม้จะมีใบปริญญาตรีในมือ แต่งานทุกวันนี้หายาก ช่วงที่ต้องตกงานเธอต้องกินต้องใช้แล้วจะไปเอาเงินจากไหนมาใช้จ่าย เขาไม่ใช่คนใจดี แต่ก็ไม่ใช่คนใจดำ

“ไม่เป็นไรค่ะ กลอยพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง คงพอใช้จนกว่าจะหางานทำได้ค่ะ” 

วาคินพยักหน้าเข้าใจ ไม่เซ้าซี้ต่อ แต่ก็ไม่ปล่อยผ่าน

“งั้นเอาแบบนี้ หลังจากแต่งงานกัน ฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีเธอทุกเดือน เดือนละ ห้าหมื่นบาท เป็นค่าใช้จ่ายในฐานะภรรยาของฉัน เธอจะเก็บเอาไว้เป็นทุนรอนหรือใช้จ่ายยังไงก็ได้ หลังเราหย่ากัน ฉันจะได้ไม่ต้องรู้สึกติดค้างผู้หญิงที่พี่ชายมีใจให้”

ประโยคตอนต้นไม่ได้ส่งผลต่อความรู้สึกนัก แต่ประโยคช่วงท้าย… กลับส่งผลให้ใบหน้าที่ก้มงุดเงยขึ้นมอง

“คะ คุณวาว่ายังไงนะคะ” 

วาคินหัวเราะลงคอ วางแท็บเล็ตในมือตนลงบนโต๊ะตรงหน้าพลางเอนกายพิงโซฟา

“เอาไว้เธอไปถามพี่ชายของฉันเองก็แล้วกัน”

มาวินรู้สึกอย่างไรกับกลอยใจมองออกได้ไม่ยากนัก ทว่าคนที่เดินตามเส้นทางที่ถูกขีดเขียนไว้ตลอด ต่อให้รู้สึก ‘พิเศษ’ กับผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน แต่ความเป็นคนที่ถูกชักจูงมาตลอดก็ยังค้ำคอ พี่ชายของเขาไม่มีทางเด็ดเดี่ยวพอจะแข็งข้อกับมารดาได้ 

ดังนั้น… ความสัมพันธ์อันคลุมเครือทั้งสองคนย่อมไม่ใช่เรื่องดี

“แต่ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของฉัน เป็นจนกว่าจะเซ็นใบหย่า เพราะฉะนั้นอย่าทำอะไรให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองถูกสวมเขาเด็ดขาด”

เขาเป็นลูกครึ่งก็จริง แต่เป็นลูกครึ่งที่หัวโบราณแบบไทยๆ ที่สำคัญคงไม่มีผู้ชายคนไหนชอบให้ตัวเองถูกสวมเขาหรอก 

“ฉันไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เธอรักชอบพี่ชายฉันอยู่ไหม แต่จำเอาไว้ว่าในขณะที่เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันอยู่ อย่าแม้แต่จะคิดอะไรในเชิงชู้สาวกับพี่สามีเด็ดขาด ฉันไม่ชอบให้ตัวเองเป็นควาย” 

คำพูดซื่อตรงจากคนที่นั่งหน้านิ่งทำให้กลอยใจอดอ้าปากค้างมองอย่างตื่นตะลึงไมได้กว่าจะทำความใจได้กระชัด ใบหน้าหวานซึ้งก็พยักตอบรัวเร็วโดยอัตโนมัติไปแล้ว

“คะ คุณวาสบายใจได้ค่ะ เรื่องกลอยกับคุณวินไม่มีอะไรแล้วจริงๆ” 

หรือต่อให้มี เธอก็จะทำให้มันไม่มีเอง…

ต่อให้รู้ว่ามาวินมีใจรักชอบตอบมา ทว่าปัญหาระหว่างเธอกับเขาไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน แต่มันมีคนมากกว่านั้นมากนัก

“กลอยกับคุณวินเป็นได้แค่เพื่อนร่วมโลกค่ะ เราสองคนเป็นเส้นขนานที่ไม่มีบรรจบกัน”

วาคินเลิกคิ้วมอง ดวงตาเรียบนิ่งฉายประกายชื่นชมอย่างจริงใจแวบหนึ่งก่อนเลือนหายไป ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะเข้มแข็ง และเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ได้

“เธอไม่เสียใจหรือ” 

ความรัก… หากไม่สมหวัง ย่อมเกิดความปวดร้าว และเสียใจไม่มากก็น้อย

กลอยใจพยักหน้าโดยไม่ลังเล ก่อนเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มสัตย์ซื่อ

“เสียใจค่ะ” 

เสียใจก็ส่วนเสียใจ แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินต่อไปเหมือนเดิม

เธอไม่ใช่คนโง่เขลา รู้จักกันมาหลายปีย่อมรู้ดีว่ามาวินต้องพบเจอแรงกดดันจากคนรอบข้างมามากแค่ไหน หากเขาดึงดันจะคบหากับเธออย่างคนรัก หลายอย่างในชีวิตคงต้องเปลี่ยนไป โดยเฉพาะความสัมพันธ์แม่ลูก 

คุณหญิงวารีไม่มีวันยอมรับความสัมพันธ์ของบุตรชายกับผู้หญิงประวัติด่างพ้อย ยังไม่ต้องนับรวมปฏิกิริยาของสองแม่ลูกวรโชติพงศ์ ดังนั้นต่อให้ ‘รัก’ มาวินจริงก็คงร่วมฝ่าฟันอุปสรรคนานาประการกับเขาไม่ไหว 

ยิ่งรักยิ่งต้องปล่อยมือเขาไป… ไม่ใช่เหรอ

“บางครั้งความรักก็ไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการแต่งงานเสมอไป…”