Novels by เอริณ

วาคินรับสายจากคนสนิท และปลีกตัวออกจากงานเลี้ยงต้อนรับประธานกรรมการบริหารแอลเอ็นกรุ๊ปคนใหม่อย่างเบื่อหน่าย ชายหนุ่มเดินออกมายืนรับลมและรอคอยทัศนัยที่หน้าโรงแรม ใบหน้าเรียบนิ่งกับดวงตาเย็นชาคู่เดิมอ่อนล้าจนต้องถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรต่อการเสียตำแหน่งประธานบริษัท แต่ที่ทำให้เขาหนักใจก็คงเป็นเกมที่พี่ชายกำลังเริ่มต้นกลอยใจเป็นหมากสำหรับแก้แค้น เพียงมองตา เขาก็รับรู้ได้ว่าคนอย่างมาวินไม่มีทางปล่อยมือจากของที่คิดว่าเป็นของตนเองแน่นอน อีกฝ่ายคงฝังหัวไปแล้วว่ากลอยใจเป็นของที่ถูกเขาแย่งชิงมา ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วคนที่ถูกแย่งชิงไปคือเขาต่างหาก“เฮ้อ” ชายหนุ่มถอนหายใจซ้ำ มองทางเข้าของโรงแรมด้วยสายตารอคอยไม่นานหลังจากต้องยืนชะเง้อคอรอคนสนิท รถยุโรปสีดำสนิทป้ายทะเบียนคุ้นตาก็เคลื่อนเข้ามาจอด ชายหนุ่มขยับตัวเดินตรงไปหาทันที เอี้ยวตัวเล็กน้อยยามต้องเปิดประตูรับภรรยาของตนอย่างเป็นทางการ&ldq

บทที่ 8 เปิดตัว“กลับไปนะ!” เสียงแหลมใสกับสองมือเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่องของพลอยฝันส่งผลให้กลอยใจเริ่มเป็นห่วงมากขึ้น ผู้ชายสองคนท่าทีสุขุมสวมสูทดีดำยืนประสานมือพูดคุยกับเด็กสาวอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ โดยที่เธอทำได้เพียงยืนมองอยู่ไกลๆ ตามคำแนะนำกึ่งคำสั่งของจงอางสาว‘อาจเป็นคนไม่ดี’ พลอยฝันบอกอย่างจริงจังก่อนเดินออกไปสนทนากับแขกที่หน้าบ้านนานพักใหญ่ กระทั่งกลอยใจทนยืนมองเฉยๆ ไม่ไหวจึงตัดสินใจเดินมายืนเคียงข้างร่างเล็ก มองคนมาใหม่สองคนที่ค้อมศีรษะให้อย่างไม่เข้าใจ และยิ่งไม่เข้าใจเมื่อทั้งสองหันมาสนทนากับเธอด้วยสีหน้าเคารพเกินจำเป็น“สวัสดีครับคุณกลอย”กลอยใจยังมึนงง หากก็พยักหน้าตอบรับไปส่งๆ ด้วยความจำเป็น“สวัสดีค่ะ”“ผมได้รับคำสั่งให้มารับคุณกลอยใจไปเตรียมตัว ก่อนเข้างา

“ว่าไงคะคุณทัศ”ทัศนัยถอนหายใจแรงๆ ก่อนกรอกเสียงตามสายต่อมา“คุณวาลืมเอกสารสำคัญครับ ผมและคนของเราที่ไว้ใจได้ ไม่สะดวก และไม่สามารถปลีกตัวไปเอาได้ ผมรบกวนคุณกลอยไปบอกแดนนี่ให้นำเอกสารมาให้เราที่นี่บริษัทด้วยครับ ผมโทรหาหมอนั่นไม่ยอมรับสาย แดนนี่รู้ดีว่าเอกสารอยู่ที่ไหน”เขาเน้นหนักในน้ำเสียงแฝงเร้นช่วงท้ายประโยคคล้ายออกคำสั่งมากกว่าขอร้อง กลอยใจไม่ต้องทบทวนหรือครุ่นคิดให้เสียเวลา หญิงสาวตอบรับทันที“ได้ค่ะ เดี๋ยวกลอยจะรีบไปบอกคุณแดนนี่เดี๋ยวนี้เลย”หลังวางสาย ร่างบอบบางก็กึ่งเดินวิ่งออกไปหลังบ้าน กวาดสายตากระวนกระวายใจมองหาร่างสูงใหญ่ด้วยความร้อนรน“คุณแดนนี่!” หล่อนป้องปากร้องเรียก ก่อนอ้าค้างเมื่อร่างสูงใหญ่ตามแบบหนุ่มยุโรปเดินออกมาจากพุ่มไม้ใหญ่ด้านหลังแปลงผักสวนครัวของพลอยฝันเสียก่อน สีหน้าแปลกใจกับดวงตาสงสัยทำให้กลอยใจต้องสาวเท้

บทที่ 7 ใครบางคนคำว่า ‘เมีย’ ของเจ้านายให้ความรู้สึกแปลกประหลาดในสายตาลูกน้องแทบทุกคน หากวาคินก็ไม่ได้ใส่ใจ รู้ตัวดีว่ารู้จักกลอยใจมากกว่าที่พวกมันคิด หากชายหนุ่มก็ไม่ได้อธิบายอะไรต่อจากนั้น ปล่อยให้คนของตัวเองมองมาด้วยสายตาชอบกลต่อไป“คุณวาจะกลับบ้านเลยไหมครับ” ทัศนัยเดินเข้ามาสอบถามตามหน้าที่ โดยปกติหากเป็นเมื่อก่อน เจ้านายหนุ่มมักจะตอบว่า… ไม่“กลับบ้านเลย”ทว่าวันนี้ คำตอบที่ได้แปลกไป และเป็นคำตอบที่สร้างรอยยิ้มให้คนสนิททั้งหมดในห้องกันถ้วนหน้าวาคินกลับถึงบ้านตอนพลบค่ำพอดี ร่างสูงเดินลงจากรถตามด้วยทัศนัยที่หอบข้าวของตามมาติดๆ ส่วนบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่ดูแลวาคินก็ขับรถกลับทันที“กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันนะครับคุณวา” เสียงของแดนนี่ทักขึ้นทันทีที่ร่างของวาคินก้าวเข

“มาหาเพื่อนเหรอคะ”มาวินปรากฏตัวตรงหน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย หากเป็นเมื่อสมัยยังเด็กกว่านี้หรือก่อนหน้านี้สักวัน เธอคงจะดีใจที่ได้พบเขา ทว่าเมื่อผ่านเรื่องราวมากมาย และผ่านการแต่งงานอย่างเป็นทางการแล้ว หัวใจของกลอยใจก็ร้องเตือนตลอดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับผู้หญิงมีสามีแล้วกลอยใจรู้สึกอึดอัดยามต้องตอบคำถามพร้อมมองแววตาอบอุ่นคู่เดิม หล่อนถอนหายใจแผ่วๆ เอื้อมไปปลดมือหนาที่แตะต้นแขนแผ่วเบา ไม่ใช่ท่าทีรังเกียจ หากก็บอกเป็นนัยว่าไม่ชอบใจเช่นกันมาวินมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แววตาอ่อนแสงลงและพาดผ่านความไม่พอใจเส้นบางๆ ก่อนจางหายไปการปฏิเสธสัมผัสอย่างผู้ดีของกลอยใจไม่ใช่สิ่งคุ้นเคย ที่ผ่านมาแม้ไม่แสดงออกชัดเจนว่ามีใจ หากก็ไม่เคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้มาก่อนแค่คืนเดียว… มาวินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หากแววตาและใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นเขามาช้าไปแค่ก้าวเดียว

บทที่ 6 เชื่อมั่นหลังจากถูกเขา ‘แซว’ จนแทบทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอคนของเขาทั้งบ้าน กลอยใจก็ต้องนึกแปลกใจอีกคำรบ เมื่อผู้ชายที่ออกปากว่าวันนี้จะไม่ออกไปทำงาน กลับบึ่งรถออกจากบ้านทันทีหลังทานข้าวเช้ารวบเที่ยงพร้อมเธอเสร็จ“คุณวาไปไหนเหรอพลอย”สาวร่างเล็กที่พบเมื่อเช้าคือพลอยฝัน เด็กสาวลูกครึ่งผู้ถูกแนะนำว่าเป็น ‘หลานสาว’ ของแดนนี่ คนจากครอบครัวฝั่งบิดาของวาคินที่ติดตามมารับใช้ทายาทของตระกูล กลอยใจมีโอกาสได้พบแดนนี่ และนึกแปลกใจที่พลอยฝันเรียกอีกฝ่ายว่าลุง เพราะชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแม้จะดูมีอายุมากกว่าวาคิน หากก็ไม่ได้มากจนถึงขนาดเป็นพี่ของพ่อใครได้ โดยเฉพาะใครที่ว่าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เพราะพลอยฝันกำลังเรียนมหาลัยปีสุดท้าย ไม่ใช่เด็กสาวอายุแปดเก้าขวบเสียหน่อยเธอนึกแปลกใจ หากก็ไม่กล้าถามด้วยเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงเลี้ยงดูกันมาแต่เล็กแต่น้อยจึงนับถือกันเช

(ต่อ)“ผะ ผม ผมขอโทษครับ”“ขอโทษ หึ” จักรภพแค่นหัวเราะในลำคอเสียงเย็น ใบหน้าถมึงทึงจ้องมองน้องชายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ที่ผ่านมาแม้อีกฝ่ายจะแยกตัวออกไปแต่ก็ไม่เคยสร้างปัญหา ทว่าเขาไม่คิดว่าความไว้วางใจที่มีให้น้องจะกลายเป็นมีดคมๆ วกกลับมาแทงกลางอกตัวเองเขาไม่คิดมาก่อนว่าน้องแท้ๆ คลานตามก้นกันออกมาจะกล้าซุกซ่อนเรื่องเลวระยำขนาดนั้นไว้ได้ถึง 3 ปี!“มึง…” เสียงกัดฟันดังกรอด ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างเขม่นมองเหมือนจะขย้ำเหยื่อ จิณณวัตรรู้ว่าตนเองเลว รู้ว่าเขาทำให้พี่ชายผิดหวัง และรู้ดีว่าตนเองไม่ควรได้รับการให้อภัย“มึงปล่อยให้หลานของกูไม่มีพ่อ ปล่อยให้ลิลลาโดนสังคมประณามหยามเหยียดว่าท้องไม่มีพ่อได้ยังไงตั้ง 3 ปี!”แค่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ เปราะบางคนหนึ่งต้องเผชิญกับคำพูดเหยียดหยามเหน็บแหนมให้เจ็บช้

บทที่ 5 ทวงถามจิณณวัตรใช้เวลาร่วมสามชั่วโมงในการยืนโยงเฝ้ายามที่หน้าบ้านหลังนั้น เขาไม่ขยับตัวไปไหนเลย กระทั่งลูกน้องคนสนิทตัดสินใจเข้ามาตาม แม้จะตัดใจยากแสนยาก แต่รายงานขอภาวิชก็ทำให้เขาตัดสินใจทิ้งสองแม่ลูกไว้ก่อน แต่ไม่ลำพัง‘ให้ไอ้นุเฝ้าเอาไว้ให้ดี อย่าให้คาดสายตา’‘ครับนาย’เจ้าตัวสั่งงานเสียงแข็งก่อนตัดใจจากมาด้วยความอาดูร แม้ภานุจะทำงานดีไว้ใจได้ แต่อย่างไรคนที่ไว้วางใจได้ดีที่สุดก็ย่อมเป็นตนเอง เขาจะไม่มีทางยอมสูญเสียลิลลากับลูกไปอีก สามปีกับการวิ่งตามเงามันทำให้เขาแทบขาดใจ“แกบอกว่าพี่จักรเรียกตัวฉันเหรอ”ภาวิชมีสีหน้าซีดสลดลง ก่อนพยักหน้าตอบ “ครับนาย”เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีพี่ชายคนโตต่อสายตรงหาคนสนิทของเขาเพื่อ ‘เรียกตัว’ เขาอย่างเ

ภานุสีหน้าจืดเจื่อนอ่านข้อความในกระดาษที่ตนเองจดมาอีกรอบด้วยเสียงหนักแน่นชัดเจน “เด็กชายกานต์รัก จริยสกุล อายุ 2 ขวบ ลูกชายของเธอครับ!”ไม่จริง! เขาตะโกนก้องในใจ เพราะริมฝีปากแห้งผาก ลำคอตีบตันจนไม่สามารถเปล่งเสียงได้หล่อนท้อง!“ละ ลินมีลูก” ลูกของเขาอย่างแน่นอน!“ครับ คุณลิลลาเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาตลอดสามปี!” คราวนี้คำรายงานอย่างตรงไปตรงมาของลูกน้องเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวใจซ้ำๆ ตอกย้ำเรื่องราวที่เขาพร่ำบอกว่ามันไม่มีทางเป็นความจริง!“กะ แก มะ หมายถึง”“คุณลิลลาท้องไม่มีพ่อครับ”ท้องไม่มีพ่อ! ไม่จริง! เขานี่แหละพ่อ! จิณณวัตรกลายเป็นก้อนหินมีชีวิต ชายหนุ่มร่างกายแข็งทื่อ อกข้างซ้ายร้าวระบม ไม่อาจสรรหาคำพูดอื่นใดออกมาได้อีก เขา ‘ช็อก’ สับสน มึนงง และหวาดกลัวจนแทบบ้า และอาจบ้าจริงๆ หากลูกน้องไม่เรียกขานดึงสติเขาให้กลับมา“นายครับ” ภาวิชขานเรียกด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “นายจะทำยังไงต่อไปครับ”“ไม่รู้” ตอนนี้เขาไม่รู้อะ

บทที่ 4 โลกกลม หรือเวรกรรม“ไม่ให้พี่ไปส่งแน่หรือ” ใบหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัดด้วยขัดใจที่น้องสาวไม่ยินยอมให้ขับรถไปส่ง แต่กลับเรียกแท็กซี่มารอรับถึงหน้าบ้าน กีรติรู้สึกไม่ค่อยดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาสังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นถ้าเขาปล่อยให้เธอกลับบ้านเพียงลำพัง“พี่กี้มีงานด่วนไม่ใช่หรือคะ” หล่อนรู้ เพราะเมื่อครู่ยังได้ยินพี่ชายคุยงานกับเลขาคนสนิทเคร่งเครียดเป็นการใหญ่“อีกอย่างบ้านลินไกล ไม่อยากให้พี่กี้ขับรถย้อนไปย้อนมา”หล่อนยังเหมือนเดิม ชักแม่ทั้งห้ามากล่อมเขา และท้ายที่สุดพี่ชายผู้รักน้องสาวยิ่งกว่าสิ่งใดก็ยอมล่าถอย หลีกทางให้น้องสาว และหลานชายก้าวขึ้นรถอย่างจำยอมกีรติถอนหายใจ สายตาคมกล้ามองตามหลังรถแท็กซี่ที่น้องโดยสารไปด้วยหัวใจหวิวๆ ตาขวาก็กระตุกอยู่เนืองๆ คล้ายกับว่าจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่สู้ดีเข้ามา“อย่าห่วงเลยค่ะคุณกี้ คนขับก็คุ้นเคยกับเราดี อีกอย่างคุณลินระวังตัวเสมอ เธอดูแลตัวเองได้ดีมาตลอดนะคะ” คำพูดของแม่บ้านเก่าแก่ไม่คล

(ต่อ)“หาอะไรอ่านอีกแล้วเหรอพี่จักร”จักรภพหันขวับตามเสียงทักทาย ใบหน้าคมสันถอดแบบผู้เป็นบิดาคลี่ยิ้มนิดๆ อย่างที่ชอบทำ“ฉันก็หาอะไรอ่านไปเรื่อย ว่าแต่แกทำไมวันนี้ถึงโผล่มาแถวนี้ได้” พี่ชายคนโตแสร้งถามทั้งๆ ที่รู้ทุกอย่างดีอยู่แล้ว เพราะลูกน้องของเขาที่ติดตามน้องชายคนเล็กห่างๆ หลังจากอีกฝ่ายย้ายออกจากบ้านโทรมารายงานอย่างละเอียด หากก็ไม่อยากแสดงออกว่าตนเอง ‘รู้’ ดีแค่ไหน ชายหนุ่มเลือกหยิบหนังสือสักเล่มจากชั้นไม่ทันมองสันปกด้วยซ้ำว่าใช่เรื่องที่เคยอ่านหรือไม่ ก่อนเดินมาทิ้งกายลงบนโซฟาสีเบทแล้วพยักพเยิดไปยังโซฟาอีกตัวเป็นการเชิญน้องนั่ง“อย่าถามเหมือนพี่ไม่รู้ พี่รู้ดีกว่าตัวผมเองอีก” จิณณวัตรตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พร้อมทิ้งตัวลงนั่งตามร่างของพี่จักรภพหัวเราะในลำคอ แต่ไม่ตอบสิ่งใดให้น้องชายระแคะระคายมากกว่าเดิม“แล้วพี่ให้พี่ทัชไปดักรอเรียกผม มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ”“มี” น้ำเสียงที่ตอบหนักแน่นจนคนเป็นน้องต้องถอนหายใจแรง“ผมตอบพี่ไปแล้ว

บทที่ 3 กานต์รัก“ไอ้จิณณะ!”ใบหน้ากลมพองที่ห่างไปแค่คืบต้องห่างไกลออกไปอีกมากโข เมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้ามาแย่งร่างน้อยในอ้อมอกของเขาไป ใบหน้าของพี่ชายข้างบ้านถมึงทึงดุดันราวกับจงอางหวงไข่ ชายหนุ่มก้าวถอยหลังด้วยเกรงใจในตัวเพื่อนพี่ชายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก่อนยกมือไหว้ด้วยใบหน้าเจื่อนสี“สวัสดีครับพี่กี้”“กองไว้ตรงนั้น” กีรติขุ่นเคืองใจในภาพเมื่อสักครู่จนไม่แม้กระทั่งยกมือรับไหว้น้องชายเพื่อน ยิ่งนับรวมความขุ่นใจในอดีตที่อีกฝ่ายเคยรังแกกลั่นแกล้งแม่ของหลานยิ่งพาลให้อารมณ์หงุดหงิดมากขึ้นไปอีก“มาทำไม” ถามเสียงห้วนด้วยใบหน้าไม่ต้อนรับเต็มที่“เอ่อ” จิณณวัตรยิ้มเจื่อนปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อเจอคำถามของคนไม่ต้อนรับเข้าบ้านตรงๆ ชายหนุ่มฝืนยิ้ม ก่อนอธิบายสาเหตุการมาพร้อมยื่นเอกสารที่พี่ชายใช้ให้มาส่งทันที “พี่เจตให้ผมเอาเอกสารการเซ็นสัญญาของสโมสรมาให้พี่ครับ”กีรติเหลือบตามองเอกสารในมือของน้องเพื่อน ก่อนปรายตามองใบหน้าของอีกฝ่ายเพื่อหยั่งเชิงแล้วออกคำสั่งให้อีกฝ่ายวางเอกสารไว้ที่โต๊ะรับแขกใกล้ๆ“วางไว้ตรงนั้น”ร่างสูงเดินไปวางเอกสารตามคำสั่ง ก่อนกลับมายืนยิ้มเจื่อนที่เดิมอีกครั้ง“มีธุระแค่