บทที่ 3 เงื่อนไขในการหย่า 50%

บทที่ 3 เงื่อนไขในการหย่า

“ผมจะแต่งงานแทนพี่วินเอง” 

เขารู้ดีว่ามารดารักหน้าตาทางสังคม และศักดิ์ศรีของตนเองเพียงใด ทั้งยังรักมาวินเหนือสิ่งอื่นใด หากมาข่าวเรื่องมาวินหนีงานแต่ง ไม่ใช่เพียงชื่อเสียงวงตระกูล ชื่อเสียงของมาวินก็จะต้องย่อยยับตามไปด้วย เมื่อเทียบกับข่าวการแต่งงานผิดตัว โดยเฉพาะเจ้าบ่าวคือเขาย่อมแตกต่างกันในความรู้สึกของมารดาอย่างชัดเจน 

คุณหญิงวารีเงยใบหน้าเปื้อนหยาดน้ำตาจ้องมองดวงตาสีเทาเข้ม ก่อนโผกายเข้ากอดร่างของบุตรชายคนเล็กทั้งสะอื้น

“วาจะแต่งงานแทนพี่จริงๆ เหรอลูก ฮึก” น้ำเสียงแหบพร่าขาดห้วงยามเอ่ย เขารับรู้ได้ว่ามารดากำลังรู้สึกเช่นไร

“จะแต่งงานแทนพี่ชายจริงๆ ใช่ไหม ฮือ”

มือหนาเอื้อมลูบปลอบแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสะท้านสั่นเทา กรามแกร่งบดแน่นยามเค้นเสียงเอ่ยตอบ

“ครับ ผมจะเป็นเจ้าบ่าวแทนพี่วินเอง” 

“อะไรนะคะคุณแม่ พี่วินหายตัวไปเลยจะให้หนูแต่งงานกับนายวาคินหรือคะ”

แค่ได้ยินชื่อเจ้าบ่าวตัวแทน สีหน้าของกวินตราก็เขียวคล้ำ คุณหนูผู้ยกตนสูงส่งเบ้ปาก จ้องมองใบหน้าของมารดาด้วยความไม่พอใจ

“ต่อให้วินนี่ต้องตาย วินนี่ก็ไม่แต่งงานกับลูกนอกสมรส!” 

ความเป็นไปของวาคินเป็นเช่นไร เธอย่อมรู้ดี แม้จะได้ชื่อว่าเป็นบุตรบุญธรรมของเลิศวรานนท์ แต่ในสายตาของคุณหนูคนสำคัญของบ้านผู้ชายคนนั้นก็ยังคงเป็นแค่ลูกนอกสมรสคนหนึ่ง ต่ำต้อยไม่คู่ควรกับเธอสักนิด ถ้าชีวิตทั้งชีวิตที่สมบูรณ์พร้อมมาตลอดต้องมีตำหนิอันเกิดจากผู้ชายคนนั้น เธอไม่มีวันทนได้!

“ถ้าคุณแม่จะให้วินนี่แต่งกับนายวา คุณแม่ต้องแต่งเองหรือไม่…” ใบหน้าบูดบึ้งแดงสลับเขียวยามเค้นเสียงเอ่ย “ให้ลูกนอกสมรสอย่างนังกลอยแต่งแทน!” 

เพราะคำพูดโพล่งที่เกิดจากอารมณ์คุกรุ่น หากกลับส่งผลให้คนฟังตาโต

“ตายแล้ว ทำไมพูดแบบนั้นคะ ยังไงวาคินก็ได้ชื่อว่าเป็นลูก ทรัพย์สมบัติของเลิศวรานนทคงมีตกมาถึงมือไม่มากก็น้อย จะให้ยัยกลอยไปแต่งแทน มันจะดีหรือ” 

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ท้ายประโยคก็คล้ายเบาลงมากโข ทั้งคล้อยตาม คิดตามคำโพล่งของลูกสาวไปพร้อมกัน

คุณหญิงรจเรศครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน เปลี่ยนตัวบ่าวสาวไม่นับว่าดี แต่อย่างไรก็ดีกว่ายกเลิกงานแต่ง เพราะเจ้าบ่าวหนีไป

กวินตราร้อนใจแทบแย่ เดินวกไปวนมาพร้อมคัดค้านหัวชนฝาไม่ไว้หน้าใคร

 “วินนี่ไม่แต่งนะคะคุณแม่ ให้ตายก็ไม่แต่ง!” 

ใบหน้าสะสวยที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบ้ ร่างสะโอดสะองสะบัดกายไปนั่งกอดอกที่ปลายเตียงพร้อมอาการขัดเคืองใจ

คุณหญิงรจเรศเห็นบุตรสาวเป็นเช่นนั้นก็ปวดร้าวใจ ใคร่ควรอย่างดีแล้วจึงเอ่ยปากในที่สุด

“แม่เข้าใจแล้วค่ะ งั้นรอเดี๋ยว แม่จะจัดการให้เอง” 

เรื่องอับอายเป็นข่าวใหญ่โตบนหน้าหนังสือพิมพ์อะไรเทือกนั้นคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ไม่ใคร่ใส่ใจ เพราะแค่มีเงินก็มีอำนาจในมือ แค่กระดิกนิ้วทีเดียวสำนักข่าวทุกสำนักก็เงียบกริบราวกับปิดสวิตช์ได้ แต่ที่น่าหนักใจก็คงเป็น… เจ้าสาวในวันนี้ และข่าวลือในวงสังคมที่น่าจะกระฉ่อนไปอีกหลายเดือน อย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องน่ารำคาญนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว

“ปุ้ม!” ส่งเสียงเรียกหาสาวใช้คนสนิท ก่อนร่างท้วมจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาค้อมกายตรงหน้า

“มาแล้วค่ะคุณหญิง” 

คุณหญิงรจเรศลูบหลังลูบไหล่บุตรสาว ก่อนเหลือบมองมายังสาวใช้เบื้องหน้าแล้วออกคำสั่งเสียงเรียบ 

“ไปตามยัยกลอยขึ้นมาพบฉันด่วน!” 

ปุ้มพยักหน้ารัวเร็ว ก่อนวิ่งกระหืดกระหอบออกจากห้องไปทันที

คุณหญิงรจเรศ กวินตรา หรือกระทั่งสาวรับใช้อย่างปุ้ม 

ไม่มีทางคาดคิดเลยว่า… เส้นทางที่พวกเขาเพียงโพล่งออกมานี้ในตอนสิ้นไร้หนทางกำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนคนหนึ่งไปตลอดชีวิต…

“แกต้องแต่งงานแทนลูกวินนี่!” 

ประกาศิตที่ได้ยินสร้างความตกใจให้กลอยใจจนต้องเบิกตากว้าง ริมฝีปากสีอ่อนเผยออ้า จ้องมองสองแม่ลูกด้วยสายตาอ่านยาก

คุณหญิงเรจเรศเห็นประกายตาสับสนระคนไม่เข้าใจของบุตรสาวนอกสมรสของสามีก็ทอดถอนหายใจออกมา

“ฉันรู้ว่าแกอยากออกไปจากบ้านหลังนี้” 

แม้คำพูดจะตรงใจ หากก็ฟังออกว่ามีความจำใจของคนพูดปะปนอยู่ 

กลอยใจเงยหน้ามอง ‘คุณผู้หญิง’ ของบ้าน ขมวดคิ้วยามอีกฝ่ายกมหน้าลงมาเอ่ย

“ฉันจะให้แกไป” 

ไปหรือ… กลอยใจไม่อยากเชื่อ ทั้งไม่รู้ว่าควรเชื่อได้หรือไม่ ทว่า… ดวงตาหวานโศกของหญิงสาวคล้ายกับพบแสงสว่างกระจ่างชัดที่ปลายอุโมงค์

“ไปหรือคะ”

คุณหญิงรจเรศเชิดหน้าขึ้น หางตาเพียงเหลือบมองคนที่นั่งพับเพียบเบื้องเท้าตนเองยามเอ่ยต่อ

“ใช่ ไปตามทางของแก อย่างที่แกต้องการ นับจากวันที่แกแต่งงานกับคนบ้านเลิศวรานนท์ แกจะไม่ใช่คนของวรโชติพงศ์อีกต่อไป” 

ยามเอ่ยจบ ดวงตาที่เพียงเหลือบมองก็อดจะจ้องมองเด็กที่ท่านอุปการะด้วยความจำใจอย่างเวทนาระคนชิงชัง ทั้งรักทั้งเกลียดกลอยใจจนแยกไม่ออก 

ถ้าหากเด็กสาวที่เลี้ยงดูมาหน้าตาละม้ายคล้ายบิดามากกว่านี้ ท่านก็คงทำใจให้เอ็นดูลูกนอกสมรสของสามีได้บ้าง ด้วยรู้ดีว่ากลอยใจนิสัยใจคอเป็นอย่างไร ทว่าเด็กสาวที่ท่านเฝ้ามองการเติบโตอย่างหลากหลายความรู้สึกกลับหน้าตาพิมพ์เดียวกับมารดาซึ่งมันเป็นเหมือนหนามทิ่มหัวใจของภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเช่นท่าน เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าสามีรักเพียงมารดาของกลอยใจเท่านั้น ไม่เคยมีหัวใจไว้รักใครอีกเลย

“ไปใช้นามสกุลของแม่แก บุญคุณที่ผ่านมาระหว่างเราถือว่าสิ้นสุดลง ส่วนเรื่องพ่อของแก ฉันรับรองว่าลูกวินนี่กับฉันจะดูแลอย่างดี อย่างไรนั่นก็พ่อของลูก ฉันไม่ฆ่าไม่แกง ไม่ทิ้งไม่ขว้างให้แกต้องห่วงหน้าพะวงหลังหรอก” 

ที่ผ่านมาคุณชินกรก็ทำหน้าที่พ่อไม่ได้ดีนัก ส่งเสียเลี้ยงดูหรือก็ไม่ เงินค่าเทอม ค่าใช้จ่ายทั้งหลายล้วนมาจากท่าน และตัวกลอยใจเองที่ทำงานพิเศษขวยขวายหามาทั้งนั้น หากจะมีบุญคุณที่ต้องทดแทนก็คงเป็นแค่ค่าความเป็นผู้ให้กำเนิดเท่านั้น ซึ่งท่านคิดว่ากลอยใจได้ทำหน้าที่นั้นมากเกินพอแล้ว

“ห้าปีที่ผ่านมา นับว่ามากเกินไปด้วยซ้ำกับการทำหน้าที่ลูกของแก ไปเถอะ” 

ท้ายประโยคกระแสเสียงพร่าสั่นเล็กน้อย ด้วยความรู้สึกละอายใจ ทั้งใจหายอยู่ลึกๆ อย่างไรก็เห็นกันมาตั้งแต่ยังแบเบาะ

“วรโชติพงศ์จะปล่อยแกไป…” 

ถ้าหากจะหาใครสักคนที่ตรอมตรมสุดหัวใจ คนคนนั้นขอให้เป็นเขาเท่านั้นได้หรือไม่… 

วาคินมองแผ่นหลังของมารดาด้วยความรู้สึกเต็มแน่นไปด้วยความเจ็บแค้นแต่แสนรัก ท่านมีรอยยิ้มเบิกบานบนใบหน้าราวกับร่างกายสั่งการหัวใจได้ดั่งหวัง ส่วนเขาก้มมองชุดเจ้าบ่าวของตนเอง ขณะเดินไปพร้อมเสียงโห่ร้องของผู้คนที่กำลังขนาบข้าง มีทัศนัยช่วยสนับสนุน ค่อยกระซิบเรียกยามคนนั้นคนนี้เข้ามาทักทาย แม้ร่างกายจะทำหน้าที่ตามความต้องการของมารดา ทว่าหัวใจกลับแตกออกเป็นเสี่ยงทุกครั้งที่ก้าวเดิน

มารดาจะรู้หรือไม่ว่าเขาเจ็บปวดเพียงใดกับการตัดสินใจในครั้งนี้

คำตอบก็คือ… ไม่! 

ท่านไม่เหลียวมองเขาอีกเลยหลังเดินทางออกจากบ้าน ใบหน้าที่เคยเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาได้รับการแต่งแต้มใหม่อย่างงดงามอีกครั้ง รอยยิ้มประดับเต็มดวงหน้าพร้อมตอบคำถามของเครือญาติราวกับตระเตรียมทุกอย่างมานานแล้ว

“คุณวาครับ” ทัศนัยสะกิดเรียก เมื่อเขาเหม่อลอยออกไปไกลแสนไกลจนกระทั่งจังหวะก้าวเดินเชื่องช้าลง

วาคินถูกดึงกลับมาจากห้วงความคิด คลี่ยิ้ม หยิบซองสีชมพูส่งให้เด็กสาวผู้ทำหน้าที่กั้นประตูเงินประตูทองไปเรื่อยๆ หัวใจไม่อยู่กับตัวจึงไม่ทันสังเกตสีหน้าของใครต่อใคร รวมไปถึงเสียงซุบซิบนินทาที่เริ่มเซ็งแซ่ขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งเข้ามาถึงตัวบ้าน 

ภายในคฤหาสน์ของวรโชติพงศ์เต็มไปด้วยดอกไม้ประดับประดางดงามราวเทพนิยาย สมดั่งกับที่บุตรสาวคนสำคัญของบ้านต้องออกเรือน ทว่าเมื่อสายตาคมกล้าเรียบนิ่งสบมองป้ายชื่อของเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ต้องขมวดคิ้วแน่น

“กลอยใจ” 

ชื่อของเด็กสาวเจ้าของดวงตาหวานโศกที่มักก้มหน้าปรากฏขึ้นมาในความคิด

วาคินจดจำได้ว่าเด็กคนนี้ชมชอบในตัวพี่ชายของเขาอยู่เงียบๆ แววตายามกลอยใจทอดมองมาวินทั้งรัก ทั้งเทิดทูนจนแทบจะเป็นยกขึ้นไว้บนหิ้งมานานแล้ว

ตอนนี้ทำไม…

“อ่าว ผมนึกว่าเจ้าสาวของคุณวาชื่อกวินตราเสียอีก” ทัศนัยเดินเข้ามากระซิบถาม ส่งผลให้เจ้าบ่าวที่ทำหน้าที่ราวหุ่นยนต์ต้องถอนหายใจแรงๆ 

“ผู้หญิงคนนั้นคงไม่อยากแต่งงานกับลูกนอกสมรสอย่างฉันหรอก” 

กวินตราเป็นคนเช่นไรย่อมมองออกไม่ยาก ใบหน้าหยิ่งผยองกับคอแข็งตรงที่มักมองเขามันสะท้อนนิสัยใจคอ และตัวตนของผู้หญิงคนนั้นทั้งหมด 

สำหรับกวินตราคนคนเดียวที่คู่ควรกับหล่อนคือมาวิน ส่วนบุตรนอกสมรสเช่นเขาเป็นเพียงฝุ่นผงในอากาศ ไม่ใช่เพียงไม่เหลือบมอง แต่ไม่เคยมองเห็นเลยต่างหาก

ดังนั้นการต้องสลับตัวแต่งงานเช่นนี้ คุณหนูคนสำคัญไม่มีวันยินยอม

“แม้สถานะของฉันจะได้ชื่อว่าลูกบุญธรรม แต่ความจริงเป็นเช่นไรนั้นพวกเราต่างรู้ดี” ความเป็นมาของเขาไม่ใช่ความลับขนาดนั้น คนในวงศ์วานว่านเครือกระจ่างชัดกันดี ดังนั้นวาคินจึงไม่แปลกใจกับการตัดสินใจของวรโชตพงศ์ในครั้งนี้

ชายหนุ่มเหลือบตามองมารดา ขณะที่ร่างระหงเดินเข้าไปทักทายแขกเหรื่อในงานโดยเฉพาะคนบ้านวรโชติพงศ์อย่างแช่มชื่น ไร้ความแปลกใจกับชื่อเจ้าสาวที่เปลี่ยนแปลงก็ต้องหัวเราะลงคอ

“คุณหญิงยังไม่คัดค้าน แล้วฉันจะคัดค้านทำไม หึ” 

อย่างไรเขาก็เพียงแต่งงานแทนพี่ชาย ส่วนเจ้าสาวจะเป็นใคร สุดท้ายก็ต้องหย่ากัยอยู่ดี

ทัศนัยคิดตามก็ทอดถอนหายใจ หันมองเจ้านายด้วยความสงสารปนเห็นใจ ก่อนมองเลยไปยังคุณหญิงวารีที่ทำตัวเบิกบานต่างกับตอนที่รับรู้ว่ามาวินหายตัวไปแรกๆ ราวกับคนละคนกัน เลขาหนุ่มครุ่นคิดเนิ่นนานจึงตกผลึกได้ว่า…

น้ำตาก็เป็นเชิงพาณิชย์ได้เหมือนกัน…