เข้าสู่ระบบ“พ่อถอดชุดนี้ออกก่อนนะครับ ร้อนมากเลย” ไม้ซุงขออนุญาตถอดชุดมาสคอตใหญ่เทอะทะ จากนั้นจึงรับปลาสเตอร์มาจากลูกสาวไม้ซุงค่อยๆ แกะปลาสเตอร์อันเก่าออกให้เบามือที่สุด กลัวลูกสาวจะเจ็บแผล แต่พอปลาสเตอร์หลุดออกไปแล้วเขาก็ไม่เห็นแผลเลยสักนิด เขาพลิกนิ้วเล็กๆ ดูแล้วดูอีก ดูยังไงก็ไม่มีแผล“ไม่เห็นมีแผลเลย น้องฝันเป็นอะไรคะ”ตามฝันขมวดคิ้วมุ่น “ยุงกัด”“อ๋อออออ ยุงกัด”“ท่ะ” พยักหน้าน้อยๆ“ยังไม่หายเหรอครับ”“ชีสสสสสส” ตามฝันทำหน้าเจ็บปวดพร้อมกับส่งเสียง“เจ็บแบบนี้ต้องแปะปลาสเตอร์สวยๆ ค่ะ จริงไหมคะ” ไม้ซุงเข้าใจแล้ว ตามฝันอยากแปะปลาสเตอร์สวยๆ เลยหาเหตุนี่เอง แววเจ้าเล่ห์มาแล้วลูกพ่อ“จริงท่ะ”ตามฝันมองจนกระทั่งปลาสเตอร์แผ่นใหม่แนบไปบนนิ้วแล้ว จากนั้นจึงวิ่งกลับไปที่ลิ้นชักอีกครั้ง หยิบปลาสเตอร์หลากสีหลายลายกลับมา“พ่อมีแผลไหม” ตามขวัญจับแขนพ่อมาสำรวจร่องรอย “ขวานแปะให้”“ไม่มีแผลค่ะ แต่พ่อปวดเหมื่อยเนื้อตัวมากเลย ทำยังไงดีน้า” น้ำหนักของหัวโดราเอม่อนและการต้องประคับประคองมันมาทำให้เขาปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด“เหยอ” ขวานทำตาโต เอานิ้วเคาะแก้มป่องๆ เหลือบตามองเพดาน “ยู้แล้ว นวดๆๆ ขวานนวดให้ยายแก้วด้
“งั้นปูกไข่” ตามฝันทำตาโต “ไข่ไม่ใช่ฉัตว์ ไข่เป็นเม็ด”“ฮ่าๆๆๆ” ทวดขำจนน้ำหมากกระจายเต็มพื้น “ไข่ก็ปลูกไม่ได้ เราต้องเลี้ยงไก่ ให้อาหารมัน แล้วไก่ก็จะออกไข่”“เหยอ” ตามฝันทำท่านึกว่าจะปลูกอะไรดีอีกหนอ ถ้าปลูกหมูกับไข่ไม่ได้...ทวดเห็นท่าทางจะไม่จบ จึงรีบขัดจังหวะ“ฝันเอ๊ย”“เอ๊ย” ตามฝันขานรับ“มาช่วยดึงแขนทวดทีซิลูก ทวดลุกไม่ไหว” ทวดยื่นแขนให้เหลน“ท่ะ” พยักหน้าอีกรอบมือหนึ่งยังคงถือฝักบัว อีกมือยื่นไปดึงแขนทวด“อื๊ดดดดดด” ทั้งสองทำเสียงพร้อมกันขณะออกแรงหญิงชรายักแย่ยักยันขึ้นมาจนได้ “ไป แม่เกษตรกรน้อย เข้าบ้านกัน”“กะเถดถะกรน้อย” ตามฝันพูดตามทวด“อือ เกษตรกรก็คือคนที่ปลูกพืชปลูกผัก ฝันเป็นเด็ก ก็เป็นเกษตรกรน้อยไง”ใบหน้าน้อยๆ ปากนิดจมูกหน่อยเงยหน้ารับฟังคำอธิบายของทวด พอเข้าใจรอยยิ้มก็เบ่งบานเต็มหน้า“กะเถดถะกรน้อย ทอสับบอกพี่ถุงนะ ว่าขวานเป็นกะเถดถะกรน้อย” ตามฝันบอกอย่างกระตือรือร้นจากนั้นเด็กน้อยวัยสามขวบก็จูงหญิงชราวัยแปดสิบกว่าเดินไปยังบ้านสองชั้นที่ตั้งอยู่ด้านหน้า แต่ก่อนที่จะเดินเข้าประตูห้องโถงด้านล่าง เสียงบางอย่างพลันเรียกร้องความสนใจให้หันกลับไปมอง“อัง อัง อัง โดะเตะโม
เช้าวันรุ่งขึ้นไม้ซุงเก็บเรื่องลูกสาวเขาไว้เซอร์ไพรส์พ่อแม่ เลือกที่จะเล่าประสบการณ์ที่ญี่ปุ่นให้กวีกับกานดาฟังขณะดื่มกาแฟกินปาท่องโก๋ที่กานดาออกไปซื้อมาจากรถเข็นหน้าปากซอยแต่เช้าก่อน แต่สายโทร.เข้ามาทางไลน์เป็นอาใจ ทำให้เขาต้องพักจากวงสนทนา“สวัสดีครับอาใจ”กานดากับกวีมองอย่างแปลกใจ ไม่เคยเห็นลูกชายคุยโทรศัพท์กับบ้านนั้นนอกจากขนมผิงคนเดียว“มีคนคิดถึงซุง อยากวิดีโอคอล”หัวเล็กๆ แทรกเข้ามาในกล้อง โทรศัพท์ถูกจับวางกับที่ตั้งบนโต๊ะ ปล่อยให้เด็กน้อยอยู่ในกล้องคนเดียว ไม้ซุงกวักมือเรียกพ่อกับแม่ให้มาดู“พี่ถุง”“น้องฝันทำอะไรอยู่คะ” ไม้ซุงถามลูกสาว กวีกับกานดานิ่งมองอย่างพินิจพิจารณาแล้วมือของกานดาก็เย็นเฉียบ เช่นเดียวกับกวี ไม่ต้องมีใครพูดออกมาก็รู้ว่ามีความเห็นเดียวกัน ใบหน้าเรียวเล็กตากลมโตคิ้วเข้มปากอิ่ม ดูจิ้มลิ้มน่ารักไปหมด เป็นส่วนผสมของขนมผิงกับไม้ซุงไม่ผิดเพี้ยน“ขวานยำไท้เก๊กกับยาย พี่ถุงดูขวานนะ”ตามฝันถอยไปสามสี่ก้าว ค่อยๆ เหยียดขายืดแขนปล่อยพลังลมปราณจนก้นปูดพุงป่อง แกดูมีสมาธิในการทำ เขามองเห็นบ้างไม่เห็นบ้าง ไม้ซุงไม่เห็นผู้อาวุโสคนอื่นอยู่ในกล้อง แต่รู้ว่าตามฝันทำท่าตามค
“โธ่ลูกเอ๊ย ซุงต้องรอให้น้องฝันคุ้นกว่านี้ก่อนนะลูก น้องฝันอยู่กับคนแก่ๆ มาตลอด เวลาไปที่อื่นถ้ามีแม่อยู่ด้วยแกไม่กลัวอะไร ผิงเขาสอนไว้ไม่ให้คนแปลกหน้าหอมไม่ให้จูบ แกก็เลยไม่ไว้ใจใครเท่าไร”“ผมต้องทำยังไงล่ะครับ เมื่อไรผมถึงจะได้หอมได้จูบลูก”“ซุงว่างก็มาเล่นกับน้องฝันบ่อยๆ เดี๋ยวแกก็คุ้น พอคุ้นแล้วก็จะติดแจเลยละ” ป้าแก้วชี้แนวทาง“ครับ”“เย็นนี้อยู่กินข้าวด้วยกันนะ จะได้ทำความคุ้นเคยกับลูก”พอลืมความกลัว ตามฝันก็หันมาชวนไม้ซุงคุย จูงไปเล่นตรงนั้นตรงนี้ทั้งวัน ตามฝันถูกเลี้ยงดูมาอย่างเรียบง่าย กินง่ายอยู่ง่าย เพราะอยู่กับคนแก่ ตกบ่ายแค่เอาเสื่อมาปูที่โถงกลางบ้านชั้นล่างกับหมอนใบเล็กหนึ่งใบ มีตุ๊กตาพ่อม่อนให้กอด แกก็นอนหลับปุ๋ย“พอกลางวันก็ให้นอนตรงนี้คนเดียว เปิดประตูทิ้งไว้ให้มองเห็นทวดกับยายๆ ที่นั่งคุยกันบ้าง ทำขนมบ้างอยู่ข้างนอก” ทวดหยุดมือจากการตบก้นเหลน“เลี้ยงง่ายดีนะครับ”“รู้อยู่รู้นอน รู้ว่าแม่ต้องทำงาน แล้วนี่ผิงรู้ไหมว่าพ่อซุงมาหาลูก”“ผมยังไม่บอกครับ ตั้งใจให้เขามาเห็นด้วยตัวเอง ผมเจอเขาที่งานมอเตอร์โชว์ แต่ผมต้องไปต่ออีกสามประเทศ พอจบแล้วผมก็รีบกลับมาเลย ตั้งใจจะลางานสั
“อย่าไปว่าผิงเลยครับ คนเราคิดไม่เหมือนกัน ไม่มีใครถูกใครผิด” ไม้ซุงรู้ว่าขนมผิงเจ็บปวดกับการตัดสินใจ ไม่อยากให้ใครไปซ้ำเติมอีก“แต่หลังจากนั้นก็เข้มงวดกับผิงเรื่องอาหารการกิน การนอน วันไหนที่ผิงขับรถพาผึ้งเข้ากรุงเทพฯ จะเดินงุ่นง่าน เป็นห่วงหลาน พาลโมโหไปถึงแม่ของผิง ว่าทำไมไม่เป็นคนพาผึ้งไป ผิงก็ซ่านะ มั่นใจมาก ขับรถทั้งที่ท้องโต ไม่ยอมให้แม่ขับ”“พี่ถุง หม่ำๆ”ไม้ซุงอ้าปากรับมะพร้าวอ่อนที่คราวนี้มีเนื้อเยื่อของกะลามะพร้าวติดมาด้วย“แต่พอคลอดแล้วผิงก็ตกกระป๋อง น้องฝันกลายเป็นขวัญใจคนใหม่ของบ้าน มีเด็กเล็กๆ แบบนี้มันทำให้บ้านน่าอยู่ขึ้นเยอะเลยนะ ย่าก็กระชุ่มกระชวย วันที่ผิงต้องไปค้างต่างจังหวัดน้องฝันก็ไปนอนกับย่า”“วันนี้แม่กลับบ้านไหมครับ” เขาถามลูกสาวที่ตอนนี้ก้มหัวลงไปที่ลูกมะพร้าวของเขาแล้วตั้งหน้าตั้งตาใช้หลอดดูดน้ำมะพร้าวกิน“ไม่กับ ห้าวัน” นิ้วห้านิ้วชูขึ้นมา“ไปภูเก็ตค่ะ ถ่ายคลิปหลายที่” อาใจบอก “นี่พ่อแม่ซุงยังไม่รู้เลยนะว่ามีหลาน ผิงไม่ให้บอก กลัวว่าซุงรู้แล้วจะไม่เป็นอันทำงาน”“ถ้ารู้ต้องดีใจมากแน่ๆ เลยครับ”“เอ๊ะ ได้ยินเสียงเดินบนบ้าน น้องฝันคะ ทวดตื่นแล้ว” อาใจบอกหลานสาว
“โอ้โห ผิงกินหรือพี่ยกพวกมากินเนี่ย แต่ละมื้อห้าพันมั่ง หมื่นมั่ง”“ผิงกินยังกับพายุ ไม่เห็นเหรอว่าลูกสาวจ้ำม่ำแค่ไหน”“เห็นครับ”“มีค่าคลอดด้วย พี่เลือกแพกเกจที่แพงที่สุดให้เลย เห็นหรือเปล่า บิลใบนี้ผิงเดินไปจ่ายเองไม่ไหว ซุงเลยได้จ่าย”“ตอนเห็นตัวเลขก้อนใหญ่กลับมาอีกครั้ง ผมนึกว่าผึ้งต้องผ่าตัดซ่อม”“ไม่หรอก อาจารย์หมอท่านเก่ง ผ่าตัดครั้งเดียว และผิงก็คอยดูแลผึ้งอย่างดี ปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด พอดีกับตอนนั้นพอรู้ว่าตั้งท้อง ผิงก็เลยขอเวิร์กฟอร์มโฮมยาวๆ ให้คนอื่นทำหน้าที่อยู่หน้ากล้องแทน ดูเหมือนตอนนี้จะกลับไปทำงานแล้วมั้ง”“ผมพลาดเอง ไม่งั้นผมคงจะกลับมา”“กลับมาตอนนั้นผิงคงไม่โอเค แต่กลับมาตอนนี้ก็ไม่สายนี่ คนจีบผิงเยอะแยะ แต่ไม่เห็นเขาจะสนใจใครเลย”“เขารอผม ผมรู้ ผิงรอผมมาทั้งชีวิต” น้ำตาวิศวกรหนุ่มหยดลงมาอย่างไม่อายใคร“แล้วจะเอาไงต่อ ไปหาผิงเลยไหม”“ผมต้องไปสิงคโปร์ แล้วก็อีกสองประเทศ แล้วผมจะกลับมา”“อือ ดีแล้ว ไปทำหน้าที่ของซุงให้จบก่อน เรื่องของผิงไม่มีอะไรหรอก ไม่งั้นน้องไม่เป็นฝ่ายโทร.ไปหาออร์แกไนซ์เพื่อขอเป็นพริตตี้เปิดตัวรถของซุงหรอก ผิงกะเซอร์ไพรส์ซุง”“เซอร์ไพรส์







