INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 76 ต้องซื้ออาหารหมาเพิ่ม
Fecha de publicación:
2026-11-06 13:00:50
Último capítulo
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 83 ไม่ได้ ซะที่ไหน
“คืนนี้...ได้ไหมครับ?” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สองมือเล็กออกแรงผลักแผงอกแกร่งของเขาเต็มกำลัง พยายามถดกายหนีถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับหัวเตียง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวน้ำเดือดพล่าน หัวใจดวงน้อยเต้นรัวโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก “ไม่...” ฉันเอ่ยปฏิเสธเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมความเด็ดเดี่ยวเฮือกสุดท้าย “บอกแล้วไงคะว่าไม...อ๊ะ!” ยังไม่ทันที่คำปฏิเสธจะหลุดพ้นจากริมฝีปากจนครบถ้วน ชายหนุ่มจอมเผด็จการก็ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้เอ่ยต่ออีกแม้แต่พยางค์เดียว นิ้วมือเรียวยาวจัดการคว้าซองฟอยล์สีดำสนิทที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แควก! เสียงฉีกซองพลาสติกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน...รวดเร็ว เด็ดขาด และไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะ มองซองในมือเขาที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นวัตถุด้านในอย่างชัดเจน พี่ไจโรคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาจนดวงตาพราวระยับ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มที่กำลังแดงก่ำของฉัน “ว้า...ฉีกซองซะแล้วสิ” น้ำเสียงทุ้มเจือแววขบขันแกมเจ้าเล่ห์เอ่ยกลั้วหัวเราะ “แบบนี้ก็คงต
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 82 คืนนี้ได้ไหม
เพราะว่า...บนเตียงนอนขนาดกว้าง พี่ไจโรจัดการยึดครองพื้นที่เรียบร้อยแล้ว พี่เขาถอดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งกล้ามเนื้อแน่นสมชายชาตรีท่อนบนเปลือยเปล่า เขานอนตะแคงเท้าแขนข้างหนึ่งหนุนศีรษะไว้ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พราวระยับ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างฉันในชุดนอนลายการ์ตูนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจ “อ๊ะ! พี่ไจโร! ใครใช้ให้ขึ้นมานอนบนเตียงหนูไม่ทราบคะ!” ฉันหวีดร้องเสียงหลง ชี้หน้าคาดโทษเขาด้วยความตกใจ รีบก้าวเท้าพรวดๆ เข้าไปใกล้เตียง “ลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไหนสัญญาว่าจะนอนที่พื้นไงคะ คนตลบตะแลง!” พี่ไจโรหลุดหัวเราะหึในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สา ชายหนุ่มตบเบาะเตียงข้างๆ ตัวอย่างหน้าตาเฉย “พื้นห้องมันแข็ง นอนไม่สบายตัวหรอกลูกพลับ...มานี่เเร็วเด็กดี ดึกมากแล้ว มานอนได้แล้วนะ” “ไม่เอา! หนูไม่นอนด้วยคนเห็นแก่ตัวแบบนี้หรอก!” ฉันกอดอกสะบัดหน้าหนี ทำแก้มป่องงอนตุ๊บป่องอย่างขัดใจ พี่ไจโรเห็นท่าทางดื้อรั้นของฉัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนมุมปากก็ยิ่งขยายกว้างขึ้น เขายันกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาชิดขอบเตียง มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงรั้งเบ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 81 ขอนอนด้วย
ณ หอลีลาวดี ที่ลานจอดรถหลังจากก้าวลงมาจากรถสปอร์ตสีดำคันหรูของพี่ไจโรเรียบร้อยแล้ว ฉันก็รีบหันไปโบกมือไล่ชายหนุ่มทันที “ส่งถึงที่แล้ว...หน้าที่ของพี่หมดลงแค่นี้แหละค่ะ!” ฉันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงห้วนแกมไล่กลาย ๆ “ดึกมากแล้ว ขับรถกลับคอนโดของพี่ไปได้แล้วค่ะ ไป!” พี่ไจโรเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ ปลดล็อกประตูแล้วก้าวขายาวๆ ลงมาจากรถตามติดฉันมาติดๆ ราวกับเงาตามตัว “เดี๋ยวสิเด็กดื้อ...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักขึ้นขณะที่ฉันกำลังควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าเป้ “จะรีบไล่กันไปไหนล่ะ หิวมื้อดึกหรือเปล่า เดี๋ยวฉันลงไปซื้อโจ๊กข้างล่างมาให้กินไหม” “ไม่ต้องเลยค่ะ! หนูไม่ได้หิว และที่สำคัญ...” ฉันหันขวับไปตวาดใส่เขาเสียงเขียว “นี่มันดึกมากแล้ว หอพักเขามีกฎระเบียบนะคะ ห้ามพาคนนอกเข้าห้องพักเด็ดขาด พี่กลับห้องตัวเองไปเลยนะ!” ในจังหวะที่ฉันแตะคีย์การ์ดเปิดประตูหอพักสำเร็จและกำลังจะก้าวแทรกตัวเข้าไปคนเดียวพร้อมกับดันประตูหนี พี่ไจโรกลับไวเป็นกรด มือหนายื่นเข้ามาขวางขอบประตูไว้ได้อย่างทันท่วงที ก่อนจะใช้พละกำลังดันบานประตูเปิดออกกว้างแล้วแทรกกายเข้ามาด้านในห
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 80 ซื้ออาหารหมามาเผื่อ
“ใครใช้ให้มายืนรอคอยกันล่ะคะ หนูไม่ได้ขอร้องสักหน่อย อยากยืนเองก็ยืนไปสิคะ” พี่ไจโรขมวดคิ้วมุ่นทันทีกับคำตอบแสนรั้นของฉัน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันในระยะประชิดจนแผงอกแกร่งเกือบชิดติดลำตัว มือหนายื่นมาคว้าจับข้อมือฉันไว้หลวมๆ แต่ออกแรงดึงรั้งไม่ให้ขยับหนีไปไหน “อย่าดื้อน่าลูกพลับ...” เขาเอ่ยเสียงทุ้มอ่อนลงระดับหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มทอประกายความเหนื่อยอ่อนและเว้าวอนอย่างที่หาดูได้ยาก “เรื่องเมื่อบ่าย...ฉันอธิบายได้นะ วันนั้นฉันแค่วิ่งเข้าไปห้ามเพราะกลัวว่าเธอจะพลั้งมือทำร้ายคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อนต่างหาก ไม่ได้ตั้งใจจะปกป้องใครเป็นพิเศษเลยสักนิด เชื่อใจฉันเถอะนะ” คำอธิบายที่หลุดออกมาจากปากของประธานรุ่นพี่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำเอาหัวใจดวงน้อยที่กำลังแข็งกระด้างของฉันกระตุกวูบลงอย่างแรง ความโกรธเคืองที่มีอยู่เมื่อช่วงบ่ายค่อยๆ ถูกชะล้างให้เจือจางลงด้วยแววตาจริงใจและน้ำเสียงเว้าวอนของเขา แพรไหมที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างๆ แอบอมยิ้มกริ่ม เธอสะกิดแขนฉันเบาๆ แล้วกระซิบกระซาบข้างหู “ฉันขอตัวกลับหอก่อนนะจ๊ะ ปล่อยให้คนคลั่งรักเขาเคลียร์กันเองตามสบายเถอะ บายยย!” พูดจบ แพรไหม
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 79 ทำไมเขามองแบบนั้น
เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ตอนสองทุ่ม ฉันกำลังเก็บของในร้านให้เรียบร้อย โดยระยะเวลาที่ทำงานหลายชั่วโมงก่อนหน้านั้น ฉันแทบจะเอาสมาธิทั้งหมดไปจดจ่ออยู่กับการตวงส่วนผสมและการทำเครื่องดื่มเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตากับร่างสูงโปร่งที่นั่งตระหง่านอยู่ตรงโต๊ะริมกระจกหน้าร้าน พี่ไจโรนั่งไขว่ห้างกอดอกราวกับรูปปั้นหินแกรนิตที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อคอยจับผิดฉันโดยเฉพาะ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมองมาทุกฝีก้าวที่ฉันขยับตัว ไม่ว่าจะเดินไปหยิบแก้ว ตักไข่มุก หรือแม้แต่ตอนยืนคุยกับเพื่อนร่วมงาน สายตาดุดันคู่นั้นก็พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล “นี่...พี่ลูกพลับครับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของ มิน ดังขึ้นข้างหู ขณะที่เราสองคนกำลังช่วยกันเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ตัวยาวในช่วงท้ายกะ เด็กหนุ่มทำหน้าเหยเก หันซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองป้อยๆ อย่างหวาดกลัวพี่ไจโร ฉันชะงักมือที่กำลังถือผ้าสะอาด ขมวดคิ้วมุ่นหันไปมองหน้าเด็กหนุ่ม “มีอะไรเหรอมิน ทำไมทำหน้าตาตื่นตระหนกแบบนั้นล่ะ” มินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะกระจกที่มีประธานรุ่นพี่ปีสามนั่งหน้ายักษ์อยู่ “ก็...คนท
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 78 มาได้ไงเนี่ย
ตอนนั้นคำบอกเล่าของมินทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ภาพของกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงที่พี่มิวหิ้วไปไหนมาไหน และภาพที่ฉันบังเอิญเห็นพี่มิวแอบเอาไปปล่อยขายร้านมือสองเมื่อวานนี้ แล่นปะติดปะต่อเข้ามาในหัวราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกเติมเต็ม ที่แท้... เงินทองและความหรูหราที่พี่มิวใช้จ่ายโปรยปราย มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและความเสียสละของน้องชายแท้ๆ คนนี้นี่เอง ฉันรู้แล้วแหละไม่ใช่ฉันที่คิดไปเองนี่คือน้องชายของพี่มิว “บ้าน่า...” ฉันเผลออุทานออกมาเบาๆ รู้สึกโกรธแค้นแทนเด็กหนุ่มตรงหน้า “ถ้าเรื่องเป็นแบบนี้จริง...พี่สาวเธอมันเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะ ทำไมถึงทำร้ายและเอาเปรียบน้องชายแท้ๆ ของตัวเองได้ลงคอแบบนี้ล่ะ!” “ผมก็คิดแบบนั้นแหละครับ...” มินส่ายหัวช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความปลงตก “แต่จะทำยังไงได้ล่ะครับ...พ่อกับแม่รักและลำเอียงเข้าข้างพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก ท่านบอกว่าผมเกิดมาเพื่อเสียสละให้พี่สาวได้ดิบได้ดี ผมมีหน้าที่หาเงินส่งเสียเขาตามคำสั่งก็พอ ชีวิตของผมมันถูกตีค่าแค่นี้แหละครับพี่” ฉันจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก ความเจ็บปวดจากการถูกพี่มิวตบหน้าเมื่อช่วงบ่ายหายไปชั่วขณะ เปลี่ยนเป็นค
También te puede gustar
มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love
Chugar_Chup12.0K vistasวิศวะกินเด็ก
มดตัวจี๊ด20.2K vistasสาววิศวะ กับ หนุ่มบริหาร
กาแฟหอมกรุ่น10.0K vistasFRIENDS SECRET รักลับของนายเพื่อนสนิท
MaRich_12.0K vistasBAD’ KING พันธนาการรัก
6RICH 218 vistasBeyond FWB รักล้ำเส้น
Umamii.2.4K vistasติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว
ศรีปุรัม มณีปุรัม301 vistasบำบัดรัก บอดี้การ์ดหัวใจ
Siratha231 vistas
