Novels by นิษฐา01

เช้าต่อมา แสงแดดอบอุ่นของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจากผ่านพ้นมรสุมลูกใหญ่ หลังจากแพทย์ตรวจเช็กอาการอย่างละเอียดและอนุญาตให้พี่เหนือออกจากโรงพยาบาลได้ เขาก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว พอตกบ่าย ครอบครัวของพี่เหนือก็เดินทางมาถึงบ้านของฉันในสภาพที่เพียบพร้อมไปด้วยขันหมากและผู้ใหญ่ เพื่อทำพิธีสู่ขอฉันจากปะป๊าอคิณและหม่ามี้เมลอย่างเป็นทางการ ตอนนี้บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความชื่นมื่น... ทว่าจะติดก็ตรงที่คุณพ่อตาที่นั่งกอดอก หน้าตึงอยู่ฝั่งตรงข้ามขบวนขันหมากนี่แหละ "พี่อคิณคะ ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยค่ะ ลูกหลานและผู้ใหญ่เขานั่งกันอยู่เต็มห้องเลยนะ" หม่ามี้เมลแอบเอ็ดปะป๊าเบาๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหลังแขนสามีให้ใจเย็นลง "ก็พี่ยังทำใจไม่ได้นี่เมล... ดูเหนือสิ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาแท้ๆ ไข้ยังไม่ทันหายดี ก็รีบหอบขันหมากมาสู่ลูกสาวเราทันทีเลย มันน่าตีนัก" ปะป๊าอคิณบ่นอุบอิบเสียงเบา ทว่าแววตากลับสั่นไหวด้วยความรักและหวงลูกสาวคนเดียวสุดหัวใจ ด้านพี่เหนือที่นั่งอยู่เคียงข้างฉัน ค่อยๆ ขยับตัวลงจากโซฟาลงไปคุกเข่ากับพ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันนั่งฟังพี่เหนือสาธยายยาวเหยียดจนตาคู่เดิมเริ่มปรือ ๆ นั่งสัปหงกหัวสั่นหัวคลอนพยักหน้ารับหงึก ๆ ไม่รู้ตั้งกี่รอบ แต่เหตุผลที่พอจับใจความได้...เหตุผลมันก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก หายโกรธก็ได้ “ฟังพี่อธิบายจนจะหลับคาอกเลยเหรอ... ยัยตัวแสบดื้อตาใส” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของพี่เหนือดังชิดใบหู ช็ทำเอาอาการง่วงของฉันหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะมารู้ตัวอีกทีข้อมือเรียวสวยก็โดนกระชากเบา ๆ จนร่างบางของฉันถลาร่วงลงไปนอนแหะแมะทับอยู่บนแผงอกกำยำเปลือยเปล่าท่อนบนที่ร้อนฉ่าด้วยพิษไข้ “อ๊ะ! พี่เหนือ ปล่อยหนูเลยนะ คนบ้า...ไหนบอกป่วยไง ทำไมแรงเยอะนักล่ะ!” ฉันดิ้นขลุกขลักอย่างลนลานตื่นตูม แล้วสบตาคู่คมกริบที่จ้องมอง แล้วล็อกตัวฉันเอาไว้แน่น “หนูเข้าใจเหตุผลแล้ว...ก็แสดงว่าหายโกรธพี่แล้วใช่ไหม ปล่อยให้พี่ยืนตากฝนจนเป็นลมตั้งหกวันเต็ม ๆ คืนนี้ต้องโดนเช็กบิลทบต้นทบดอกประชดรักโทษฐานหนีผัวไปอเมริกานะครับ!” “อื้อออ พี่เหนือ! ปล่อยผักกาดก่อนค่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะคะ ไม่ได้นะ!” ฉันประท้วงลั่นดิ้นหนีอย่างลนลาน พยายามจะสับขาหลอกดิ้นรนหนีออกจากแผงอกขาว ทว่าลำแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กกลั

ไม่นานนัก เสียงไซเรนรถฉุกเฉินก็ดังก้องฝ่าสายฝน ก่อนจะพาตัวพี่เหนือมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลด่วนที่สุด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน ขณะเดียวกันฉันกำลังจะหมุนตัวกลับไปนอนพักผ่อนบนเตียงใหญ่ จู่ ๆ แม่บ้านก็วิ่งหน้าตั้งขึ้นมาเรียกฉัน บอกว่าหม่ามี้เรียกให้ลงไปคุยด่วน พอเดินลงมาข้างล่างบ้านใหญ่ ฉันก็เห็นหม่ามี้พร้อมกันกับปะป๊าอคิณที่นั่งเคียงคู่กันอยู่บนโซฟาหรู วินาทีนั้นแววตาของหม่ามี้ฉายประกายรู้ทันสามีสุด ๆ “ผักกาด มานั่งนี่มาลูก” หม่ามี้เอ่ยเสียงนุ่ม แต่ยังไม่เปิดประเด็น “ค่ะ...” ฉันพยักหน้าหงึก ๆ พลางก้าวขาเรียวเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามของปะป๊ากับหม่ามี้ จากนั้นหม่ามี้ก็หันไปพูดกับปะป๊าอคิณด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลัง “เรื่องที่เหนือยืนอยู่หน้าบ้านหลายวันเป็นความคิดของพี่ใช่ไหมคะพี่อคิณ... เมลรู้ทันพี่หมดนะ” ขณะนั้นปะป๊าอคิณเสือร้ายรุ่นใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลถึงกับก้มหน้าหลบสายตาผู้เป็นภรรยาสุดที่รัก หลบแบบนี้แสดงว่าใช่เต็ม ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ และหม่ามี้ก็พูดต่อ “ยืน...เพื่อแลกกับการได้คุยกับลูกสาวเราใช่ไหมคะ” หม่ามี้เอ่ยถามย้ำจี้ใจดำ แถมกอดอกมองตรงไปที่สามีเพื่อเค

ณ บ้านตระกูลเตโชพัฒน์ เมื่อฉันก้าวขาลงจากรถแล้วรีบเดินฝ่าละอองฝนเข้ามาในบ้าน โดยไม่ยอมหันไปมองเจ้าของร่างสูงที่ยืนตากฝนอยู่ตรงหน้าบ้านเลยสักนิด พอก้าวเข้ามาในห้องโถงกลางบ้านใหญ่ ภาพตรงหน้าก็ทำเอาฉันทำตัวไม่ถูกเพราะปะป๊าอคิณนั่งหน้าขรึมด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยู่บนโซฟาหรู แถมแววตาคมดุจับจ้องมาที่ฉันด้วยความเด็ดเดี่ยว ท่าทางเหมือนเสือรุ่นใหญ่ที่กำลังสะกดกลั้นอารมณ์ ส่วนหม่ามี้ก็มีแม่บ้านคอยประคองพยุงมานั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ กันด้วยสีหน้าท่าทางเป็นกังวล ไม่รอช้าปะป๊าก็เปิดประเด็นขึ้นมา “ผักกาด... ปะป๊ารู้เรื่องหมดแล้วนะ ความจริงจากปากเหนือที่ยืนอยู่หน้าบ้านน่ะ” คำพูดของปะป๊าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก เบิกตาโพลง และยิ่งเห็นสายตาผิดหวังระคนเป็นห่วงของปะป๊า ความน้อยใจและน้ำตาที่อัดอั้นมาข้ามวันข้ามคืนก็พุ่งริ้วจนขอบตาร้อนผ่าว “ปะป๊า... ผักกาดขอโทษค่ะ” ฉันก้มหน้าลงพึมพำเสียงสั่นระริก ยอมเอ่ยปากขอโทษปะป๊าด้วยความรู้สึกผิด ที่ชิงสุกก่อนห่าม “ปะป๊าไม่โกรธหนูหรอก...แต่ปะป๊าไม่ชอบไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ ยืนมาหกวันละ ไม่ยอมไปไหนสักที!” คำเฉลยของปะป๊า ทำเ

สามวันต่อมาที่สหรัฐอเมริกา หลังจากผลตรวจร่างกายของหม่ามี้ออกอย่างละเอียดว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฉันก็ยิ้มออกพลางเข้าไปกอดออดอ้อนหม่ามี้ด้วยความโล่งอกโล่งใจ “ดีจังเลยค่ะหม่ามี้ โชคดีที่หม่ามี้ไม่ได้เป็นอะไรมาก หม่ามี้กับน้องในท้องแข็งแรงผักกาดดีใจมากเลยค่ะ กลับไทยคราวนี้ผักกาดน่ะ...จะไปแก้บนที่วัดก่อนเลยอันดับแรก” “หืมมม... เราเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอคะตัวแสบ” หม่ามี้เอ่ยถามยิ้ม ๆ พลางลูบผมฉันด้วยความเอ็นดู “เชื่อค่ะ... เชื่อมากกว่าความรักอีกค่ะหม่ามี้!” ฉันพูดพลางเบะปากมองบน แววตากลมหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะหันไปเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางหรูเพื่อเตรียมตัวกลับไทย ในใจก็นึกว่าจะได้อยู่นานกว่านี้ซะอีก จะได้หนีหน้าเสือร้ายใจร้ายอย่างพี่เหนือไปยาว ๆ แต่ก็ดีแล้วแหละ ขืนอยู่นานกว่านี้เท่ากับว่าน้องกับหม่ามี้ก็เสี่ยงอันตราย “หือ... หนูอกหักเหรอคะผักกาด?” หม่ามี้ถามเสียงนุ่ม ทำตาโตมองมาด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นอาการหน่วง ๆ ของฉัน “ไม่เชิงค่ะ... แค่ยังปล่อยวางไม่ได้ แค่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหลอกซ้ำ ๆ ค่ะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง เจ็บระบมซ้ำซ้อนตรงอกซ้ายทุกครั้งที่นึกถึงตอนที่

วันรุ่งขึ้น ความค้างคาใจและความระแวงมันทำให้ผมร้อนรุ่มจนนอนไม่หลับทั้งคืน ดังนั้นเช้าตรู่วันนี้ผมจึงไม่รอช้า สั่งการสายสืบฝีมือดีที่สุดให้ไปสืบเบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องอาการป่วยของลิลลี่ พร้อมสั่งแฮกระบบโรงพยาบาลเพื่อเจาะดูไฟล์ประวัติผลตรวจร่างกายล่าสุดของเธอให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย เพราะในเมื่อหมอแสดงท่าทีอึกอักมีพิรุธขนาดนั้น ผมก็ขอสวมวิญญาณมาเฟียเผยความจริงออกมาเสียดีกว่า ในขณะเดียวกันนั้นเอง หัวใจของผมมันก็กระสับกระส่ายคิดถึงแต่เมียหลวงป้ายแดงจนแทบกระวนกระวาย ผมจึงสั่งให้เลขาคู่ใจรีบเช็กพิกัดตารางงานอย่างด่วนว่าวันนี้ผักกาดยัยตัวแสบของผมจะเดินทางไปที่ไหนบ้าง ผมจะได้ไปง้อถูก ทว่า...เลขาของผมหายตัวไปจัดการเช็กข้อมูลอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะก้าวเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานประธานใหญ่ NPC Group ด้วยฝีเท้าเนิบนาบ แถมใบหน้านั้นกลับมีสีหน้าลำบากใจ “เอ่อ...คุณเหนือครับคือเรื่องของคุณผักกาด...” เลขาอึกอัก ทำตาโตเลิกลั่กลนลานจนน่าสงสัย “มีอะไรก็พูดมา! ยัยตัวแสบอยู่ตึกปะป๊าอคิณ หรือหนีไปอยู่กับไอ้หน้าตี๋นั่นล่ะ?!” ผมขบกรามแน่นจนเส้นเลือดขึ้นข้างขมับ “มะ...ไม่ใช่ครับคุณเหน

ณ โรงอาหารคณะวิศวะ มหาลัยxxฉันกับแพรไหมเดินเข้ามาภายในศูนย์อาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศรอบด้านจอแจไปด้วยนิสิตในชุดเสื้อช็อปและชุดนักศึกษาใหม่ กลิ่นหอมของอาหารปะทะเข้าจมูกเตือนให้รู้ว่าพวกเรายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้าหลังจากต่อแถวซื้อข้าวราดแกงคนละจาน เราสองคนก็เดินกวาดสายตาหาที่นั่ง จนพบโต๊ะม้านั่งหินอ่อนว่าง ๆ อยู่แถวกลางโซนรับรอง ฉันกับแพรไหมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกันแล้วรีบตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวโหยหมับ!ยังไม่ทันจะได้เคี้ยวข้าวคำแรกกลืนลงคอ จู่ ๆ แขนแกร่งของใครบางคนก็พาดลงบนไหล่ของฉัน พร้อมกับออกแรงดึงรั้งจนตัวฉันเซไปแนบชิดกับร่างสูงโปร่งของคนที่ถือวิสาสะมานั่งลงข้าง ๆฉันสะดุ้งสุดตัว หันไปมองด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อเหลายียวนของ พี่ดีโอยิ้มกว้างอยู่ห่างจากแก้มฉันเพียงไม่กี่นิ้ว ข้าง ๆ เขาคือพี่ไจโร พี่ไซม่อน และพี่คิณที่ทอดตัวลงนั่งบนม้านั่งฝั่งตรงข้ามข้างแพรไหม นัยน์ตาคมกริบของพี่ไจโรจ้องมองมาที่แขนของพี่ดีโอซึ่งกำลังคล้องคอฉันอยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่มุมปากกลับเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้“ขอพวกพี่นั่งด้วยคนนะ พอดีโต๊ะอื่นเ

พอฉันกับแพรไหมเดินก้มหน้ายอมรับชะตากรรมผ่านสายตานับร้อยคู่ เข้าสู่โถงหอประชุมขนาดใหญ่โตของมหาวิทยาลัย แอร์คอนดิชันเย็นฉ่ำก็ปะทะเข้ากับผิวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการวิ่งสี่คูณร้อยเมื่อครู่ เพียงชั่วพริบตาพวกเราก็ทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้เบาะนุ่มตรงแถวหลังสุดเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจไปมากกว่านี้และแล้วพิธีการปฐมนิเทศช่วงเช้าดำเนินไปอย่างเป็นทางการ โดยมีเสียงจากไมโครโฟนของเหล่าผู้บริหารและคณาจารย์เรียงคิวขึ้นกล่าวต้อนรับนิสิตใหม่ เล่าประวัติความเป็นมาอันยาวนานของสถาบัน ตลอดจนเบื้องหลังความสำเร็จของศิษย์เก่าชื่อดังระดับประเทศ บทบรรยายเนิบนาบผสมผสานกับความอ่อนล้าจากการตื่นเช้า ปากท้องที่ยังว่างเปล่า และอาการปวดท้องประจำเดือนที่เพิ่งทุเลาลง ทำให้เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆฉันพยายามฝืนลืมตาจ้องมองเวทีเบื้องหน้าได้ไม่นาน สุดท้ายความง่วงก็เอาชนะทุกสิ่ง ฉันค่อย ๆ ฟุบหน้าลงกับกะบังลมข้างเก้าอี้ ปล่อยสติให้หลุดลอยไป โดยมีแพรไหมที่นั่งคอพับคออ่อนหลับฟุบอยู่ข้าง ๆ ในสภาพไม่ต่างกันจนกระทั่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบได้ พิธีการช่วงเช้าจบลงตอนไหนพวกเราก็ไม่อาจรับรู้ จนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนจากการ

จนกระทั่งเวลาแปดโมงแกร็ก!ประตูกระจกของคลินิกสัตว์เล็กถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของสัตวแพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาว ฉันกับแพรไหมไม่รอช้ารีบลุกขึ้นจากม้านั่งอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นพาร่างของลูกแมวสีส้มตรงดิ่งเข้าไปหาทันที“หมอคะ! ช่วยน้องด้วยค่ะ!” ฉันพูดออกมาด้วยความเร็วสูงชนิดแทบไม่เว้นช่องไฟให้หายใจ “น้องโดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวตรงข้ามคอนโดเมื่อเช้า ขาหลังพับผิดรูป มีเลือดซึม นั่งรอหมอตั้งแต่สิบนาทีก่อนแล้วค่ะ!”แพรไหมรีบเสริมต่ออย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน “ใช่ค่ะหมอ อีกอย่างพวกหนูมีปฐมนิเทศที่คณะวิศวะแปดโมงเป๊ะ ตอนนี้สายแล้ว ฝากน้องไว้ก่อนนะคะ ฝากดูอาการกับเอ็กซเรย์ขาด้วย ปฐมนิเทศเสร็จพวกหนูจะรีบวิ่งกลับมารับน้องทันที ขอบคุณค่ะหมอ”ยังไม่ทันที่สัตวแพทย์หนุ่มจะได้เอ่ยปากถามชื่อหรือรายละเอียด เจ้าตัวก็ทำหน้าเหวอ รับลูกแมวสีส้มในอ้อมแขนฉันไปถือไว้อย่างฉงน ไม่รอช้าฉันกับแพรไหมยกมือไหว้ทิ้งท้ายอย่างเร่งรีบ พลางหมุนตัวกลับแล้วออกจากคลินิกทันทีตึก! ตึก! ตึก!เสียงรองเท้าคัทชูกระทบพื้นฟุตบาทดังขึ้นขณะที่เราสองคนต่างวิ่งกันสุดกำลัง พลันสายตาคู่สวยมองตรงไปยังอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่

เมื่อจัดแจงเสื้อผ้าและตรวจเช็กความเรียบร้อยของชุดนักศึกษาปีหนึ่งเสร็จ ฉันก็เดินออกจากห้อง 2022 ลงมารอที่โถงด้านล่าง และเข็มนาฬิกาบนข้อมือชี้บอกเวลาเจ็ดโมงครึ่งพอดี ขณะนั้นสายตาของฉันพลันมองผ่านประตูกระจกใสออกไปเห็นร่างของแพรไหมในชุดนักศึกษาใหม่เรียบร้อย ยืนชะเง้อมองหาฉันอยู่ตรงหน้าร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามคอนโดตามที่นัดไว้ ฉันคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ จากนั้นเดินออกไปพร้อมกับโบกให้เธอจากระยะไกล ทันทีที่แพรไหมสบตาฉัน เธอก็ฉีกยิ้มสดใสแล้วรีบวิ่งกระโดดเหยาะ ๆ ข้ามถนนเข้ามาหาด้วยท่าทางร่าเริง“ลูกพลับ! ทางนี้ๆ มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะเนี่ย” แพรไหมเอ่ยทักเสียงใสพลางจัดทรงผมของตัวเองที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการวิ่ง“ตรงเวลาสิคะ นัดเพื่อนไว้นี่นา” ฉันตอบพลางยิ้มรับ“ปะ! ออกเดินทางกันเลยดีกว่า” แพรไหมเอ่ยขึ้น พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันมาถามฉันด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ว่าแต่...เราจะนั่งแท็กซี่ไปเลยดีไหม หรือจะนั่งรถเมล์ไปดีล่ะ?”ฉันหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบด้วยความเกรงใจ “อืม ฉันว่านั่งรถเมล์ดีกว่า ประหยัดค่าเดินทางด้วย นั่งแท็กซี่ทุกวันเดี๋ยวเงินหมดตูดพอดี อีกอย่างจะได้ช่วยทางบ้านประหยัดงบ”แพรไห

เวลาเที่ยงคืนตรง ติ๊ด!!!เสียงประตูหน้าห้องถูกแตะคีย์การ์ดปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของพี่ไจโรที่เซถลาเข้ามา เขาเดินโซซัดโซเซตรงไปยังห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะเปิดให้ไฟสว่าง ฟึบ!จากนั้นทิ้งตัวลงนอนหนุนหมอนบนเตียงกว้างทั้งชุดนักศึกษาขณะเดียวกันฉันลุกขึ้นเดินตามเข้าไปข้างเตียง ได้กลิ่นเหล้าคละคลุ้งฉุนกึกปะทะเข้าเต็มจมูกจนต้องย่นจมูกเบา ๆ สายตาคู่สวยพลางกวาดมองชายหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้ม พึมพำฟังไม่ได้ศัพท์อยู่คนเดียว ด้วยความหวังดีและหน้าที่ที่เคยชิน ฉันจึงรีบเดินเข้าห้องน้ำไปนำผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำอุ่น บิดหมาด ๆ แล้วเดินกลับมานั่งลงข้างกายเขา“พี่ไจโรคะ... เช็ดหน้าเช็ดตัวหน่อยนะคะ จะได้นอนสบายขึ้น”ฉันเอ่ยบอกเบา ๆ พลางวางผ้าอุ่นลงบนแก้ม จากนั้นก็เช็ดใบหน้าพี่เขาอย่างเบามือ ส่วนเขาขมวดคิ้วส่งเสียงพึมพำในลำคอ แต่ไม่ได้ปฏิเสธ ฉันจึงขยับผ้าลงมาเช็ดบริเวณลำคอและลำตัว ผ่านแผงอกกว้างที่กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดออกสองสามเม็ด สายตาของฉันไล่มองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนอน มันดูนุ่มนวลกว่าตอนตื่นอยู่มากหมับ!ทว่าในจังหวะที่กำลังจะยกผ้าขึ้นเช็ดซ้ำตรงกรอบหน้า มือหนาร้อนผ่าวของเขากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมื

‘J & M ~ Memories in CNX’ฉันเหมือนจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ ความเย็นวาบเข้ามาเกาะไปทั่วแผ่นหลัง ฉันจ้องมองรูปถ่ายใบนั้นนิ่ง มองรอยยิ้มของพี่ไจโรในภาพมันดูจริงใจและเต็มไปด้วยความรัก... ความรักในแบบที่ฉันไม่เคยได้รับและไม่เคยได้เห็นจากสายตาคู่นั้นเลยสักครั้ง ‘ผู้หญิงคนนี้คือใครกัน...?’ คำถามมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองจนหนักอึ้ง ความน้อยใจและรอยแผลเก่าที่เพิ่งถูกสะกิดเมื่อเช้าเริ่มปริแตกออกอีกครั้ง เขารู้จักเธอตอนไหน? พวกเขาไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วยกันเมื่อไหร่? แล้วทำไมรูปนี้ถึงมาอยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาได้? มือขวาของฉันเผลอกำรูปโพลารอยด์ใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว น้ำตาหยดเล็กๆ เริ่มคลอเบาๆ ที่ขอบตา ความรู้สึกสับสนและว้าวุ่นใจโถมทับเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก แต่แล้ว... ในชั่วขณะที่ความสงสัยกำลังจะกัดกินหัวใจ ภาพจำในอดีตก็แล่นกลับเข้ามาในความคิดของฉัน ภาพของพี่ไจโรในวัยเยาว์ที่เคยใจดีกับฉัน ภาพชายหนุ่มที่คอยดูแล เอาใจใส่ และซัพพอร์ตฉันทุกเรื่องนับตั้งแต่ครอบครัวของฉันสละชีวิตช่วยเขาเอาไว้ ชายหนุ่มที่ไม่เคยแสดงท่าทางใจร้ายหรือปฏิเสธความช่วยเหลือใดๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาดีกับฉันมาโดยตลอด...

วันรุ่งขึ้นเช้านี้ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนั่งเล่น รมิดานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ แต่เธอแทบไม่ได้แตะมันเลย ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ซึ่งยังคงฉายข่าวเรื่องการจากไปของพ่อแม่พิชชาเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เธอหันไปมองผ่านหน้าต่าง เห็นรถของปรเมศจอดอยู่ รมิดาวางแก้วกาแฟลง ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้เขา“เห็นข่าวหรือยังคะ?” เธอถามทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในบ้าน ปรเมศพยักหน้า สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “เห็นแล้ว”รมิดาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันว่าจะไปเยี่ยมพิชชาสักหน่อยค่ะ”ปรเมศมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมก็ว่าจะไปเหมือนกัน”เธอเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ “คุณก็จะไป?”“ใช่” เขาพยักหน้า แล้วอธิบาย “ตระกูลดั้งเดิมของพิชชาให้ความสำคัญกับหน้าตาทางสังคมมาก ข่าวใหญ่โตขนาดนี้ ผมว่า ญาติของเธอคงไม่มีใครอยากมายุ่งเกี่ยวด้วย”รมิดานิ่งไป“ผมจะไปแสดงความเสียใจ และขอจัดงานศพแทนพ่อแม่ของเธอ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่น “ถึงแม้เธอจะทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน สุดท้ายเธอก็เหลือตัวคนเดียว ผมไม่อยากให้เธอจากไปโดยไม่มีใครเลย”รมิดามองเ

“ป้าดา ป่าป๊าอชิไปไหนฮะ ป่าป๊าเจ็บอยู่ ยังอยู่ในนั้นใช่ไหม ป่าป๊าเจ็บมากไหมฮะ ฮึก”เสียงหลานชายสะอื้นเรียกสติรมิดาอีกครั้ง เธอจะบอกอชิยังไงดีรมิดากระชับอ้อมกอดน้องอชิแน่นขึ้น ลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบโยนให้เด็กน้อยสงบลง“อชิไม่ร้องนะครับ ป้าดาอยู่ตรงนี้นะ”เสียงของเธอสั่นเครือพอ ๆ กับหัวใจที่เจ็บปวด ความสูญเสียครั้งนี้หนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ แต่น้องอชิยังเด็กนัก… เขาไม่ควรต้องเผชิญเรื่องแบบนี้เลยเด็กน้อยสะอื้นฮัก ซุกหน้ากับอกของเธอ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ป่าป๊าภีมไปไหนเหรอฮะ ป้าดา… ทำไมยังไม่ออกมาหาอชิ”รมิดาหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธออยากจะบอกความจริงทั้งหมด แต่จะให้เด็กวัยนี้เข้าใจความตายได้อย่างไร“ป๊าภีมต้องไปที่ไกล ๆ แต่เขายังรักอชิอยู่เสมอนะครับ”“แล้วป๊าจะกลับมาไหมฮะ”คำถามนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดกลางใจเธอรมิดาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอได้แต่ลูบศีรษะเล็ก ๆ นั้นเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ป๊าภีมจะอยู่กับอชิตลอดไป… อยู่ในหัวใจของอชิไงครับ”เด็กน้อยสะอื้นหนักขึ้น ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ จะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจากความเหนื่อยล้า เสียงร้องแผ่วลงจนกระทั่งเ

รมิดาเดินกลับมาถึงหน้าห้องไอซียู ร่างบางมองเห็นปรเมศที่ยืนพิงกำแพง มือหนายกขึ้นเสยผมด้วยความเครียด ก่อนจะลดมือลงมาจับมือน้อย ๆ ของน้องอชิที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆเมื่อปรเมศเห็นเธอเดินกลับมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล “คุยกับคุณแม่เป็นยังไงบ้าง?”รมิดามองหน้าเขาแล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คุณหญิงแค่… ยอมรับฉันแล้ว”แววตาของปรเมศไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ“จริงเหรอ?” เขาถามเสียงเบา ราวกับยังไม่อยากจะเชื่อ รมิดาพยักหน้า “ค่ะ จริง คุณหญิงยอมรับฉันแล้ว”ปรเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความสุขและความโล่งใจที่สะท้อนอยู่ในนั้น มันเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาโดยตลอดเขายื่นมือไปจับมือเธอเอาไว้ “ดีแล้ว… ผมดีใจจริง ๆ”รมิดากำมือของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองน้องอชิที่ยังคงหลับสนิท เธอถอนหายใจเบา ๆ“ตอนนี้เหลือแค่ภีม…” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง แววตาหม่นลงเล็กน้อยปรเมศบีบมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยน “ภีมต้องปลอดภัย เขาแข็งแรงขนาดนั้น เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไปง่าย ๆ หรอก”รมิดาฝืนยิ้ม

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งรมิดานั่งอยู่หน้าห้องไอซียู มือของเธอคอยลูบศีรษะเล็ก ๆ ของน้องอชิที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเด็กน้อยยังคงบวมแดงจากการร้องไห้หนัก ความเหนื่อยล้าทำให้เขาหลับไป แต่ถึงอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ก็ยังจับชายเสื้อของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปรมิดามองประตูห้องไอซียูที่ปิดสนิท หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหวาดหวั่น ทุกวินาทีที่รอคอยช่างยาวนาน ราวกับเข็มนาฬิกาเดินช้าลงอย่างน่าทรมาน“ถึงมือหมอแล้ว นายจะไม่เป็นอะไร”ริมฝีปากสีสวยพึมพำเบา ๆ เธอเคยดูละครหลังข่าวมาก็เยอะ สถานการณ์ที่พระเอกโดนยิง จะมีปาฏิหารย์ตลอด ฉะนั้นภีมคือพระเอกในเรื่องราวของเธอ เป็นป่าป๊าของน้องอชิ เขาต้องรอดเท่านั้นตึก ! ตึก !ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ปรเมศที่เพิ่งจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จ รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอ“รมิดา!”เสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจรมิดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความกังวล “ปรเมศ…”ปรเมศทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอ หายใจหอบเล็กน้อยเพราะวิ่งมาอย่างรีบร้อน “เป็นยังไงบ้าง หมอบอกว่ายังไง?” เขาพูดเสียงอ่อนพลางลูบหลังเธอเ

ปรเมศกับภีมซุ่มอยู่ด้านนอกโกดัง ดวงตาทั้งสองคนจับจ้องไปยังพวกโจรที่กระจายตัวกันอยู่ด้านหน้าอาคาร“มีสองคนเฝ้าหน้าประตู อีกคนเดินตรวจตราอยู่รอบ ๆ” ภีมกระซิบขณะมองผ่านช่องเล็ก ๆ บนกำแพงร้าง“ถ้าบุกตรง ๆ เสียงปืนดังแน่ ต้องจัดการเงียบ ๆ ก่อน” ปรเมศพยักหน้าเห็นด้วยภีมชี้ไปทางด้านซ้าย “ฉันจะไปจัดการไอ้คนที่เดินตรวจ นายไปดักสองตัวที่เฝ้าประตู”“เออ เจอกันข้างใน” ปรเมศตอบเสียงเรียบ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันดำเนินแผนภีมเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบ อาศัยเงามืดเป็นที่กำบัง รอจนโจรที่เดินตรวจตราเผลอ ก่อนจะพุ่งเข้าไปล็อกคอจากด้านหลัง กระชากตัวมันลงกับพื้นอย่างแรง“อึก…!!”ภีมใช้แขนรัดคอแน่นจนร่างนั้นหมดสติไป ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงกับพื้นอย่างไร้เสียง“หนึ่งไป” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ปรเมศที่ซุ่มอยู่ใกล้ประตูปรเมศจัดการพวกที่เฝ้าหน้าประตูอย่างรวดเร็ว เขาใช้ท่อนไม้หนัก ๆ ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของคนแรก ก่อนจะเตะเข้ากลางลำตัวของอีกคนจนมันล้มลงไป“สองไป”ภีมรีบเข้ามาสมทบ ทั้งคู่จับอาวุธจากพวกโจรมาไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูโกดังเข้าไปทันทีที่เข้ามาข้างใน“ลุงภีม!! ลุงเมศ!! ช่วยป้

โกดังร้าง – เวลากลางคืนปรเมศกับภีมขับรถมาถึงบริเวณโกดังร้าง ก่อนจะดับเครื่องยนต์ไว้ห่างออกไปไม่เกิน 500 เมตร ทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาตึงเครียด บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าบางต้นที่พอให้มองเห็นโครงสร้างเก่าโทรมของโกดัง“เราจะบุกเข้าไปเลยไม่ได้” ภีมพูดเสียงเครียด “ถ้าคนร้ายรู้ตัวก่อน มันอาจจะใช้รมิดากับอชิเป็นตัวประกัน”ปรเมศพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากตำรวจที่ตอบกลับมาแล้วว่ากำลังเดินทางมา คาดว่าจะถึงภายใน 15 นาที“เราต้องถ่วงเวลาให้ตำรวจมาถึงก่อน” ปรเมศพูดเสียงหนัก “แต่เราก็ต้องหาทางให้พวกมันไม่รู้ตัวว่าเรามาแล้วด้วย”ภีมมองไปยังโกดัง สังเกตเห็นว่ามีลูกน้องของพวกมันสองคนเดินตรวจตราอยู่ด้านหน้า ถือปืนคนละกระบอก“ทางเข้าออกมีแค่ประตูหน้า” ภีมพึมพำ “ถ้าเราจะเข้าไป ต้องหาทางกำจัดยามพวกนั้นก่อน”ปรเมศขบกรามแน่น ก่อนจะเหลือบมองไปทางซ้ายมือของโกดัง ซึ่งมีช่องหน้าต่างแตกอยู่ “หรือเราจะลองเข้าไปจากตรงนั้น?”ภีมหรี่ตา “อืม… นั่นอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภีมสั่นเบา ๆ เขารีบกดรับ เป็นสายจากตำรวจ“ค

“เด็กผู้หญิงคนนั้น... คือคุณครับ”ดารินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น จากนั้นเธอก็เงียบไป รู้สึกเหมือนความทรงจำเก่า ๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในมุมหนึ่งของใจได้กลับมาโผล่ขึ้นมาอย่างช้า ๆ"ไม่... ไม่ใช่..." เสียงหวานพึมพำออกมาเบา ๆ แม้ว่าจะยังไม่แน่ใจ แต่บางสิ่งในตัวเธอก็เริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงนั้นโจชัวมองเธออย่างเข้าใจ เขารู้ดีว่ามันคงยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เขากำลังพูด เพราะมันคือความทรงจำที่ผ่านมานานหลายปี แต่เขาก็ยังคงยืนยันในสิ่งที่เขารู้“คุณช่วยผมไว้... ตอนที่ผมเกือบจะถูกยิงในคืนนั้น" ชายหนุ่มพูดช้า ๆ พร้อมทั้งทบทวนเหตุการณ์ในอดีตที่คงเคยทิ้งรอยแผลไว้ในหัวใจของเขา "คุณไม่แค่ช่วยชีวิตผมจากการโดนยิง แต่คุณยังพาผมไปที่ปลอดภัยด้วย... ตอนนั้น... ผมไม่รู้หรอกว่าใคร คุณแค่เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่โผล่มาช่วยผม และ... ช่วยให้ผมรอดชีวิต"ดารินรู้สึกเหมือนใจหวิว ๆ เพราะเธอเองก็นึกภาพเหตุการณ์นั้นออก เธอเคยช่วยเด็กผู้ชายคนหนึ่งเอาไว้ตอนที่เขาถูกลอบทำร้าย แต่เธอกลับไม่ได้รู้จักเขาเลย..."คุณยังจำได้ไหม..."โจชัวถามอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ดาริน ไม

โจชัวมองดารินอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเธอพยักหน้าตอบรับ และเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางบ้าน คนตัวสูงรู้สึกเหมือนน้ำหนักในอกที่เขารู้สึกมาตลอดหลายเดือนมันเริ่มเบาบางลง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าเส้นทางที่จะทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิมนั้นมันไม่ง่ายเลยดารินนั่งลงเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปาก เธอมองหน้าเขา รู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะได้พูดคุยกันอย่างจริงจัง ทั้งสองคนยังคงค้างคาในเรื่องราวต่าง ๆ ที่ไม่ได้พูดออกมา ความรู้สึกที่ยิ่งบีบคั้นหัวใจ และคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบโจชัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่โต๊ะกลางบ้านและยืนตรงหน้าเธอ ความคิดมากมายหมุนวนในหัว เขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง"ดาริน..." เสียงเขานุ่มต่ำ ลึกลงไปถึงใจของเธอ "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา ในแววตาของเธอมีความลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะรับฟัง เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกหรือไม่ต้องการเธอ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันยากที่จะลืมเลือนเธอคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูดเบา ๆ "คุณโจชัว... ถ้าพูดถึงเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าคุณก็มีเหตุผลที่ทำแบบนั้น แต่ไม่ว่าจ

สามวันผ่านไป โจชัวยังคงจมอยู่กับงานในห้องทำงาน พยายามใช้หน้าที่เป็นข้ออ้างให้ตัวเองไม่คิดฟุ้งซ่าน แต่ความคิดถึงดารินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ระหว่างนั้น หมิง เลขาคนสนิท เดินเข้ามาพร้อมรายงานที่ทำให้โจชัวชะงัก“เจอตัวคุณดารินแล้วครับ” หมิงรายงานพร้อมกับยื่นข้อมูลในมือต่อให้ “วันนี้เธอไปโผล่ที่อำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งครับ เห็นเข้าโรงพยาบาล จากนั้นแวะร้านสะดวกซื้อ…มีผู้ชายคนหนึ่งเดินไปด้วยกัน เหมือนจะสนิทกันมากเลยครับ”โจชัวเงยหน้าขึ้น แววตาหงุดหงิดวูบหนึ่ง แต่เขากลับนิ่งกว่าเดิม นิสัยใจร้อนของเขาเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความสงบและความคิดไตร่ตรองมากขึ้น โจชัวสูดลมหายใจลึก พยายามสงบใจ ไม่ตัดสินว่าชายคนนั้นอาจเป็น “ผู้ชายคนใหม่” ของดารินเช่นที่เขาเคยเข้าใจและหึงหวงอย่างไร้เหตุผล“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?” โจชัวถามน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ในแววตายังมีประกายบางอย่างที่แสดงความสงสัย“น่าจะเป็นคนรู้จักของคุณดารินที่หมู่บ้านเดียวกันครับ” หมิงตอบพลางมองใบหน้าเจ้านาย เห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของโจชัวที่กลับมาชัดเจนอีกครั้งคนตัวสูงพยักหน้า ใจของเขาเต้นรัวแต่ก็ค่อย ๆ ยับยั้งความรู้สึกให้สงบ เขาตั

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาในบ้าน ยายสาเตรียมอาหารเช้าให้ดารินด้วยความตั้งใจ ทั้งข้าวต้มหมูร้อน ๆ และผักสดจากสวนที่เธอเก็บมาเอง จัดใส่จานเรียงสวยงามบนโต๊ะ ไม่นานนัก ขุนก็ยกถาดอาหารเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง"ดาริน ตื่นแล้วเหรอครับ ยายเตรียมของโปรดไว้ให้ทั้งนั้นเลยนะ" ขุนพูดอย่างภูมิใจดารินยิ้มขอบคุณ พลางสูดกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมา แต่แล้วใบหน้าเธอก็ซีดลง อาการคลื่นไส้เดิมกลับมาอีกครั้ง หัวใจเธอเต้นรัว รู้สึกเหมือนทุกกลิ่นและรสทำให้เธออยากเบือนหน้าหนี“ยาย…ดารินขอโทษนะจ๊ะ แต่ดูเหมือนจะทานไม่ลงจริง ๆ" เรียวปากสีหวานเอ่ยอย่างอาย ๆ พร้อมทั้งพยายามกลั้นความรู้สึกไม่สบายในท้องยายสามองอาการของดารินอย่างสังเกต สายตาเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "อาการมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ หรือว่าลูกจะไม่สบาย ไปหาหมอเถอะนะลูก ยายว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว"ดารินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำใจ "ก็ได้จ้ะยาย…ดารินเองก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน"ยายสามองขุนแล้วยิ้มบาง ๆ "งั้นขุน เอ็งพาดารินไปโรงพยาบาลในตัวอำเภอหน่อยนะ ไปเถอะลูก อย่าปล่อยให้อาการเป็นแบบนี้"ขุนร

วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความเงียบงัน แม่ของดารินมองดูลูกสาวเก็บกระเป๋าด้วยสีหน้าเป็นกังวล ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักมองลูกสาวด้วยความไม่สบายใจ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว“คิดดีแล้วหรือที่จะไปอยู่ต่างจังหวัด?” คุณหญิงลดาถาม ดวงตาคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของดาริน เธอรู้ดีว่าลูกสาวกำลังหนีจากบางสิ่งมือเรียวหยุดการเก็บของ มองดูผู้เป็นแม่และยิ้มบาง ๆ “คิดดีแล้วค่ะ...ดารินไม่เหมาะกับที่นี่” เธอเอ่ยอย่างหนักแน่น แม้ว่าในใจลึก ๆ จะยังมีบางอย่างที่ค้างคา แต่การอยู่ที่นี่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกดทับไว้ด้วยความทรงจำที่ทำให้หัวใจเจ็บปวดคุณหญิงลดาถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้ลูกสาว ยกมือขึ้นลูบไหล่ดารินเบา ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน “งั้นอย่าลืมกลับมาหาแม่บ่อย ๆ นะ”เจ้าของใบหน้าสวยพยักหน้ารับคำสัญญา แววตาอ่อนโยนของผู้เป็นแม่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่เธอก็จำเป็นต้องออกไปเผชิญชีวิตด้วยตัวเองเพื่อค้นหาความสงบและเริ่มต้นใหม่คุณหญิงลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะยื่นมือไปโอบกอดลูกสาวแน่น ในอ้อมกอดนั้นเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย “ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก แม่คงจะคิดถึงดารินมากแน่เลย

โจชัวกลับมายังคฤหาสน์เพมเบอร์ตันในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด อากาศเย็นชื้นซึมเข้ากระดูก แม้จะเป็นที่ที่เขาคุ้นเคย แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดใจชายหนุ่มใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะมาถึง ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนเมื่อถึงห้องนอนของโจลีน ก็ก้าวไม่ถึงเตียงดี เขาทิ้งตัวลงกับที่นอนนุ่ม เหลือเพียงแสงอ่อนจากโคมไฟริมเตียงที่ส่องให้เห็นใบหน้าที่ขมวดเข้าหากันอย่างสับสน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาก่ายหน้าผาก ราวกับหวังจะให้ความกดดันที่รุมเร้าจากภายในหายไปนี่เขาแก้แค้นผิดคนอย่างนั้นหรือ? ภาพเหตุการณ์ซ้อนทับเข้ามาเป็นลำดับ ความโกรธแค้นที่เขาแบกไว้บนไหล่เพื่อเธอคนนั้นมันเป็นความผิดพลาดหรือเปล่า? ความรู้สึกผิดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเกาะกุมเข้ามาในจิตใจ โจชัวหลับตาลง แต่เสียงหัวใจกลับเต้นรัว เขารู้สึกถึงความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เสียงสะท้อนในใจดังขึ้นว่าตนได้ทำผิดมหันต์"นี่ฉันทำผิดต่อเธอมากใช่ไหม...ดาริน" เขาพึมพำออกมาอย่างอ่อนล้า ความรู้สึกผิดทับถมจนไม่สามารถตัดใจได้ดวงตาของเขาพลันเห็นภาพของดารินในงานล่าสัตว์ครั้งก่อน ความเย็นชาและความไม่ใส่ใจที่เขาเคยแสดงออกมาในตอนนั้นดูเป็นการทำร้ายเธอไปโดยไม