Novels by นิษฐา01

พัดชาค่อยๆ ก้าวเดินตามหาโจชัวไปทั่วบ้าน ทุกที่ที่เขามักจะไปเธอก็ไปหมดแล้ว แต่กลับไม่พบเขาเลย จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องของโจลีน เธอหยุดอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นดารินวิ่งออกมาจากห้องด้วยใบหน้าตื่นตระหนกและเนื้อตัวที่สั่นสะท้านหญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความสงสัย พลางคิดในใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงออกมาจากห้องนี้ได้ เมื่อร่างของดารินวิ่งหายไปในความมืดแล้ว มือเรียวจึงแง้มประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องนั้น เธอเห็นโจชัวนั่งนิ่งอยู่ สภาพของเขาดูสับสนเล็กน้อย ท่อนบนเปลือยเปล่าแต่สติยังคงอยู่ครบถ้วนหญิงสาวกำมือแน่น เธอไม่กล้าเข้าไปใกล้ โจชัวตอนนี้เหมือนมีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวแผ่ออกมา และพัดชารู้ดีว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนทำอะไรกัน และมันเกิดอะไรขึ้น“ผู้หญิงคนนี้… ต้องกำจัดเธอออกไป…” เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง สายตาแข็งกร้าวพลางคิดแผนในใจเพื่อจัดการกับดารินที่ทำให้เธอหงุดหงิด ตั้งแต่เจอกันที่ป่าอีกด้าน ดารินกลับมาถึงห้องเล็กๆ ที่เธอพักในโรงไม้เก่า สภาพโทรมและเต็มไปด้วยฝุ่นแต่เธอกลับไม่สนใจอะไรเลย ความโกรธแค้นและเจ็บปวดท่วมท้นในใจจนควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามถูริมฝีปากและเนื้อตัวอย่างบ้าคลั่ง ควา

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที คนตัวสูงรู้สึกถึงความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับร่างกาย อาการร้อนรุมเริ่มแล่นเข้ามา ทำให้เขารู้สึกเวียนหัวและมีความรู้สึกวุ่นวายอยู่ในใจ เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะไวน์ที่เขาดื่มมากเกินไปหรือเปล่าคุณชายตระกูลดังตัดสินใจปลีกตัวออกจากงานเลี้ยงของตระกูล เพราะอาการแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกับร่างกาย เขาเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปในทางเดินยาว ขณะเดียวกันปลายประสาทสัมผัสทั้งหลายเริ่มทำงานอย่างหนัก หน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าว รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่แรงขึ้นอย่างผิดปกติ“ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้…” ปากหนาพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ก้าวขาไปยังห้องนอนของโจลีนเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ คนตัวสูงไม่อาจจะพบน้องสาวของเขาได้อีก นัยน์ตาสีนิลก็หม่นลงไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ห้องที่เต็มไปด้วยแสงไฟอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แต่สำหรับโจชัวในตอนนี้ กลับรู้สึกเหมือนกับว่าห้องนี้อบอวลไปด้วยความร้อนที่ทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้องเจ้าของใบหน้าหล่อเหลานั่งลงที่ขอบเตียง ปลายนิ้วสัมผัสกับผ้าปูที่นอนที่นุ่มนวล รู้สึกหายใจหนักขึ้น จิตใจเริ่มวุ่นวายจนเขาไม่สามารถควบคุมตั

นัยน์ตาสีน้ำผึ้งหันไปมองนาฬิกาบนผนังห้อง เห็นว่ามันเลยเวลาบ่ายมาแล้ว และเธอเพิ่งรู้ตัวว่าหลับไปนานเกินไป“นี่มันเย็นมากแล้ว…” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย เพราะเพิ่งนึกได้ว่าตอนเย็นมีงานประกาศผลผู้ชนะในการล่าสัตว์ป่าประจำปีของตระกูลเพมเบอร์ตัน ซึ่งเป็นงานใหญ่และสำคัญของตระกูลเมื่อดารินนึกถึงหมอภูที่คอยดูแลเธอมาตลอดวัน เธอก็รู้สึกเกรงใจ กลัวว่าการที่เขาอยู่ดูแลเธอจะทำให้เขาพลาดโอกาสไปร่วมงานในครั้งนี้ ดารินจึงหันไปถามเขาเสียงแผ่วเบา“คุณหมอไม่ไปงานเลี้ยงหรือคะ?”นายแพทย์หนุ่มเงยหน้าจากสมุดบันทึกที่เขากำลังจดอะไรบางอย่างอยู่ เผยยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะพยักหน้าแล้วตอบเสียงเรียบ“เดี๋ยวผมไป งานยังไม่เลิกง่าย ๆ หรอก” จากนั้นเขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูเตรียมจะอาบน้ำเพื่อไปเข้าร่วมงานดวงตาเรียวมองตามเขาด้วยสายตาโล่งใจ แต่ก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในชุดที่ตัวเองสวมอยู่ คนตัวเล็กก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง แล้วรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ชุดเดิมที่เธอใส่ก่อนหน้านี้ ความตกใจพลันแทรกเข้ามาในใบหน้าของเธออย่างปิดไม่มิดหมอภูหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเธอ

“ช่วยด้วย!”เสียงร้องขอความช่วยเหลือเอ่ยกับคนตัวสูง เมื่อร่างบางตกลงไปในแม่น้ำเย็นเฉียบ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมฝั่งมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาเห็นหญิงสาวตะเกียกตะกายโผล่ขึ้นมาหายใจเหนือผิวน้ำ แล้วจมลงอีกครั้ง ไอด้า … ผู้หญิงที่เคยได้แชมป์ว่ายน้ำระดับประเทศ หญิงสาวตรงหน้าคงกำลังเล่นละครอีกแล้ว เขาคิดในใจด้วยความเหนื่อยหน่าย“เลิกแสดงได้แล้วมั้ง?” เขาพึมพำกับตัวเอง ทว่าในแววตายังจ้องมองไปที่เธอไม่วางตา โจชัวเคยได้ยินจากครูฝึกว่ายน้ำว่า ถึงแม้คนที่สูญเสียความทรงจำ แต่ความสามารถของพวกเขาจะยังคงอยู่ หากว่ายน้ำเป็นแล้วคงไม่ลืมง่าย ๆหญิงสาวในน้ำเริ่มกระเสือกกระสน แรงของเธอเริ่มหมด เหมือนร่างกายอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เธอพยายามตะเกียกตะกาย เธอก็สำลักน้ำหนักขึ้น สุดท้ายเธอหมดแรงจนจมหายไปใต้น้ำอย่างเงียบ ๆทันใดนั้นเองชายหนุ่มเริ่มรู้สึกผิดปกติ ตัดสินใจจะกระโดดลงไปช่วย ทว่าทันใดนั้นกลับมีชายคนหนึ่งที่มาไม่รู้ตัว กระโดดลงน้ำอย่างรวดเร็ว ว่ายตรงไปยังร่างหญิงสาวที่จมดิ่งลงไปใต้น้ำตู้ม!โจชัวมองชายหน้าตาดี ซึ่งเขาคือ “หมอภู” เดินผ่านมาทางนี้พอดี เห็นเหตุการณ์เข้าจึงไม่รอช้า หมอภูดึงตัวหญ

ในป่าที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด คู่โจชัวและดารินเดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆ เป็นเวลานานกว่า 15 นาทีแล้ว ที่เดินวนอยู่ตรงนี้ ภายในป่า มีแสงแดดแทรกผ่านต้นไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ เหมือนจะบอกให้ระวังการก้าวย่างในทุกย่างก้าว แต่ทั้งคู่กลับไม่ได้สนใจทิวทัศน์โดยรอบเลยสักนิดคนตัวเล็กเดินตามหลังคนตัวสูงอยู่ห่างๆ เพราะในใจรู้สึกไม่พอใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่หาย ส่วนชายตรงหน้าเองก็ไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่เดินนำหน้าอย่างเงียบเชียบเหมือนเธอเป็นแค่เงาตามหลัง เจ้าของใบหน้าสวยหรอกตามองบนกำหมัดแน่นแล้วชกลอย ๆ กลางอากาศราวกับจะระบายความหงุดหงิด แต่ทันทีที่โจชัวหันกลับมา เธอก็รีบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แสร้งทำเป็นสนใจดอกไม้ป่าแถวนั้นแทน“เฮ้อ… จะเดินไปอีกนานแค่ไหนกันเนี่ย เห็นแต่ต้นไม้กับยุง” เสียงหวานเอกบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตบยุงที่มากัดต้นแขนจนเสียงดังเพี้ยะ!ชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างหน้าหันขวับมามองเธอ พร้อมกับส่งสายตาคมกริบ เป็นเชิงบอกให้เธอเงียบลงหน่อย ดารินเงียบเสียงไปแต่ยังไม่วายทำหน้าบึ้ง ในใจคิดว่า “ถ้าไม่อยากให้ฉันพูด ทำไมไม่รีบหาสัตว์ป่าให้เจอสักทีเล่า!”โจชัวยังคงไม่พูดอะไร เขายังคงมองรอบๆ ด้วยส

2 วันต่อมาฟ้าสางครึ้ม ๆ มีหมอกจาง ๆ คลี่คลุมอยู่เหนือป่าทึบ กิ่งไม้สูงใหญ่และพุ่มไม้ที่เขียวขจีสะท้อนแสงอ่อนของดวงอาทิตย์ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังต้อนรับผู้มาเยือนในวันล่าสัตว์ประจำปีดารินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พื้นที่ล่าสัตว์ของตระกูลเพมเบอร์ตันมีพื้นที่ 100 กว่าไร่ ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนบุคคลสืบทอดกันมาหลายรุ่นวันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดทะมัดทะแมง เนื่องจากเมื่อคืนโจชัวให้คนเอาชุดเดินป่ามาให้ อีกทั้งยังกำชับให้เธอปลอมตัวเข้ามาด้วย เพื่อให้เหมาะกับการเดินป่า ดังนั้นก่อนที่เธอจะมารวมตัวกับคนอื่น ดารินใช้มือปาดเอาเขม่าสีดำแถว ๆ โรงเก็บไม้มาป้ายที่แก้ม ทำเหมือนหนวดแมว แบบนั้นถือว่าเป็นการพรางตัวแล้วทว่าเมื่อมายืนรวมกับคนใช้ คนงาน คนสวนอีก 30 กว่าคนไม่มีใครปลอมตัวมาอย่างเธอเลยสักคน นั่นทำให้ดารินอายจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี ในใจก็แอบต่อว่าโจชัวอยู่เบา ๆ บ่อยครั้งที่เธอได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก ซุบซิบนินทาจากทางด้านหน้าบ้าง ด้านหลังบ้าง พวกเขาคงจะนินทาเธออยู่แน่นอน“มากันครบหรือยัง ญาติ ๆ ของเรา”เสียงของคุณย่าแห่งจระกูลเพมเบอร์ตันเอ่ยถามหลาน ๆ เพราะกิจกรรมในครั้งนี้ลูกหลานของตระกูลจะเป็นคนล่

วันรุ่งขึ้นเช้านี้ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนั่งเล่น รมิดานั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ แต่เธอแทบไม่ได้แตะมันเลย ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์ซึ่งยังคงฉายข่าวเรื่องการจากไปของพ่อแม่พิชชาเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เธอหันไปมองผ่านหน้าต่าง เห็นรถของปรเมศจอดอยู่ รมิดาวางแก้วกาแฟลง ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้เขา“เห็นข่าวหรือยังคะ?” เธอถามทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในบ้าน ปรเมศพยักหน้า สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “เห็นแล้ว”รมิดาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ฉันว่าจะไปเยี่ยมพิชชาสักหน่อยค่ะ”ปรเมศมองเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมก็ว่าจะไปเหมือนกัน”เธอเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ “คุณก็จะไป?”“ใช่” เขาพยักหน้า แล้วอธิบาย “ตระกูลดั้งเดิมของพิชชาให้ความสำคัญกับหน้าตาทางสังคมมาก ข่าวใหญ่โตขนาดนี้ ผมว่า ญาติของเธอคงไม่มีใครอยากมายุ่งเกี่ยวด้วย”รมิดานิ่งไป“ผมจะไปแสดงความเสียใจ และขอจัดงานศพแทนพ่อแม่ของเธอ” เขาพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่น “ถึงแม้เธอจะทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน สุดท้ายเธอก็เหลือตัวคนเดียว ผมไม่อยากให้เธอจากไปโดยไม่มีใครเลย”รมิดามองเ

“ป้าดา ป่าป๊าอชิไปไหนฮะ ป่าป๊าเจ็บอยู่ ยังอยู่ในนั้นใช่ไหม ป่าป๊าเจ็บมากไหมฮะ ฮึก”เสียงหลานชายสะอื้นเรียกสติรมิดาอีกครั้ง เธอจะบอกอชิยังไงดีรมิดากระชับอ้อมกอดน้องอชิแน่นขึ้น ลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบโยนให้เด็กน้อยสงบลง“อชิไม่ร้องนะครับ ป้าดาอยู่ตรงนี้นะ”เสียงของเธอสั่นเครือพอ ๆ กับหัวใจที่เจ็บปวด ความสูญเสียครั้งนี้หนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ แต่น้องอชิยังเด็กนัก… เขาไม่ควรต้องเผชิญเรื่องแบบนี้เลยเด็กน้อยสะอื้นฮัก ซุกหน้ากับอกของเธอ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ป่าป๊าภีมไปไหนเหรอฮะ ป้าดา… ทำไมยังไม่ออกมาหาอชิ”รมิดาหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธออยากจะบอกความจริงทั้งหมด แต่จะให้เด็กวัยนี้เข้าใจความตายได้อย่างไร“ป๊าภีมต้องไปที่ไกล ๆ แต่เขายังรักอชิอยู่เสมอนะครับ”“แล้วป๊าจะกลับมาไหมฮะ”คำถามนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดกลางใจเธอรมิดาไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอได้แต่ลูบศีรษะเล็ก ๆ นั้นเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ป๊าภีมจะอยู่กับอชิตลอดไป… อยู่ในหัวใจของอชิไงครับ”เด็กน้อยสะอื้นหนักขึ้น ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ จะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจากความเหนื่อยล้า เสียงร้องแผ่วลงจนกระทั่งเ

รมิดาเดินกลับมาถึงหน้าห้องไอซียู ร่างบางมองเห็นปรเมศที่ยืนพิงกำแพง มือหนายกขึ้นเสยผมด้วยความเครียด ก่อนจะลดมือลงมาจับมือน้อย ๆ ของน้องอชิที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆเมื่อปรเมศเห็นเธอเดินกลับมา เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล “คุยกับคุณแม่เป็นยังไงบ้าง?”รมิดามองหน้าเขาแล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คุณหญิงแค่… ยอมรับฉันแล้ว”แววตาของปรเมศไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ“จริงเหรอ?” เขาถามเสียงเบา ราวกับยังไม่อยากจะเชื่อ รมิดาพยักหน้า “ค่ะ จริง คุณหญิงยอมรับฉันแล้ว”ปรเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความสุขและความโล่งใจที่สะท้อนอยู่ในนั้น มันเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาโดยตลอดเขายื่นมือไปจับมือเธอเอาไว้ “ดีแล้ว… ผมดีใจจริง ๆ”รมิดากำมือของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองน้องอชิที่ยังคงหลับสนิท เธอถอนหายใจเบา ๆ“ตอนนี้เหลือแค่ภีม…” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง แววตาหม่นลงเล็กน้อยปรเมศบีบมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยน “ภีมต้องปลอดภัย เขาแข็งแรงขนาดนั้น เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไปง่าย ๆ หรอก”รมิดาฝืนยิ้ม

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งรมิดานั่งอยู่หน้าห้องไอซียู มือของเธอคอยลูบศีรษะเล็ก ๆ ของน้องอชิที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเด็กน้อยยังคงบวมแดงจากการร้องไห้หนัก ความเหนื่อยล้าทำให้เขาหลับไป แต่ถึงอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ก็ยังจับชายเสื้อของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปรมิดามองประตูห้องไอซียูที่ปิดสนิท หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างหวาดหวั่น ทุกวินาทีที่รอคอยช่างยาวนาน ราวกับเข็มนาฬิกาเดินช้าลงอย่างน่าทรมาน“ถึงมือหมอแล้ว นายจะไม่เป็นอะไร”ริมฝีปากสีสวยพึมพำเบา ๆ เธอเคยดูละครหลังข่าวมาก็เยอะ สถานการณ์ที่พระเอกโดนยิง จะมีปาฏิหารย์ตลอด ฉะนั้นภีมคือพระเอกในเรื่องราวของเธอ เป็นป่าป๊าของน้องอชิ เขาต้องรอดเท่านั้นตึก ! ตึก !ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ปรเมศที่เพิ่งจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จ รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอ“รมิดา!”เสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจรมิดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความกังวล “ปรเมศ…”ปรเมศทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอ หายใจหอบเล็กน้อยเพราะวิ่งมาอย่างรีบร้อน “เป็นยังไงบ้าง หมอบอกว่ายังไง?” เขาพูดเสียงอ่อนพลางลูบหลังเธอเ

ปรเมศกับภีมซุ่มอยู่ด้านนอกโกดัง ดวงตาทั้งสองคนจับจ้องไปยังพวกโจรที่กระจายตัวกันอยู่ด้านหน้าอาคาร“มีสองคนเฝ้าหน้าประตู อีกคนเดินตรวจตราอยู่รอบ ๆ” ภีมกระซิบขณะมองผ่านช่องเล็ก ๆ บนกำแพงร้าง“ถ้าบุกตรง ๆ เสียงปืนดังแน่ ต้องจัดการเงียบ ๆ ก่อน” ปรเมศพยักหน้าเห็นด้วยภีมชี้ไปทางด้านซ้าย “ฉันจะไปจัดการไอ้คนที่เดินตรวจ นายไปดักสองตัวที่เฝ้าประตู”“เออ เจอกันข้างใน” ปรเมศตอบเสียงเรียบ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันดำเนินแผนภีมเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบ อาศัยเงามืดเป็นที่กำบัง รอจนโจรที่เดินตรวจตราเผลอ ก่อนจะพุ่งเข้าไปล็อกคอจากด้านหลัง กระชากตัวมันลงกับพื้นอย่างแรง“อึก…!!”ภีมใช้แขนรัดคอแน่นจนร่างนั้นหมดสติไป ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงกับพื้นอย่างไร้เสียง“หนึ่งไป” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ปรเมศที่ซุ่มอยู่ใกล้ประตูปรเมศจัดการพวกที่เฝ้าหน้าประตูอย่างรวดเร็ว เขาใช้ท่อนไม้หนัก ๆ ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของคนแรก ก่อนจะเตะเข้ากลางลำตัวของอีกคนจนมันล้มลงไป“สองไป”ภีมรีบเข้ามาสมทบ ทั้งคู่จับอาวุธจากพวกโจรมาไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูโกดังเข้าไปทันทีที่เข้ามาข้างใน“ลุงภีม!! ลุงเมศ!! ช่วยป้

โกดังร้าง – เวลากลางคืนปรเมศกับภีมขับรถมาถึงบริเวณโกดังร้าง ก่อนจะดับเครื่องยนต์ไว้ห่างออกไปไม่เกิน 500 เมตร ทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาตึงเครียด บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าบางต้นที่พอให้มองเห็นโครงสร้างเก่าโทรมของโกดัง“เราจะบุกเข้าไปเลยไม่ได้” ภีมพูดเสียงเครียด “ถ้าคนร้ายรู้ตัวก่อน มันอาจจะใช้รมิดากับอชิเป็นตัวประกัน”ปรเมศพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากตำรวจที่ตอบกลับมาแล้วว่ากำลังเดินทางมา คาดว่าจะถึงภายใน 15 นาที“เราต้องถ่วงเวลาให้ตำรวจมาถึงก่อน” ปรเมศพูดเสียงหนัก “แต่เราก็ต้องหาทางให้พวกมันไม่รู้ตัวว่าเรามาแล้วด้วย”ภีมมองไปยังโกดัง สังเกตเห็นว่ามีลูกน้องของพวกมันสองคนเดินตรวจตราอยู่ด้านหน้า ถือปืนคนละกระบอก“ทางเข้าออกมีแค่ประตูหน้า” ภีมพึมพำ “ถ้าเราจะเข้าไป ต้องหาทางกำจัดยามพวกนั้นก่อน”ปรเมศขบกรามแน่น ก่อนจะเหลือบมองไปทางซ้ายมือของโกดัง ซึ่งมีช่องหน้าต่างแตกอยู่ “หรือเราจะลองเข้าไปจากตรงนั้น?”ภีมหรี่ตา “อืม… นั่นอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า”ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภีมสั่นเบา ๆ เขารีบกดรับ เป็นสายจากตำรวจ“ค