ลองยุ่งกับเธอดูสิ

ตอนที่ 4

ลองยุ่งกับเธอดูสิ

รุ่งเช้า

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องเล็ก ๆ เสียงโทรศัพท์สั่นเบา ๆ บนโต๊ะทำให้น้ำชาขยับตัวจากที่นอนอย่างงัวเงีย

เธอลุกขึ้นมาเดินโซเซเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าลวก ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองกระจกบานใหญ่ตรงหน้า

“กรี๊ดดดดดดด!!!”

เสียงหวีดดังลั่น ริมฝีปากบางอ้าออกกว้าง ตากลมโตเบิกโพลงตรงต้นคอขาวเนียนมีรอยแดงเข้มชัดเจนหลายจุดเหมือนถูกจงใจประทับไว้

“บะ…บ้าแล้ว!!!”

น้ำชาทำตาโต ยกมือขึ้นลูบลน ๆ เหมือนคิดว่าจะลบออกได้

“นี่มัน…นี่มันรอยดูดชัด ๆ เลย อีตาบ้านั่นทำอะไรเนี่ย!”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อทั้งอายทั้งโกรธ ทั้งยังนึกถึงคำพูดเยาะเย้ยเมื่อคืน

“อ่อนหัดขนาดนี้ มีอะไรให้น่าติดใจกัน”

“ไอ้บ้าไดม่อน!”

เธอสบถเสียงดัง แล้วล้มตัวฟุบหน้าลงบนอ่างล้างมือ มือเล็กปิดคอพัลวัน

“ทำไงดีเนี่ยยยยยย”

ตัดภาพมาที่มหาลัย

แดดยามสายสาดลงมาบนลานกว้างหน้าอาคารเรียน นักศึกษาหลายกลุ่มนั่งจับกลุ่มคุยกันเสียงดังสลับเสียงหัวเราะ

น้ำชาเดินก้มหน้ามารอยบนคอโดนกลบด้วยเครื่องสำอางอย่างมิดชิด ก่อนจะทรุดนั่งลงบนม้านั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิท

ทันทีที่เธอนั่งลง เพื่อนทั้งสองก็หันมามองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม

“ว่าไงจ๊ะคุณหนู…เมื่อคืนหายไปไหนทั้งคืนเลยนะ”

ลีน่าเอ่ยขึ้นก่อน ยกคิ้วสูงเหมือนจะถามตรง ๆ

“เอ่อ...เมื่อคืนรู้สึกไม่สบายเลยกลับก่อน ขอโทษนะไม่ได้บอกพวกเธอก่อน”

“น่าจะไม่สบายจริง หน้าซีดเชียว”

“ไปดูผู้ชายเล่นบาสที่สนามกันเปล่า...”

แป้งหอมเอ่ยถามพรางเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ฉันขอบาย..”

น้ำชาสะดุ้งนิดหน่อย รีบโบกมือปฏิเสธ

แต่ยังไม่ทันจบดี ลีน่าก็รวบแขนไว้ ส่วนแป้งหอมก็รีบลุกขึ้นมาฉุดอีกข้าง

“ไม่เอาน่า! ไปด้วยกัน สนุกจะตาย”

“เดี๋ยว ๆ ฉันบอกว่าไม่ไป”

น้ำชาโวยวายพลางดึงแขนกลับ แต่แรงเพื่อนทั้งสองมากกว่า สุดท้ายเธอก็ถูกลากออกไปจนได้

ไม่นาน เสียงเชียร์และเสียงลูกบาสกระทบพื้นก็ดังใกล้เข้ามา แสงแดดบ่ายส่องแรงลงบนสนามกลางแจ้งที่เต็มไปด้วยนักศึกษามุงดูกันอยู่หลายกลุ่ม

น้ำชาทำหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก แต่เพื่อน ๆ กลับหัวเราะคิกคักเหมือนกำลังรู้อะไรบางอย่าง

“โอ๊ะ…ดูนั่นสิ”

แป้งหอมชี้ไปทางกลางสนาม ดวงตาเป็นประกาย

น้ำชาหันไปตามสายตาแล้วหัวใจเธอก็เต้นแรงทันที

ไดม่อนยืนอยู่กลางสนามบาสในชุดช็อป ร่างสูงกำลังเลี้ยงลูกบาสอย่างมั่นใจ เหงื่อเกาะกรอบหน้าคมชัด ใบหน้าสงบนิ่ง แต่กลับดึงดูดสายตาของผู้หญิงรอบสนามทั้งหมดโดยไม่ต้องพยายาม

“ถ้าจำผิดล่ะก็...พี่คนนั้นชื่อไดม่อนนี่น่า หล่อลากไส้เลย แต่เสียดายยัยชาเอาไปกินซะแล้ว”

ลีน่าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก

“จะบ้ารึไง! ฉันไม่ได้เป็นแบบที่เธอพูดสักหน่อย”

“แซว ๆ น่า อย่าจริงจังไปเลย”

น้ำชากัดริมฝีปากแน่น กอดอกแน่นเหมือนจะใช้บังใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงกลางสนาม

ไม่นานเสียงนกหวีดดังขึ้น เกมบาสสิ้นสุดลง ผู้คนรอบสนามปรบมือและโห่เชียร์ดังสนั่น

นักศึกษาหลายคนวิ่งไปที่ข้างสนาม ยื่นขวดน้ำกับผ้าเช็ดหน้าให้ผู้เล่น โดยเฉพาะกับร่างสูงในชุดช็อปที่กลายเป็นจุดสนใจที่สุดของสนาม

“พี่ไดม่อนคะ ดื่มน้ำหน่อยค่ะ!”

เสียงผู้หญิงสองสามคนเรียกแข่งกัน ขวดน้ำถูกยื่นเข้าไปแทบพร้อมกัน

น้ำชาเห็นแล้วก็เบะปากทันที ดวงตากลอกขึ้นฟ้ามองบนชัด ๆ ก่อนจะพึมพำออกมาหน้าไม่สบอารมณ์

“พวกผู้หญิงนี่...ชอบคนแบบนั้นไปได้ยังไง”

ไดม่อนไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างนัก สายตาคมกริบกลับเหลือบไปยังร่างเล็กที่ยืนมองอยู่ข้างสนาม

ดวงตาคมหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติมองเธอที่กำลังเบะปาก ทำทีเป็นไม่สนใจ แต่ยิ่งทำให้เขารู้สึกขำในใจมากกว่าเดิม

“เห้ย ไอ้ม่อน!”

เวย์เพื่อนสนิทเดินเข้ามาชนไหล่เบา ๆ พร้อมหัวเราะหึ ๆ

“มองตาไม่กระพริบเลยนะมึง”

ไดม่อนหลุบตาลงหัวเราะหึในลำคอ แต่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงยกขวดน้ำขึ้นจิบช้า ๆ ริมฝีปากหยักยังคงยกยิ้มมุมปากจาง ๆ

“มองเหี้ยอะไรของมึง”

“อ้าว...ก็เห็นมองน้องตาไปไม่กระพริบเลย ไปถึงไหนกันแล้ว เห็นวันนั้นยังผลักเขาออกอยู่เลย”

“ตากูก็มองไปทั่ว ไม่ได้เจาะจงใคร อีกอย่างคนที่มึงกำลังพูดถึงเป็นใครกูยังไม่รู้เลย”

เวย์ส่ายหน้า หัวเราะพรืด

“มึงนี่มันจริง ๆ เลย”

แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น แต่สายตาคมกลับยังคงจับจ้องไปยังริมสนาม หญิงสาวร่างเล็กที่กำลังยืนกอดแฟ้มแน่น สีหน้าดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวแต่กลับสะดุดตาเขาไม่ต่างจากไฟสว่างในความมืด

จากนั้นไม่นานเสียงทักดังขึ้นตรงกลุ่มม้านั่ง

“อ้าว...น้องน้ำชา”

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งอีกคนเดินตรงเข้ามาหยุดต่อหน้าน้ำชา รอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้าหล่อเหลาสะดุดสายตาทุกคนแถวนั้นทันที

“คะ...ใครนะคะ”

“อ้าว จำกันไม่ได้แล้วเหรอ เมื่อคืนยังชนแก้วกับพี่ที่ผับอยู่เลย”

“อ๋อ...ขอโทษนะคะ หนูจำไม่ได้แล้ว เมื่อคืนเมาไปหน่อย”

น้ำชายกมือแตะผมแก้เก้อ ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ

“ไม่เป็นไร แค่พี่จำหนูได้ก็พอแล้ว...พี่สายลมนะ”

ไม่ไกลนักไดม่อนยืนพาดผ้าเช็ดเหงื่อบนคอ สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังภาพตรงหน้านั้นไม่กะพริบเลยแม้แต่นิดเดียว สีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาแฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

เวย์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะหึพลางชนแขนเขา

“ดูท่ามึงจะมีคู่แข่งแล้วล่ะ ไอ้ม่อน”

ไดม่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ริมฝีปากหยักยกขึ้นอย่างเย็นชา

“ให้กูลดตัวลงไปแข่งกับมัน…กูขอตายดีกว่า”

“เห้อ...มึงนี่น่า”

“เอาล่ะ กูออกไปจากตรงนี้ก่อน เห็นหน้าแม่งแล้วอารมณ์เสีย”

ร่างสูงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ก้าวเดินออกจากสนามไปท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองตาม ความสูงโปร่งและชุดช็อปที่พาดไหล่ยังคงดึงดูดสายตาได้เสมอ

ก่อนจะพ้นขอบสนาม เขาเหลือบหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ดวงตาคมวาวจับจ้องไปที่น้ำชา สีหน้าไม่พอใจชัดเจน ก่อนจะตัดสายตาและก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมาอีก

ช่วงเย็น

ไดม่อนยืนกอดอกพิงเสาเงียบ ๆ ชุดช็อปสีเข้มคลายกระดุมบนสุด ใบหน้าคมเงยขึ้นเล็กน้อยดวงตาคมกริบมองตรงไปอย่างนิ่งสงบ แต่แฝงความกดดันในตัวเอง

ไม่นาน ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาใกล้

สายลมคนที่ช่วงบ่ายเพิ่งคุยหยอกล้ออยู่กับน้ำชาในสนามบาส

สายตาของไดม่อนคมวาบทันทีเมื่อเห็น เขาไม่ขยับตัวออกจากเสา เพียงยืนกอดอกนิ่ง ร่างสูงตระหง่านเหมือนตั้งกำแพงกดดันอยู่ตรงนั้น

“...”

จังหวะที่สายลมเดินผ่าน ไดม่อนก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำชัดเจน

“มึงคิดจะทำอะไร”

สายลมชะงักไปเพียงครู่ ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาเล็กน้อย พร้อมเสียงหัวเราะหึในลำคอ

“หึ…มึงหมายถึงอะไร”

“มึงอย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย”

“ถ้าจะมาพูดอะไรไร้สาระล่ะก็...โทษทีนะวันนี้กูไม่มีเวลาจะคุยกับมึง พอดีนัดหญิงไว้”

“ใคร...”

“แล้วมึงจะยุ่งทำไมไม่ทราบ”

“ถ้าเป็นผู้หญิงที่มึงคุยที่สนามบาสเมื่อช่วงบ่ายล่ะก็....กูขอเตือนมึงไว้เลยนะว่าอย่ายุ่งกับเธอ”

“ใคร....อ๋อน้องคนนั้น ทำไม? เด็กมึงเหรอ”

“เปล่า เธอไม่ใช่คนประเภทเดียวกับมึง”

“ถุ้ย! แล้วคนอย่างมึงมีสิทธิ์อะไรมาตัดสิน”

“อย่าหาว่ากูไม่เตือน”

“ถ้ากูจะทำแล้วมันจะทำไม....ไม่ชอบเหรอ? ที่มีคนมายุ่งกับผู้หญิงตัวเอง แล้วมึงคิดว่ากูชอบเหรอที่มึงมายุ่งกับคนของกู”

“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว มึงจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาเพื่ออะไร”

“มึงก็พูดได้หนิ มึงไม่ได้คิดอะไรกับเธอ มึงยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่าวะ”

“จะยังไงก็ช่างเถอะ มึงก็รู้นิสัยกูดีหนิ ลองยุ่งกับเธอดูสิ”

คำพูดสั้น ๆ ทิ้งไว้เหมือนประกาศสงคราม เสี้ยววินาทีนั้นรอยยิ้มเย็นผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย

จากนั้นไดม่อนก็หันหลังเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ก้าวเดินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

#สวัสดีค่า ฝากเพิ่มเข้าชั้น กดติดตามเพื่อกำลังใจให้ไรต์ด้วยน๊า รัก💕