เรื่องในอดีต

ตอนที่ 5

เรื่องในอดีต

วันต่อมา

แดดยามสายลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ส่องลงบนบอร์ดกิจกรรมที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์ซีดจางและภาพถ่ายจากรุ่นก่อน ๆ ที่ยังติดเรียงรายอยู่

น้ำชายืนมองภาพเหล่านั้นนิ่ง ๆ สายตาค่อย ๆ ไหลไปตามแถวของใบหน้ารุ่นพี่หลายคนที่เคยสร้างชื่อเสียงให้คณะ จนกระทั่งสะดุดอยู่กับรูปผู้หญิงคนหนึ่ง

รุ่นพี่สาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ยิ้มสดใสในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยสะอาดตา ใต้ภาพมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนกำกับว่า

“ตัวแทนนิสิตดีเด่น”

หญิงสาวมองค้างอยู่นานเหมือนถูกดึงดูด จนเพื่อนสนิทอย่าง ลีน่าเอียงหน้ามองตาม ก่อนจะถามขึ้นเบา ๆ

“มองอะไรอยู่เหรอชา?”

น้ำชาหลุดยิ้มบาง ๆ ในที่สุด

“พี่คนนี้สวยจังเลยนะ…แถมเรียนเก่งจนได้ขึ้นบอร์ดมหาลัยอีกต่างหาก”

“อื้อ...แต่ว่าเธอก็สวยเหมือนกัน”

“แหม๋...ชมแบบนี้ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ”

“เปล่าสักหน่อย”

แป้งหอมเดินเข้ามาข้าง ๆ ก้มมองตามสายตาเพื่อน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาเหมือนกลัวคนอื่นได้ยิน

“ได้ยินมานะ ว่าพี่เขาเสียแล้ว”

“หา...ว่าไงนะ”

“มานี่ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง ก่อนจะเข้ามาเรียนที่นี่ ฉันเคยอ่านเรื่องราวต่าง ๆ ของมหาลัยในกระทู้ แล้วก็บังเอิญไปสะดุดกับเรื่องหนึ่งเข้า…”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งน้ำชาและลีน่าหันมามองพร้อมกัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้

“เรื่องอะไรเหรอ?”

ลีน่าเป็นฝ่ายถามต่อ เสียงเธอเบาลงอย่างอัตโนมัติเหมือนรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมดา

“เมื่อสองปีก่อน…มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนปีหนึ่ง เธอเป็นคนเก่งรอบด้าน ทั้งเรียนดี มีความสามารถ หน้าตาก็น่ารักสะดุดตา เรียกได้ว่าพูดง่าย ๆ คือแทบจะสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง”

“แล้วตอนนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งตามจีบเธอมาตลอด เขาอยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน เห็นชัดเลยว่าเขาชอบเธอมาก…และเหมือนเธอเองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรด้วย หลายคนก็คิดกันไปแล้วว่าน่าจะคบกัน”

“แต่จริง ๆ ไม่ใช่…”

แป้งหอมกดเสียงเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ

“ความจริงคือ…ผู้หญิงคนนั้นไปชอบผู้ชายอีกคนต่างหาก”

เธอหยุดเล็กน้อย สบตาเพื่อน ๆ เหมือนอยากเน้นให้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

“จริง ๆ แล้ว…ผู้ชายที่เธอชอบเองก็ไม่ได้ดูจะผลักไสอะไรหรอกนะ”

แป้งหอมเล่าต่อ สีหน้าเคร่งลง

“เขายังคุยกับเธอเหมือนเพื่อนปกติเรื่อยมา จนทำให้คนรอบข้างรวมทั้งตัวพี่เขาเองเริ่มเข้าใจผิดไปไกล คิดว่าผู้ชายชอบตัวเอง”

“สุดท้ายวันหนึ่ง ผู้ชายก็เหมือนจะมีผู้หญิงเข้าหา พี่คนที่เสียเลยโมโห เดินไปถามตรง ๆ ว่ามันคืออะไรกันแน่”

ลีน่าเบิกตากว้าง

“แล้วเขาตอบว่าไง?”

“ผู้ชายก็บอกไปตรง ๆ เลย ว่าไม่เคยคิดอะไรเกินกว่าเพื่อน ไม่เคยให้ความหวังด้วยซ้ำ”

น้ำชาขมวดคิ้ว

“แรงป่ะ…”

แป้งหอมถอนหายใจแผ่ว

“ใช่…สำหรับคนที่ทุ่มเททั้งใจ มันแรงเกินไป พี่เขาพูดทั้งน้ำตา ว่าถ้าไม่คิดอะไร ทำไมถึงทำให้เหมือนมีความหวัง”

“แต่ผู้ชายก็ตอบแค่ว่า ฉันไม่เคยให้ความหวังเธอสักหน่อย …คำพูดสั้น ๆ แค่นี้แต่ทำให้พี่เขาเจ็บปวดมาก ๆ ”

เธอเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเล่าต่อด้วยเสียงเบาลง

“แล้วเรื่องเลวร้ายก็เกิดขึ้น…พี่คนนั้นเหมือนจะเสียใจมาก เผลอกินยาเกินขนาด บางคนก็บอกว่าเป็นการประชดชีวิต บางคนก็บอกว่าอยากเรียกร้องความสนใจจากผู้ชาย แต่สุดท้ายก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย…เห็นว่าเป็นเจ้าหญิงนิทราไปหลายเดือนก่อนที่จะเสีย”

“ก็คงกลายเป็นตราบาปที่ติดตัวผู้ชายคนนั้นไปตลอดชีวิตสินะ…”

น้ำชาพึมพำเสียงเศร้า ใบหน้าสลดลงอย่างห้ามไม่อยู่

แป้งหอมส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่หรอก…เท่าที่ฉันอ่านเรื่องราวมา มันก็ไม่ได้เป็นความผิดของผู้ชายทั้งหมด พี่คนนั้นต่างหาก ที่เผลอทุ่มใจมากเกินไป ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยให้ความหวังเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายคนที่คิดไปเองก็คือตัวเราเองนี่แหละ”

“แสดงว่า...พี่คนที่อยู่ในบอร์ดคือคนนั้นนะสินะ”

“อื้อ...แต่ฉันตามสืบต่ออยู่นะว่าผู้ชายสองคนนั้นเป็นใคร แต่ก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ถ้าให้เดาก็น่าจะอยู่ปีสามล่ะมั้ง”

“หรือว่าลาออกไปแล้ว”

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน...”

“แล้วผู้ชายคนที่ตามจีบ คนที่อยู่ข้าง ๆ มาตลอดจะเสียใจแค่ไหนกันนะ”

“นั่นนะสิ...”

บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ ก่อนที่ลีน่าจะปรบมือเสียงดัง

“เอาล่ะ ๆ พอได้แล้วเถอะ ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวอาจารย์เช็กชื่อ”

ทั้งสามคนจึงค่อย ๆ เดินออกจากหน้าบอร์ด ทิ้งภาพรอยยิ้มสดใสของรุ่นพี่ในกรอบเก่า ๆ ไว้เบื้องหลัง ราวกับความลับที่ยังไม่ถูกคลี่คลาย

ช่วงบ่าย

แดดบ่ายคล้อย ลมพัดแรงพอให้ใบไม้แห้งปลิวว่อน

ไดม่อนนั่งเอนหลังบนม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกคณะ มือข้างหนึ่งถือขวดน้ำอัดลม อีกข้างพาดพนักอย่างสบาย ๆ ข้าง ๆ กันคือ เวย์และปอร์เช่ที่นั่งคุยเล่นไปหัวเราะไป

เสียงหัวเราะหยุดลงชั่วขณะเมื่อกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงสามคนเดินผ่านมา น้ำชากับเพื่อนสนิท ลีน่าและแป้งหอม

เวย์หรี่ตาแล้วแสยะยิ้มทันที

“เห้ย…เห็นน้องคนสวยอีกแล้วว่ะ”

ก่อนจะหันไปสะกิดแขนเพื่อน

“ไอ้เช่ มึงเดินไปทักหน่อยดิ”

ปอร์เช่ทำตาโตรีบโบกมือปฏิเสธ

“ไม่เอา กูกลัวไอ้ไดมันหึง”

คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะหึในลำคอจากเวย์ทันที ในขณะที่ไดม่อนนั่งเฉย สีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาคมกริบกลับเหลือบไปตามร่างบางที่กำลังเดินผ่านไปด้านหน้าอย่างไม่ให้ใครจับได้

“กูจะไปหึงมันทำไมกัน”

“อ้าวก็เด็กมึงไม่ใช่เหรอ...”

“ไม่ใช่”

“อ๋อ...งั้นวันนั้นที่รถโยกคงไม่ใช่คนนี้สินะ”

เวย์หลุดปากแซว เสียงดังจนไดม่อนเกือบสำลักน้ำอัดลม

“นี่....มึงหุบปากไปเลย รถโยกอะไรของมึง”

“ยังต้องให้อธิบายอีกเหรอ ก็...”

“พอ”

“น้ำชา! นี่บังเอิญจังเลย เจอกันอีกแล้วนะ”

สายลมวิ่งเข้ามาหยุดตรงกลุ่มผู้หญิง รอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า ก่อนจะยืนคุยกับน้ำชาเหมือนตั้งใจให้ทุกคนเห็นชัด ๆ โดยเฉพาะคนที่นั่งกอดอกอยู่ไม่ไกล

น้ำชาชะงักไปนิด แต่ก็ยกยิ้มตอบเพื่อตามมารยาท

“อ้าว…พี่สายลม”

“กำลังจะไปไหนกันเหรอ”

“อ๋อ...จะไปร้านไอติมตรงนั้นค่ะ”

“ไปถูกรึเปล่า มาเดี๋ยวพี่พาไป”

สายลมรีบก้าวตามไปทันที ร่างสูงหันกลับมามองทางโต๊ะที่ไดม่อนนั่งอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มเล็ก ๆ พร้อมยักคิ้วให้หนึ่งทีเป็นการท้าทาย

ไม่นานสายลมเดินกลับมาทางสนามอีกครั้ง สีหน้ายังยิ้ม ๆ อยู่ แต่ก้าวขามั่นใจเหมือนไม่ได้คิดจะหลบใคร

ทว่าตรงทางเดินกลับมีเวย์กับปอร์เช่ยืนดักรออยู่พอดี ทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนที่เวย์จะเป็นฝ่ายเปิดปาก

“ไอ้ม่อน…มันบอกให้มึงไปเจอที่ข้างตึก”

น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่กดต่ำพอให้รู้ว่าไม่ใช่คำเชิญเล่น ๆ

สายลมหยุดก้าวเล็กน้อย คิ้วข้างหนึ่งยกขึ้น

“เรื่องอะไรวะ กูต้องไป?”

ปอร์เช่กอดอก มองหน้าเขาตรง ๆ

“ไปถามมันเองสิ”

“เหอะ...แล้วถ้ากูไม่ไปล่ะ”

“ทำไม มึงกลัวมันรึไง”

ชายหนุ่มขยับก้าวเข้าใกล้หนึ่งก้าว มองสบตาตรง ๆ ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ

“เปล่า แค่ไม่อยากเห็นหน้ามัน ฝากบอกมันด้วยว่าขอบคุณที่ลดตัวมาเล่นกับกู ส่วนเรื่องที่มันเคยขอเห็นทีจะทำให้ไม่ได้ ถ้าอดทนไม่ไหวล่ะก็ กูอนุญาตให้มาต่อยกูได้”

สิ้นคำสายลมก็ยักคิ้วให้แบบกวนประสาท ก่อนหมุนตัวเดินหนีออกไปอย่างไม่แยแส

#สวัสดีค่า ฝากเพิ่มเข้าชั้นเพื่อนเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยน๊า