LOGINตอนที่ 5
เรื่องในอดีต วันต่อมา แดดยามสายลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ส่องลงบนบอร์ดกิจกรรมที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์ซีดจางและภาพถ่ายจากรุ่นก่อน ๆ ที่ยังติดเรียงรายอยู่ น้ำชายืนมองภาพเหล่านั้นนิ่ง ๆ สายตาค่อย ๆ ไหลไปตามแถวของใบหน้ารุ่นพี่หลายคนที่เคยสร้างชื่อเสียงให้คณะ จนกระทั่งสะดุดอยู่กับรูปผู้หญิงคนหนึ่ง รุ่นพี่สาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ยิ้มสดใสในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยสะอาดตา ใต้ภาพมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนกำกับว่า “ตัวแทนนิสิตดีเด่น” หญิงสาวมองค้างอยู่นานเหมือนถูกดึงดูด จนเพื่อนสนิทอย่าง ลีน่าเอียงหน้ามองตาม ก่อนจะถามขึ้นเบา ๆ “มองอะไรอยู่เหรอชา?” น้ำชาหลุดยิ้มบาง ๆ ในที่สุด “พี่คนนี้สวยจังเลยนะ…แถมเรียนเก่งจนได้ขึ้นบอร์ดมหาลัยอีกต่างหาก” “อื้อ...แต่ว่าเธอก็สวยเหมือนกัน” “แหม๋...ชมแบบนี้ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ” “เปล่าสักหน่อย” แป้งหอมเดินเข้ามาข้าง ๆ ก้มมองตามสายตาเพื่อน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาเหมือนกลัวคนอื่นได้ยิน “ได้ยินมานะ ว่าพี่เขาเสียแล้ว” “หา...ว่าไงนะ” “มานี่ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง ก่อนจะเข้ามาเรียนที่นี่ ฉันเคยอ่านเรื่องราวต่าง ๆ ของมหาลัยในกระทู้ แล้วก็บังเอิญไปสะดุดกับเรื่องหนึ่งเข้า…” คำพูดนั้นทำให้ทั้งน้ำชาและลีน่าหันมามองพร้อมกัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอยากรู้ “เรื่องอะไรเหรอ?” ลีน่าเป็นฝ่ายถามต่อ เสียงเธอเบาลงอย่างอัตโนมัติเหมือนรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมดา “เมื่อสองปีก่อน…มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเรียนปีหนึ่ง เธอเป็นคนเก่งรอบด้าน ทั้งเรียนดี มีความสามารถ หน้าตาก็น่ารักสะดุดตา เรียกได้ว่าพูดง่าย ๆ คือแทบจะสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง” “แล้วตอนนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งตามจีบเธอมาตลอด เขาอยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน เห็นชัดเลยว่าเขาชอบเธอมาก…และเหมือนเธอเองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรด้วย หลายคนก็คิดกันไปแล้วว่าน่าจะคบกัน” “แต่จริง ๆ ไม่ใช่…” แป้งหอมกดเสียงเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ “ความจริงคือ…ผู้หญิงคนนั้นไปชอบผู้ชายอีกคนต่างหาก” เธอหยุดเล็กน้อย สบตาเพื่อน ๆ เหมือนอยากเน้นให้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย “จริง ๆ แล้ว…ผู้ชายที่เธอชอบเองก็ไม่ได้ดูจะผลักไสอะไรหรอกนะ” แป้งหอมเล่าต่อ สีหน้าเคร่งลง “เขายังคุยกับเธอเหมือนเพื่อนปกติเรื่อยมา จนทำให้คนรอบข้างรวมทั้งตัวพี่เขาเองเริ่มเข้าใจผิดไปไกล คิดว่าผู้ชายชอบตัวเอง” “สุดท้ายวันหนึ่ง ผู้ชายก็เหมือนจะมีผู้หญิงเข้าหา พี่คนที่เสียเลยโมโห เดินไปถามตรง ๆ ว่ามันคืออะไรกันแน่” ลีน่าเบิกตากว้าง “แล้วเขาตอบว่าไง?” “ผู้ชายก็บอกไปตรง ๆ เลย ว่าไม่เคยคิดอะไรเกินกว่าเพื่อน ไม่เคยให้ความหวังด้วยซ้ำ” น้ำชาขมวดคิ้ว “แรงป่ะ…” แป้งหอมถอนหายใจแผ่ว “ใช่…สำหรับคนที่ทุ่มเททั้งใจ มันแรงเกินไป พี่เขาพูดทั้งน้ำตา ว่าถ้าไม่คิดอะไร ทำไมถึงทำให้เหมือนมีความหวัง” “แต่ผู้ชายก็ตอบแค่ว่า ฉันไม่เคยให้ความหวังเธอสักหน่อย …คำพูดสั้น ๆ แค่นี้แต่ทำให้พี่เขาเจ็บปวดมาก ๆ ” เธอเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเล่าต่อด้วยเสียงเบาลง “แล้วเรื่องเลวร้ายก็เกิดขึ้น…พี่คนนั้นเหมือนจะเสียใจมาก เผลอกินยาเกินขนาด บางคนก็บอกว่าเป็นการประชดชีวิต บางคนก็บอกว่าอยากเรียกร้องความสนใจจากผู้ชาย แต่สุดท้ายก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย…เห็นว่าเป็นเจ้าหญิงนิทราไปหลายเดือนก่อนที่จะเสีย” “ก็คงกลายเป็นตราบาปที่ติดตัวผู้ชายคนนั้นไปตลอดชีวิตสินะ…” น้ำชาพึมพำเสียงเศร้า ใบหน้าสลดลงอย่างห้ามไม่อยู่ แป้งหอมส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่หรอก…เท่าที่ฉันอ่านเรื่องราวมา มันก็ไม่ได้เป็นความผิดของผู้ชายทั้งหมด พี่คนนั้นต่างหาก ที่เผลอทุ่มใจมากเกินไป ทั้งที่อีกฝ่ายไม่เคยให้ความหวังเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายคนที่คิดไปเองก็คือตัวเราเองนี่แหละ” “แสดงว่า...พี่คนที่อยู่ในบอร์ดคือคนนั้นนะสินะ” “อื้อ...แต่ฉันตามสืบต่ออยู่นะว่าผู้ชายสองคนนั้นเป็นใคร แต่ก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ถ้าให้เดาก็น่าจะอยู่ปีสามล่ะมั้ง” “หรือว่าลาออกไปแล้ว” “ไม่แน่ใจเหมือนกัน...” “แล้วผู้ชายคนที่ตามจีบ คนที่อยู่ข้าง ๆ มาตลอดจะเสียใจแค่ไหนกันนะ” “นั่นนะสิ...” บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ ก่อนที่ลีน่าจะปรบมือเสียงดัง “เอาล่ะ ๆ พอได้แล้วเถอะ ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวอาจารย์เช็กชื่อ” ทั้งสามคนจึงค่อย ๆ เดินออกจากหน้าบอร์ด ทิ้งภาพรอยยิ้มสดใสของรุ่นพี่ในกรอบเก่า ๆ ไว้เบื้องหลัง ราวกับความลับที่ยังไม่ถูกคลี่คลาย ช่วงบ่าย แดดบ่ายคล้อย ลมพัดแรงพอให้ใบไม้แห้งปลิวว่อน ไดม่อนนั่งเอนหลังบนม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกคณะ มือข้างหนึ่งถือขวดน้ำอัดลม อีกข้างพาดพนักอย่างสบาย ๆ ข้าง ๆ กันคือ เวย์และปอร์เช่ที่นั่งคุยเล่นไปหัวเราะไป เสียงหัวเราะหยุดลงชั่วขณะเมื่อกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงสามคนเดินผ่านมา น้ำชากับเพื่อนสนิท ลีน่าและแป้งหอม เวย์หรี่ตาแล้วแสยะยิ้มทันที “เห้ย…เห็นน้องคนสวยอีกแล้วว่ะ” ก่อนจะหันไปสะกิดแขนเพื่อน “ไอ้เช่ มึงเดินไปทักหน่อยดิ” ปอร์เช่ทำตาโตรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่เอา กูกลัวไอ้ไดมันหึง” คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะหึในลำคอจากเวย์ทันที ในขณะที่ไดม่อนนั่งเฉย สีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาคมกริบกลับเหลือบไปตามร่างบางที่กำลังเดินผ่านไปด้านหน้าอย่างไม่ให้ใครจับได้ “กูจะไปหึงมันทำไมกัน” “อ้าวก็เด็กมึงไม่ใช่เหรอ...” “ไม่ใช่” “อ๋อ...งั้นวันนั้นที่รถโยกคงไม่ใช่คนนี้สินะ” เวย์หลุดปากแซว เสียงดังจนไดม่อนเกือบสำลักน้ำอัดลม “นี่....มึงหุบปากไปเลย รถโยกอะไรของมึง” “ยังต้องให้อธิบายอีกเหรอ ก็...” “พอ” “น้ำชา! นี่บังเอิญจังเลย เจอกันอีกแล้วนะ” สายลมวิ่งเข้ามาหยุดตรงกลุ่มผู้หญิง รอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า ก่อนจะยืนคุยกับน้ำชาเหมือนตั้งใจให้ทุกคนเห็นชัด ๆ โดยเฉพาะคนที่นั่งกอดอกอยู่ไม่ไกล น้ำชาชะงักไปนิด แต่ก็ยกยิ้มตอบเพื่อตามมารยาท “อ้าว…พี่สายลม” “กำลังจะไปไหนกันเหรอ” “อ๋อ...จะไปร้านไอติมตรงนั้นค่ะ” “ไปถูกรึเปล่า มาเดี๋ยวพี่พาไป” สายลมรีบก้าวตามไปทันที ร่างสูงหันกลับมามองทางโต๊ะที่ไดม่อนนั่งอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มเล็ก ๆ พร้อมยักคิ้วให้หนึ่งทีเป็นการท้าทาย ไม่นานสายลมเดินกลับมาทางสนามอีกครั้ง สีหน้ายังยิ้ม ๆ อยู่ แต่ก้าวขามั่นใจเหมือนไม่ได้คิดจะหลบใคร ทว่าตรงทางเดินกลับมีเวย์กับปอร์เช่ยืนดักรออยู่พอดี ทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนที่เวย์จะเป็นฝ่ายเปิดปาก “ไอ้ม่อน…มันบอกให้มึงไปเจอที่ข้างตึก” น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่กดต่ำพอให้รู้ว่าไม่ใช่คำเชิญเล่น ๆ สายลมหยุดก้าวเล็กน้อย คิ้วข้างหนึ่งยกขึ้น “เรื่องอะไรวะ กูต้องไป?” ปอร์เช่กอดอก มองหน้าเขาตรง ๆ “ไปถามมันเองสิ” “เหอะ...แล้วถ้ากูไม่ไปล่ะ” “ทำไม มึงกลัวมันรึไง” ชายหนุ่มขยับก้าวเข้าใกล้หนึ่งก้าว มองสบตาตรง ๆ ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ “เปล่า แค่ไม่อยากเห็นหน้ามัน ฝากบอกมันด้วยว่าขอบคุณที่ลดตัวมาเล่นกับกู ส่วนเรื่องที่มันเคยขอเห็นทีจะทำให้ไม่ได้ ถ้าอดทนไม่ไหวล่ะก็ กูอนุญาตให้มาต่อยกูได้” สิ้นคำสายลมก็ยักคิ้วให้แบบกวนประสาท ก่อนหมุนตัวเดินหนีออกไปอย่างไม่แยแส #สวัสดีค่า ฝากเพิ่มเข้าชั้นเพื่อนเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยน๊าตอนที่ 59อยู่อย่างนี้ตลอดไป1 ปีต่อมาค่ำคืนในโรงแรมห้าดาวชื่อดังถูกประดับประดาไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้าและแสงไฟสว่างอบอุ่นเหมือนแสงจากสายตาของคนสองคนที่กำลังเริ่มต้นชีวิตคู่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงชิงแก้ว และดนตรีจังหวะหวานที่ลอยคลอไปรอบห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แขกจำนวนมากเต็มโต๊ะอย่างครึกครื้นบนเวที คู่บ่าวสาวยืนเคียงข้างกัน ไดม่อนด์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ น้ำชาในชุดเจ้าสาวสีขาวฟุ้งสวยราวเจ้าหญิง แสงสปอตไลต์ส่องลงมาบนทั้งคู่จนเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวอยู่แค่ตรงนั้นพิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“เอาล่ะครับ…คำถามที่หลายคนอยากรู้คุณไดม่อนด์กับคุณน้ำชา พบกันได้ยังไงครับ?”เสียงเชียร์เบา ๆ ดังจากแขกโต๊ะข้างหน้า ไดม่อนด์หัวเราะในลำคอหนึ่งที ก่อนจะยกไมค์ขึ้นพูด“เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ…”เขาหันมามองเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้าง สายตาอ่อนโยนจนคนในงานกระซิบกันอย่างปลื้มปริ่ม“ตอนนั้นเธอ…เดินเข้ามาหาผมก่อนครับตอนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่าคนนี้กวนดี”เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวน้ำชาหันขวับ รีบสวนแทบจะทันที“คุณต่างหากที่กวนฉันก่อน
ตอนที่ 58คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุนสองปีถัดมา…ไดม่อนในวัยทำงานสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท บุคลิกนิ่ง สุขุม และหล่อคมยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าหลังเรียนจบเขาก็เข้ามาบริหารบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว ท่าทาง การพูด การเดิน ทุกอย่างมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นจนพนักงานแทบจะไม่กล้ามองหน้าโดยตรงแต่พออยู่ต่อหน้าน้ำชา ผู้ชายที่ทั้งบริษัทกลัวกลับกลายเป็นผู้ชายที่ยิ้มง่ายที่สุดวันนี้เขายืนพิงรถหรูคันประจำ รออยู่หน้าตึกบริษัทที่น้ำชามาฝึกงานเป็นวันแรก มือหนึ่งถือช่อดอกไม้สีหวานรออยู่ก่อนหน้าแล้วไม่นานนักน้ำชาก้าวลงมาในชุดทำงานเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของคนตัวสูงหญิงสาวยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี“ให้ดอกไม้ทุกวันเลยนะ ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังให้ทุกวัน…คุณนี่เสมอต้นเสมอปลายกับฉันจริง ๆ”ไดม่อนยักคิ้ว“ไม่ชอบเหรอ”“ชอบสิ…”ชายหนามเอื้อมมือเปิดประตูให้เธอ“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนอยู่นานเดี๋ยวเมื่อย”น้ำชานั่งลง ปรับกระโปรงนิดหน่อย ก่อนที่ไดม่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเหนื่อย ๆ“เป็นไงบ้าง…ฝึกงานวันแรก”“ก็ดีนะ“แล้วมีใครรังแกมึงมั้ย…บอกกูได้นะ”น้ำชาหลุดหัวเราะ“ไม่มีหรอก แต
ตอนที่ 57สิ่งที่สวยที่สุดวันต่อมาที่มหาลัยบรรยากาศหน้าตึกคณะค่อนข้างร่มรื่น แต่ไดม่อนกลับนั่งฟุบแขน หลุบตาลงเหมือนคนหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นเวย์เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนหนุ่ม“ไอ้ม่อน ไปเล่นบาสป่ะ เดี๋ยวพวกกูจะไปละ”“ไม่ไป ไม่มีอารมณ์” เวย์เลิกคิ้ว “โถ่วะ มึงนี่ทำหน้าอย่างกับคนเบื่อโลก”ไดม่อนไม่ตอบ ทำเอาเวย์ได้แต่ส่ายหัวแต่ทันทีที่เงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ไดม่อนก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำชาเดินผ่านพอดี ท่าทีเซ็ง ๆ เมื่อครู่ หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน เขาลุกพรวดขึ้นยืน หน้าตายิ้มจนเพื่อนอึ้ง “เห้ย…เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนโดนทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”ไดม่อนทำเหมือนไม่ได้ยิน รีบเดินจ้ำไปหาน้ำชาแทบจะทันที“จะไปไหนน่ะ” เขาถามเสียงสดใสจนผิดหูผิดตาน้ำชาหันมายิ้ม “ก็แป้งหอมน่ะสิ ชอบรุ่นพี่อยู่ชมรมกีฬา เลยว่าจะไปสนามบาสกับยัยแป้งสักหน่อย”ไดม่อนรีบตอบทันทีเหมือนกลัวโดนแย่งพูด“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปอยู่พอดี” “หื้ม? คุณจะไปเล่นบาสเหรอ”“อื้อ เมื่อกี้เพื่อนชวนอยู่พอดี” ไดม่อนพูดหน้าตาเฉยเหมือนเรื่องจริงทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกเพื่อนตรงข้าม จากนั้นเขาก็หัน
ตอนที่ 56ใกล้กันอีกนิด1 เดือนต่อมารถคันหรูแล่นไปตามถนนยาวท่ามกลางลมอุ่นอ่อน ๆ น้ำชานั่งมองวิวด้านนอกอย่างผ่อนคลายก่อนจะหันกลับมาถามคนข้าง ๆ “จะพาไปไหนเหรอ”ไดม่อนไม่ได้ตอบทันที เพียงเลื่อนหางตาเหลือบมองเธอพร้อมยิ้มมุมปากทำหน้าชวนให้สงสัย“แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ”คนตัวเล็กก้มมองมือตัวเองสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ที่ไหนก็ได้…ถ้าไปกับคุณ”มือหนาที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที ชายหนุ่มแอบเบือนหน้าออกนอกกระจกเหมือนมองถนน แต่จริง ๆ คือกำลังหลบความเขินของตัวเองและสายตาหวานที่มองมา จากนั้นทั้งคู่ก็ตกอยู่ในด้วยเงียบผสานกันกับความเขินอายภายในรถจนกระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งในลานจอดรถของ สวนสนุกขนาดใหญ่ เสียงดนตรีสนุก ๆ จากด้านในดังแว่วมาตามลม คนเป็นน้องที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ขมวดคิ้วมองป้ายทางเข้าอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองไดม่อนด้วยแววตาอยากรู้“พะ…พามาที่นี่ทำไมคะเนี่ย?”น้ำชาถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ไม่มิด ไดม่อนดับเครื่อง ก่อนเอนตัวมาท้าวกับพวงมาลัย มองหน้าเธอแบบไม่บอกอะไรมากนัก“ก็พาเธอมาเปิดหู เปิดตาไง”น้ำชามองรอบข้างสวนสนุกด้วยความตื่
ตอนที่ 55ขอให้เธอมีความสุขเดือนต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวเล็กที่นอยอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตา ผ้าห่มยังคลุมถึงหน้าอก เธอเหยียดแขนไปข้างเตียงอย่างเคย แต่พื้นที่ที่ควรมีร่างอุ่น ๆ ของไดม่อนกลับว่างเปล่า“ไปไหนแต่เช้านะ”ปกติไม่ว่าจะตื่นกี่โมง ก็จะมีไดม่อนคอยนอนอยู่ข้าง ๆ ตลอดถึงแม้ว่าวันนั้นเขาจะตื่นก่อนแต่ชายหนุ่มก็จะก้มลงมาปลุกเธอทุกครั้งแต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเขาทันทีตู๊ด… ตู๊ด…ปลายสายเงียบงัน ไม่มีใครรับ ไม่มีแม้แต่เสียงตัดสายเหมือนทุกครั้ง“ไปไหนของเขานะ”ตัดภาพมาที่มหาลัยในช่วงสายน้ำชานั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหน้าตึกเรียน นิ้วมือเธอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำ ๆ แม้จะไม่มีข้อความใดตอบกลับแป้งหอมกับลีน่าเดินมาเห็นเข้าก็สบตากันก่อนจะรีบเข้ามานั่งประกบข้าง“ยายชา เป็นอะไรอ่ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”แป้งหอมถามทันทีน้ำชาชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ก็…ไดม่อนน่ะสิ หายไปตั้งแต่เช้า โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”“เอ๊ะ…ทะเลาะกันอีกรึเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนี่สิ”“ปกติเขาไม่เคยหายไปแบบ
ตอนที่ 54รู้สึกดีขึ้นมั้ยเดือนต่อมาหนึ่งเดือนต่อมา ลมเย็นเฉียบพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้ด้านบนเสียดสีกันดังกรอบแกรบอย่างเงียบงัน ไดม่อนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำยืนสงบอยู่หน้าหลุมศพที่มีชื่อปลายฟ้าสลักอยู่บนป้ายหินอ่อนสีซีดชายหนุ่มก้มลงช้า ๆ วางดอกลิลลี่ขาวลงตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหม่ที่ถูกวางทับอยู่ก่อนหน้าเหมือนกลับว่าเพิ่งมีคนมาไม่นานไดม่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร“ฉันแวะมาเยี่ยมนะ”เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงบางอย่างที่ค้างคาในใจ“นี่น้ำชา แฟนฉันเอง”เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปมองชื่อบนป้ายหิน“พาเธอมารู้จักด้วย…เธอคงไม่โกรธอะไรฉันแล้วนะ”นิ้วมือไดม่อนแตะป้ายหินเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวใครสักคน ชายหนุ่มหลับตาชั่วอึดใจ ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็จางหายไปทันที“ขอโทษนะ”คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่นคล้ายแบกความผิดติดค้างมานานน้ำชาเงียบไม่พูดอะไร เพียงยืนข้างเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นหลักให้เขายืนพักใจร่างสูงย่อตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าสุสานอยู่นาน ลมพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ แต่น้ำชาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่สั่นนิด ๆ ราวกับเขากำลั
ตอนที่ 26ไม่เคยรู้จักวันต่อมาแดดยามสายส่องกระทบพื้นฟุตบาทจนร้อนระอุ น้ำชาเดินก้มหน้า มือกำชายกระโปรงแน่น ขณะก้าวช้า ๆ ไปตามทางหน้าตึกคณะ แต่ก้าวเท้านั้นก็ต้องหยุดลง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดช็อปกำลังเดินสวนมา ข้างกายเขามีนับดาวเดินตามมาด้วย“ไดม่อน คืนนี้เราไปกินข้าวร้านไหนดี?
ตอนที่ 27คงมีความสุขมากสินะแสงแดดช่วงบ่ายส่องกระทบพื้นฟุตบาท เสียงรถยนต์จราจรเบา ๆ คลออยู่ด้านหลังร่างสูงในชุดช็อปยืนพิงเสาไฟริมทาง มวนบุหรี่ในมือแทบไม่ได้จุด เพียงรอให้บางคนผ่านมาเท่านั้นไม่นานน้ำชาก็ปรากฏตัว หญิงสาวหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ สูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ“คุณคงมีความสุขมากส
ตอนที่ 22ก่อนไปมหาลัยNCรุ่งเช้าเสียงส้นรองเท้านักศึกษาดังก้องเบา ๆ ไปตามทางเท้า น้ำชาเดินออกมาจากคอนโดในชุดนักศึกษาที่แนบเนื้อเล็กน้อย กระโปรงสั้นโชว์เรียวขาสวย แสงแดดยามเช้าทำให้เธอดูเด่นจนใครผ่านก็ต้องเหลียวหน้าคอนโดมีชายหนุ่มในชุดช็อปยืนพิงรถอยู่ เขากอดอก มองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงค
ตอนที่ 23ชีวิตติดสาวรถหรูสีดำค่อย ๆ ชะลอตัวเข้าจอดตรงหน้าตึกคณะ ไดม่อนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี ผิดกับคนข้าง ๆ ที่กำลังทำหน้าบึ้งน้ำชาหันไปมองด้วยสายตาขุ่น “ยิ้มอะไรของคุณ”“ได้ออกกำลังกายแต่เช้า อารมณ์มันเลยดีน่ะสิ”“คนบ้า...” เธอบ่นพึมพำ พลางจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ก่อนเปิดประตูลงจากร







