LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
เยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสุสานอสุจิ หรือว่าธนาคารอสุจิกันแน่ จินลอยคออยู่ในสระน้ำอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาดูอิ่มเอม เพราะเพิ่งผ่านศึกหนักมาจนหนำใจ ในขณะที่เพื่อนรักทั้งสองคนยืนอึ้งกับที่อยู่บนระเบียง สายตาของพวกเขากวาดมองซากอารยธรรมที่จินทิ้งไว้จนแทบไม่เหลือที่ว่างให้วางเท้า “ระวังเหยียบหลาน!” ทิ
“นั่งนี่” เสียงเขายังนิ่งแต่ไม่แข็งเหมือนก่อนหน้านี้ “เดี๋ยวกูมา” ไอมิเอะพยักหน้าเล็ก ๆ มือวางบนหน้าตัก ตัวนั่งตรงอย่างขี้กลัว ดวงตายังแอบเหลือบมองไปทางประตูราวกับไม่คุ้นกับความหรูหรานั้น ขณะเดียวกัน เพื่อน ๆ ก็รีบกระโดดขึ้นเรือกันจ้าละหวั่นไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเพื่อนๆ ขึ้นมาบ
“อ่อ ไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ” ศาสตราจารย์กัดฟันพูดก่อนจะขบกรามแน่น คำพูดหยาบหลุดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ต่างจากภาพลักษณ์ศาสตราจารย์สุขุมเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงราวกับหน้ากากถูกกระชากออกชั่ววินาที “ไอ้เวร…หมายถึงยังไงเหรอคะ” ไอมิเอะเห็นท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของศาสตราจารย์ก็ตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแร
บทที่ 198 “เอาจริงดิ” “กูเกลียดความหวั่นไหวที่มีต่อชายชาตรี” ไตเติลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท หน้าตานิ่งเหมือนกำลังประกาศสัจธรรมชีวิต ไม่มีแววล้อเล่น ไม่มีรอยยิ้ม แต่ปัญหาคือ สายตาดันจ้องเขม็งไปตรงนั้นของจินแบบไม่กระพริบ ซึ่งนั่นทำเอาทิศเหนือถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้น







