Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“…ขอเอาคอนซีลเลอร์ปิดให้ได้ไหม” เธอเสียงสั่นมากกว่าเดิม อีกนิดเดียวก็จะร้องออกมาแล้ว “ดื้อ” จินพูดแค่นั้น ก่อนขับรถตรงเข้าคอนโด ดวงตาคมจับมองถนนตรงหน้า แต่หางตายังเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่นั่งตัวเกร็งเงียบอยู่เบาะข้าง ใบหน้าเธอซีดนิด ๆ ดวงตาก้มต่ำ มือจิกชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีด ทำเอาเขาแอบยิ้มในใจ
“ลูกพี่ฝากให้พวกกระผมมาง้อเมียแทนขอรับ” น้ำเสียงของไตเติลพยายามจะสุภาพ แต่หน้าคือเมาสุดติ่ง ในมือก็ถือถุงหมูกระทะชุดใหญ่กับหม้อหมูกระทะและเตาอั้งโล่ หม้อโยกไปมาเหมือนจะร่วงได้ตลอด ส่วนทิศเหนือไม่ต่างกัน เดินเซจนเกือบเอาหน้าแปะเสาประตูร้าน มือซ้ายก็ถือพวงมาลัยดอกมะลิ อย่างกับจะไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 162 “พวกกูตกลงกันแล้ว ไม่อยากให้มึงมีปัญหากับไอมิ พวกกูขออาสาไปส่งองค์หญิงแทนมึง” ไตเติลกับทิศเหนือพูดพลางยักคิ้วใส่กันอย่างพอใจ ทำเหมือนเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่เจตนาไม่บริสุทธิ์ และปกติก็มีแต่เรื่องฉิบหายทุกวัน อยู่ดี ๆ ก็ทำตัวเป็นคนดีขึ้นมา ทำเอาหลายคนต้องเหลือบตามอง คนชั่วทั้งชีวิต แต่พอมา
บทที่ 165 พอเดินมาถึงขอบสนาม จินยื่นมือไปรับคบเพลิงจากตูมตาม แล้วเสียงทรัมเป็ตของกองดุริยางค์ก็ดังขึ้น นักเรียนหลายพันคนบนสนามหมุนสายตาไปทางโพเดียมประธานพิธีอย่างพร้อมกัน “ประธานในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาสีประจำปีการศึกษา 20XX ในวันนี้ คือท่านรองนายกรัฐมนตรี คมฐิพัฒน์ อนันต์พัฒณ์ไพศาล ถือเป็นเกียรติ







