LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 53 “โอ๊ย ร้อนขนาดนั้น ใครจะเข้าก็เข้า กูไม่เข้า” เสียงผู้หญิงอีกคนดังเข้ามา ทำให้ไอมิเอะรีบเอามือปิดปากตัวเองแน่นขึ้นอีก จากนั้นเสียงทุกอย่างก็เงียบหายไป แม้แต่ฝีเท้าที่เคยใกล้เข้ามา ก็ไร้ร่องรอย แต่เธอยังไม่กล้าขยับ ร่างบางยังคงแนบชิดอยู่กับริมฝีปากของจินในท่าเดิม เธอเงี่ยหูฟัง สายตาไหวร
(แค่แป๊บเดียว) น้ำเสียงของจินก็กระสันอย่างหนัก ไอมิเอะก็ค่อยๆ ใช้นิ้วกลางข้างขวาแตะเบาๆ ที่เม็ดคริสตอริส “อ๊ะ” ทันทีที่นิ้วแตะโดนเม็ดคริสตอริส เธอก็สะดุ้งเบาๆ ด้วยความเสียวซ่าน (ช่วยตัวเองเร็ว) จินก็เสียงกระเส่ามากขึ้น “....” ไอมิเอะก็อมยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขินอายพลางเบือนหน้าไปอีกทาง โดยนิ้วกลาง
@สี่โมงเย็น เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น พร้อมกับเสียงเก้าอี้ที่เริ่มขยับกระจัดกระจายไปทั่วห้อง เด็กนักเรียนต่างทยอยกันเก็บของ แล้วเดินออกจากห้องเรียนทีละคน ไอมิเอะก็เก็บของใส่กระเป๋า เตรียมจะลุกจากโต๊ะ “ให้ไปส่งบ้านมั้ย?” แต่จินก็เอ่ยขึ้นมาก่อน ทำให้เธอหยุดชะงัก “…ไม่เป็นไร...เรากลับเองได้” ไอมิเอะก
“ไม่เหมาะสมกับเขาแค่เรื่องเดียวก็เกินพอแล้ว” คำพูดนั้นหนักจนเงียบทั้งพี่ทั้งน้อง “มันเป็นลูกนักการเมืองใหญ่ ต่อไปมันก็ต้องเล่นการเมืองเหมือนพ่อมัน อีกเดี๋ยวพ่อมันก็จะได้เป็นนายกรัฐมนตรี หรืออะไรก็ช่าง แต่ฟังพ่อให้ดี พวกนักการเมืองไม่ต่างอะไรจากมาเฟีย” ดวงตาคุณพ่อมองตรงมายังไอมิเอะแบบไม่กะพริบ แววต







