เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ออกไปจากชีวิตเลยเหรอ คิดให้ดีนะคนสวย ท่านจินของพวกเราเป็นปรมาจารย์แห่งการดื่มเลยนะ” เพื่อนผู้ชายในกลุ่มพูดขึ้น “ปรมาจารย์เหรอ น่าสนใจ” เอมิโกะเอนหลังนิด ๆ แล้วกระตุกยิ้ม ก่อนจะเชิดคางตอบกลับอย่างสวยสง่า “แต่ว่านะ ฉันเองก็ไม่ใช่จะเอาชนะได้ง่ายๆ ฉันเองก็เป็นราชินีแห่งการดื่มซะด้วยสิ” จากนั้นเธอก
ทำเอาไอมิเอะนั่งกอดอก หน้ามุ่ยตุ่ย ระหว่างถูกถ่าย เธอเบือนหน้าหนีเป็นสิบรอบแต่สองคนนี้ก็หมุนตัวเซตาม เพื่อถ่ายให้ครบทุกมุม “อัปเดตๆ เมียมึงยังมีชีวิตอยู่ ทางนี้หายห่วง” ไตเติลเอ่ยในวิดีโอด้วยเสียงเมา ๆ ลากยาว ฟังแล้วรู้เลยว่าเหล้ากระแทกสมองหนักมาก ไตเติลเอากล้องจ่อหน้าไอมิเอะใกล้จนเห็นเต็มจอ ทิศเห
“ไอ้เด็กหัวเกรียนนั่นมันบ้ารึไง สู้ไม่ได้ก็ยังจะฝืนสู้ เดี๋ยวก็ได้ตายหรอก” “นั่นสิ ไอ้เด็กหัวเกรียนนั่นจะไหวเหรอ ไอ้คุณชายนั่นนักมวยเก่าไม่ใช่รึไง นักเลงสู้กับนักมวยเนี่ยนะ หาเรื่องตายชัดๆ” น้ำเสียงของพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยเต็มไปด้วยความหนักใจ เพราะรอยหมัดของจินหนึ่งหมัดก็หนักพอจะทำคนสลบได้แล้ว
“แกจะเข้าไปห้องสมุดพร้อมกันไหม” “ไม่ล่ะ จะไปดูไอ้เหนือแข่งบอล” “ตอนเย็นมีซ้อมเดินขบวน แกจะมาไหม” “ทำไม” “...ก็...ตอนเย็นอาจารย์จะให้เราใส่ชุดจริงซ้อม” “อยากให้ไปดู?” “...เปล่าสักหน่อย...แค่บอกไว้...วันนี้เราอาจจะกลับดึก” “ตอนเย็นกูซ้อมถือคบเพลิง เดี๋ยวมาดู” “แกจะถือคบเพลิงคนเดียวจนเรียนจบเล







