LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 144 หลังจากนั้นไม่นาน อาจารย์ที่ปรึกษาก็มาเรียกไอมิเอะไปซ้อมรำ ทำเอาเธอแทบอยากมุดโต๊ะหนี ไม่อยากไปสักนิด แต่โดนจิ้มชื่อมาขนาดนี้ จะปฏิเสธก็คงไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจยาว ๆ แล้วลากขาไปอย่างจำใจ แค่คิดถึงวันงานกีฬาสีที่จะมาถึง เธอก็อยากร้องไห้แล้ว ทั้งต้องเป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่ง เดินนำขบวนพาเหรดตอ
เธอยังคงยิ้มตาหยี ใสซื่อ โลกสีชมพู ไม่รู้ตัวเลยว่าการพูดประโยคนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น เธอยื่นมือซ้ายไปตรงหน้าเขาเชิงให้เขาสวมแหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “ปากเก่ง พอเอาเข้าจริง จะทำได้แบบที่ปากพูดรึเปล่า” มือหนาจับมือเธอแล้วกดจูบลงบนนิ้วนางเล็กอย่างดุดัน ทำเอาเสียงหัวใจของเธอเต้นแรงอ
สุดท้าย เธอก็ค่อย ๆ ล้วงกระเป๋า หยิบบัตรสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าสตางค์ใบเล็กอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทันทีที่แสงจากไฟร้านสะท้อนกับผิวบัตรสีดำสนิท ตัวอักษรสีเงินที่สลักชื่อจินไว้เด่นชัด ทำเอาโต๊ะทั้งโต๊ะถึงกับเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะเกิดเสียงอุทานแทบพร้อมกัน “OMG! Black Card Limited!” เสียงหวีดดังขึ้นจนพนัก
“....” “...ฉันเป็นคนที่มีมาตรฐานสูง...คชา...นายทำงานกับฉันมานาน...นายรู้จักฉันดีกว่าใคร” “....” คชาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง “ในอนาคตเขาจะต้องได้ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เพื่ออนาคตของเขา ฉันจำเป็นต้องทำ” “....” “ในอนาคตเขาจะต้องไปได้ไกลมากกว่าฉัน เขาคือความหวังของฉัน และเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว







