เข้าสู่ระบบ“ทำไม” ท่านทูตขบกรามถาม “เพราะมันไร้ค่าสำหรับผม” “...!!!” ท่านทูตจ้องเขม็ง นัยน์ตาฉายแววทึ่งปนข่มขวัญ “ไม่มีความกลัวจริงๆ สินะ” จินจ้องกลับโดยไม่หลบสายตา แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงท่านทูตผู้ทรงอิทธิพลที่สุดที่เคยมีมา “ผมควรกลัวอะไร?” “O_O!!” คำถามย้อนกลับนั้นทำเอาไตเติลกับช้างกลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง
“ง่ายๆ แบบนี้เลย?” ช้างหันขวับมาถามไตเติลพลางเบิกตาโต “แล้วลุงคนนี้เป็นใครวะ” “เอกอัครราชทูตไทยประจำญี่ปุ่น พ่อของเอมิโกะ” ไตเติลเอียงหน้ามากระซิบตอบเบาๆ “เย็ดโด้ กูต้องถอนสายบัวไหม” ช้างทำหน้าอึ้งเหวอจนเก็บทรงไม่อยู่ “ถอนทำเหี้ยไร มึงเป็นผู้หญิงรึไง อีกอย่าง ถึงจะเป็นท่านทูต แต่ไม่มีเชื้อพระวงศ์
“....” จินก็เงียบอยู่พักหนึ่ง “คงต้องลองเสี่ยงดู” “หมายความว่าไงวะ?” ไตเติลกับช้างหันมองหน้ากันทันที “....” จินไม่ได้ตอบ ก่อนจะขับรถแล่นออกจากหน้าร้านอาหารไปตามถนนโดยไม่มีใครรู้จุดหมาย จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหนึ่ง ทิศเหนือมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ หันกลับมาหาจิน “หรือว่า…” ไ
“แต่ว่า…วันนี้คุณช่วยอยู่ทานข้าวกับลูกสาวผมสักหน่อยได้ไหม...ถือว่าแลกกับสิบล้าน” ความเงียบเข้าครอบงำทันที ไตเติลกับช้างและทิศเหนือพร้อมใจกันเบิกตากว้าง หันไปมองจินเพื่อลุ้นคำตอบ จินมองอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้น ซึ่งนั่นไม่ใช่รอยยิ้มยินดี แต่เป็นยิ้มเหยียดเย้ยหยันในเงื่อนไขไร้สาระ “แม้ ได
“แต่พ่อ” หญิงสาวชะงัก “คุยเรื่องธุรกิจ” คำสั่งของผู้เป็นพ่อทำให้หงส์หยกเม้มปาก ก่อนยอมเงียบ ชายวัยกลางคนก็หันกลับมาหาจิน “โครงการที่คุณเสนอมาผมสนใจนะครับ” คำพูดนั้นทำให้จินนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย สีหน้าก็สุขุมเป็นทางการขึ้นมาทันที “ผมอยากขอรายละเอียดเพิ่มเติม คุณว่ายังไง” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม จินก็
ช้างทำหน้าสยองขวัญพลางขนลุกซู่ ไตเติลก็กุมขมับ อับอายแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี คืนนั้นไฟในผับมันสลัวบวกกับเหล้าเข้าปาก มองผ่านๆ จึงนึกว่าพอไปวัดไปวาได้ แต่พอมาเจอตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้ ไตเติลถึงกับถามตัวเองในใจว่า กูเอาลงได้ยังไงวะ กับอีช้างนี่เนี่ยนะ วอดส์!!! “คืนนั้นเมา” ไตเติลหันมากระซิบตอบเบาๆ พลางเ
“เฮ้ยยย อย่าเล่า! เดี๋ยวคืนนี้กูนอนไม่หลับ!” เส้นด้ายก็แทบสำลักน้ำ ทำให้ทั้งโต๊ะหัวเราะกันออกมาอีกครั้ง เสียงพูดคุยกลับมาคึกคักเหมือนเดิม เว้นก็แต่ไอมิเอะที่ยังแอบเหลือบมองจินเป็นระยะ กลัวว่าเขาจะขำเธอเหมือนคนอื่น แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยคือ จินเองก็ยังไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเหมือนกันและจินดูไม่สะทกสะท
ป้ายห้องน้ำหญิงปรากฏตรงหน้า จินหยุดยืนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนหน้าประตู เขายื่นมือไปเปิดประตู ทว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน ทำเอาเขาขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดมากขึ้นอีก ปึงๆๆๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นเคาะประตูดังสนั่น เคาะแรงจนแผ่นประตูสั่น “มาคุยให้รู้เรื่อง” “ฮึก!” เสียงนั้นทำให้ไ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว







