Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
ช้างมองดูแก้มยุ้ยที่ยืนตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้า สภาพป่นปี้ปนรอยเปื้อนที่โคนขามันบ่งบอกได้ชัดเจนว่าช้างเป็นคนแรกที่ทำลายกำแพงนี้ลง “ไม่บอกก่อนวะว่ายังซิง จะได้เบามือกว่านี้” ถึงปากจะบ่น แต่ช้างกลับค่อยๆ โน้มตัวลงไปกอดร่างเล็กจากด้านหลังไว้แน่น ทิศเหนือนอนมองร่างเล็กที่หอบหายใจรวยรินใต้ร่างด้วยสายตาเ
บทที่ 201 ซึ่งนั้นทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่อีกฝ่ายยังคงนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มือวางบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีคุกคามแม้แต่นิดเดียว แต่นั่นแหละ ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ “จะเลิกกับมันตอนไหน?” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยอย่างไม่เร่ง ไม่กดดัน เหมือนเป็นคำถามทั่
บทที่ 199 “เหมือนจริงมาก” “จริง เหมือนอยู่ในเครื่องบินจริงๆ เลย” ศาสตราจารย์เหมราชยืนอยู่หน้าห้องอย่างสุขุม มือหนึ่งวางบนแผงควบคุมจำลอง อีกมือไพล่หลัง ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ ให้กับกลุ่มนักเรียน “ที่เห็นอยู่นี่ คือ Flight Simulator ระดับเดียวกับที่ใช้ฝึกนักบินพาณิชย์จริง มีใครสนใจจะลองเป็นนักบินคนแ
เวลาแปดโมงครึ่ง รถบัสจอดแวะที่ปั๊มน้ำมัน เสียงซองอาหารถูกแกะดังกรอบแกรบไปทั่วคัน จินลืมตาขึ้นมา เหลือบเห็นเพื่อน ๆ เริ่มกินข้าวกันแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย กลิ่นอาหารลอยปะปนในอากาศทำให้เขาเหม็นจนขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม สายตาคมเลื่อนไปหยุดที่คนตัวเล็กข้างกาย ก็เห็นไอมิเอะยังนอนตะแคง ห


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




