Masukทำเอาไตเติลที่ตั้งใจมาฟังถึงกับนั่งหลังตรง ทิศเหนือเองก็เงียบสนิท เพราะแค่สายตาของคนสองคนก็ชัดแล้วว่าวันนี้คงไม่ได้มาคุยเรื่องสินสอดอย่างที่ไตเติลเข้าใจง่าย ๆ แน่นอน จนเวลาผ่านไปเกือบห้านาที ต่างคนต่างก็ยังเงียบ ไม่มีใครยอมละสายตาออกจากกัน สำหรับไตเติล รู้สึกว่าทั้งสองคนจ้องหน้ากันนานมาก นานจนคนอยา
“....” จินเอื้อมมือไปจับแก้มเธอเบา ๆ “อยู่ที่นี่ ฉันจะให้เพื่อนเธอมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าฉันจะกลับ” “แล้วถ้าพ่อโกรธแก…” “ก็ให้โกรธฉัน” “แต่เรากลัว…” เธอกลัวว่าพ่อจะบังคับให้กลับบ้าน กลัวว่าจะถูกแยกจากเขา และกลัวว่าคุณพ่อจะบังคับให้เธอไปทำแท้งอีก “ถ้าพ่อเราลงมือกับแกล่ะ” “พ่อเธอทำร้ายฉันไม่ได้หรอ
“อ๊าาาา!” จินซี้ดปากแน่น กัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่านจนเส้นเลือดขึ้นคอ นัยน์ตาคมหลุบมองช่องทางรักกำลังตอดรัดกลืนกินตัวตนของเขาเข้าไปมิดโคนอย่างหิวกระหาย ก่อนจะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายเธออย่างลุ่มหลง ก่อนจะย้ายลงมาตะโบมดูดเต้าอวบอิ่มเต็มคำ ลิ้นหนารัวระเลงเลียยอดอกอย่
ฝ่ามือใหญ่สอดลงใต้ผิวน้ำ อ้อมไปทางด้านหลังแล้วละไล้ต่ำลงเรื่อยๆ ก่อนจะบีบเฟ้นบั้นท้ายนุ่มแน่น แล้วส่งปลายนิ้วเข้าปาดลูบผ่านความฉ่ำแฉะตรงร่องเนื้อสาวเบาๆ เพียงสัมผัสเดียว ไอมิเอะก็สะดุ้งสุดตัว “อ๊ะ!” ร้องออกมาเสียงหลง มือเล็กเผลอไขว่คว้าเกาะไหล่หนาไว้แน่น หัวใจดวงน้อยก็เต้นกระหน่ำอย่างหนัก “แฉะขน
“แบบนี้มองง่ายกว่า” “ทำอะไรของแกเนี่ย...” “เคลมสิทธิ์” “สิทธิ์อะไร” “สิทธิ์ของคนที่เธอเพิ่งบอกว่าหล่อ” “แกนี่มัน…หาเรื่อง” “ฉันหล่อมากไหม” “...ก็มากสิ” “แล้วชอบคนหล่อไหม” “ชอบ...” “ชอบมากไหม” “มากมั้ง ถามอะไรเนี่ย ใครบ้างจะไม่ชอบคนหล่อ” “มิน่าล่ะ...ถึงยอมให้กดมิดลำ” “จิน! พูดบ้าอะไรเนี่
“หน้าเรามีอะไรติดหรือไง” “เปล่า” “...แล้วมองทำไม” “...คิดถึง” “....” “ขอมองให้หายคิดถึงหน่อย” สายตาคมกริบแพรวพราวอย่างมาก “….” ทำเอาเธอเขินมากจนรีบเบือนหน้าหนีอีกครั้ง เพราะสายตาแบบนั้นมันอันตรายต่อหัวใจมากเกินไป “หันหน้ามาหน่อย” “พอแล้ว...จะหันทำไมอีก” “จะเก็บไปชัก” จินเลิกคิ้ว นัยน์ตาคู่
เส้นผมยุ่งเหยิงและชื้นเพราะเหงื่อ ความร้อนจากไข้ทำให้แก้มของเธอแดงจัดตัดกับริมฝีปากที่ซีดเซียว เปลือกตาของเธอบวมแดงจากการร้องไห้ทั้งคืน ความเจ็บยังแผ่ซ่านตามแผ่นหลังทุกครั้งที่เธอขยับ รอยฟาดจากเมื่อคืนยังคงชัดเจน แม้จะซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า แต่ความปวดแปลบก็ทำให้เธอนอนนิ่งแทบไม่กล้าพลิกตัว RrrrrRrrrr
จินสตาร์ทรถทันที โดยไม่พูดอะไรอีก แต่แรงกดคันเร่งที่แสดงออกผ่านความเร็วของรถนั้นชัดเจนพอจะบอกได้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้หักพวงมาลัยพาเธอกลับบ้าน หรือปล่อยทิ้งไว้กลางทาง ตรงกันข้าม เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านหมูกระทะใกล้ที่สุด ทว่ากรามยังคงขบแน่น คิ้วยังคงขมวด แต่มือก็ย
บทที่ 82 ไอมิเอะรีบวิ่งเข้าบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างบางเซถลาเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวดตรงกลางหว่างขาที่ยังไม่ยอมทุเลา แต่เธอก็ฝืนวิ่งต่อไป แค่ให้พ้นจากสายตาของเขาให้เร็วที่สุด ทว่าบ้านของเธอยังคงปิดสนิท เงียบวังเวงและมืดมิดเพราะไม่มีใครอยู่ ไฟก็ยังไม่ได้เปิด ปกติแค่จะเดินผ่านประตูบ้าน
คำตอบนั้นทำให้จินชะงัก แล้วมุมปากหนาก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจแวบหนึ่ง เพราะผู้ชายไทป์หมาป่า ก็คือไทป์ของเขา คนไทป์นี้จะชอบนอนดึก ตื่นสาย มีปัญหามากๆ เวลาที่ต้องตื่นเช้า จะมีพลังงานเหลือล้นมากๆ เวลากลางคืน เป็นคนชอบเก็บตัว มีความลึกลับ ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก มองโลกในแง่ร้าย ดุร้าย ปราดเปรียว







