LOGIN“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
“คติประจำใจคือ ไอมิเอะ มิเอะ เอ่อ....” เสียงพิธีกรไหลลื่นมาตลอด จนกระทั่งถึงประโยคนี้ที่จินเขียนไว้เองกับมือ ทำเอาทั้งสนามชะงักไปตามๆ กัน พิธีกรที่อ่านประวัติมาตลอดอย่างมั่นใจถึงกับกะพริบตาถี่ ๆ ยกกระดาษขึ้นเพ่งใหม่อีกครั้ง เพราะกลัวว่าตัวเองมองผิด แต่ไม่ผิด จินมันเขียนไว้แบบนั้นจริง ๆ ทำเอาคิ้วพ
บทที่ 172 ก็ชะงักไปเสี้ยววินาที แววตาราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ ท่านรองนายกมองสลับระหว่างไอมิเอะกับดยุกคาลไมค์ราวกับพยายามจับต้นสายปลายเหตุว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจากยุโรปเหนือผู้มีพระเกียรติสูงส่งเฉียดฟ้าขนาดนั้น ถึงได้หยุดสายตานานเกินจำเป็นใส่เด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่ง แต่ก็เพียงเท่านั้น
“อย่าก่อเรื่อง” ท่านรองนายกฯ หันไปกัดฟันบอกลูกชาย พูดเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน “ถึงแกไม่กลัวตาย...แต่ยัยเด็กนั่น...” “...!!!” ประโยคสุดท้ายทำให้จินชะงัก เหลือบตามองผู้เป็นพ่อ ทว่าสายตาคมจัดยังคงเต็มไปด้วยไฟหึงที่เดือดพล่าน ไม่ลดลงสักนิด แม้ถูกเตือน เขาดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด บ่า
บทที่ 167 จินขยับเข้ามาจากด้านหลังโดยไม่บอกไม่กล่าว ท่อนแขนแข็งแรงโอบเอวเธออย่างถือสิทธิ์จนคนตัวเล็กเซไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นเหงื่อหลังวิ่งคบเพลิงเจือกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุมท้ายทอยเธอ ทำเอาไอมิเอะชะงักอย่างห้ามไม่ได้ แม้สีหน้าเธอจะพยายามนิ่ง แต่แก้มกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ “วันนี้สวยจัง” เสียงทุ้มเฉ







