เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“O.O” ฮิเดโยะทำตาโตจนแทบถลน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เสียงใคร?” ไอมิเอะก็หรี่ตาถามด้วยความสงสัย “เพื่อนโยะเอง!” ฮิเดโยะพูดจบก็กลิ้งหลุน ๆ ลงจากโซฟาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น แล้ววิ่งตู้มตรงไปยังประตูห้องอย่างกับมีปีกติดเท้า “ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีเพื่อน?” ไอมิเอะย่นคิ้วท้วงเสียงเรียบ แต่คำตอบไ
แล้วจินก็พันผ้าเข้ารอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ ปล่อยให้ปลายผ้าพลิ้วเล็กน้อยตามแรงก้าว ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา เสียงประตูเลื่อนเบา ๆ ทำให้ไอมิเอะที่กำลังนั่งพิงพนักเตียงสะดุ้งเบาๆ เธอหันไปมอง แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนที่แก้มใสจะขึ้นสีแดงระเรื่อทันที จินยืนอยู่หน้าประตูห้
บทที่ 69 “ไม่เกินสองนาทีหรอก งานรีบ” จินเอ่ยเสียงเรียบ พลางมองเธอด้วยแววตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ “ทำไมเป็นคนโรคจิตแบบนี้” ไอมิเอะเอ็ดใส่พลางเบือนหน้าหนีเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนที่พุ่งขึ้นมาเต็มสองแก้ม “กูขอใช้สิทธิ์เรื่องเมื่อวาน” “ใช้สิทธิ์อะไรของแก” เธอย้อนถาม ทั้งที่รู้คำตอบ แต่ก็แกล้งทำเป็นลืม เ
มือหนากดแน่นที่ต้นแขนของเธอทั้งสองข้าง สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดิบ เผ็ดร้อน และอันตรายอย่างน่ากลัว “อย่าทำให้หมดความอดทนไปมากกว่านี้” เสียงต่ำพร่าเปล่งออกมาเครียดขึง ปลายนิ้วร้อนจัดเลื่อนไล้ลงมาที่เอวของเธออีกครั้ง เขาปล่อยมือของเธอให้เป็นอิสระอีกครั้ง แล้วกดจูบลงที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะใ







