Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“…ขอเอาคอนซีลเลอร์ปิดให้ได้ไหม” เธอเสียงสั่นมากกว่าเดิม อีกนิดเดียวก็จะร้องออกมาแล้ว “ดื้อ” จินพูดแค่นั้น ก่อนขับรถตรงเข้าคอนโด ดวงตาคมจับมองถนนตรงหน้า แต่หางตายังเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่นั่งตัวเกร็งเงียบอยู่เบาะข้าง ใบหน้าเธอซีดนิด ๆ ดวงตาก้มต่ำ มือจิกชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีด ทำเอาเขาแอบยิ้มในใจ
“ลูกพี่ฝากให้พวกกระผมมาง้อเมียแทนขอรับ” น้ำเสียงของไตเติลพยายามจะสุภาพ แต่หน้าคือเมาสุดติ่ง ในมือก็ถือถุงหมูกระทะชุดใหญ่กับหม้อหมูกระทะและเตาอั้งโล่ หม้อโยกไปมาเหมือนจะร่วงได้ตลอด ส่วนทิศเหนือไม่ต่างกัน เดินเซจนเกือบเอาหน้าแปะเสาประตูร้าน มือซ้ายก็ถือพวงมาลัยดอกมะลิ อย่างกับจะไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 162 “พวกกูตกลงกันแล้ว ไม่อยากให้มึงมีปัญหากับไอมิ พวกกูขออาสาไปส่งองค์หญิงแทนมึง” ไตเติลกับทิศเหนือพูดพลางยักคิ้วใส่กันอย่างพอใจ ทำเหมือนเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่เจตนาไม่บริสุทธิ์ และปกติก็มีแต่เรื่องฉิบหายทุกวัน อยู่ดี ๆ ก็ทำตัวเป็นคนดีขึ้นมา ทำเอาหลายคนต้องเหลือบตามอง คนชั่วทั้งชีวิต แต่พอมา
บทที่ 165 พอเดินมาถึงขอบสนาม จินยื่นมือไปรับคบเพลิงจากตูมตาม แล้วเสียงทรัมเป็ตของกองดุริยางค์ก็ดังขึ้น นักเรียนหลายพันคนบนสนามหมุนสายตาไปทางโพเดียมประธานพิธีอย่างพร้อมกัน “ประธานในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาสีประจำปีการศึกษา 20XX ในวันนี้ คือท่านรองนายกรัฐมนตรี คมฐิพัฒน์ อนันต์พัฒณ์ไพศาล ถือเป็นเกียรติ


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


