เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“พระเอกมาก เท่ห์สุดๆ เลย” เธอพูดออกมาอย่างจริงใจ ดวงตาเป็นประกายใสซื่อ “หึ พระเอกเหรอ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก แสยะยิ้มเหมือนขำ “ทำไมยิ้มแบบนั้น แกจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่พระเอกเหรอ” เธอมองเขาตาแป๋ว ใสซื่อจนแทบไม่รู้เลยว่าคำพูดตัวเองกำลังยั่วอะไรบางอย่าง เขาเอนตัวเข้ามาใกล้ ศอกเท้าพนักเก้าอี้ “เรากำลังช
“เราไม่ได้โกรธ...เราแค่...” คำพูดของเธอขาดช่วงไป ความรู้สึกกลัวมันเริ่มแล่นเข้ามาแทนที่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์รุนแรงของเขาที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ “แค่อะไร” เขาซุกหน้าลงกับซอกคอขาวเนียนอย่างออดอ้อน “แกน่ากลัว...มากเกินไป” “....” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากประโยคนั้นออกจากปากเธอ จินชะง
อย่าลืมเลือก พรรคอธิปัตย์วูล์ฟ (เบอร์ 64) วันที่ 8 นี้ อย่าลืมไปใช้สิทธิ์ มีตั้งหลายพรรค จะไม่ถูกใจสักพรรคเลยเหรอ แต่ที่แน่ ๆ กาเบอร์ 64 แล้วคุณอาจไม่ได้แค่ผู้แทน แต่อาจได้เป็นลูกสะใภ้ของพ่อใหญ่คมฐิพัฒน์ “ที่นี่ที่ไหน” ไอมิเอะที่เพิ่งหายตกใจรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยรักพลางเอ่ย
ไอน้ำอุ่น ๆ จากอาหารทำให้บรรยากาศเปลี่ยนจากสนามรบเป็นสนามกินในเสี้ยววินาที ดวงตาของผู้หญิงทั้งสามคนเปลี่ยนจากไฟโกรธ เป็นประกายวาววับแทบจะทันที “โอ๊ย น่ากินมาก!” เส้นด้ายปล่อยมือก่อนใคร ยี่หวากับแก้มยุ้ยชะงักไปครึ่งวินาที แล้วก็หันไปมองโต๊ะอาหารเหมือนกัน ผู้ชายทั้งสามรีบยืนตัวตรงทันที จัดเสื้อ จัดผ







