เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“ก็ได้…งั้นไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย” จินเอ่ยเสียงนิ่งแล้วจับมือเธอแน่นขึ้นทันที ไม่รอคำตอบ เขากึ่งลากกึ่งจูงเธอให้เดินตามไป จินจูงมือไอมิเอะเดินตรงเข้ามาในร้านโอมากาเสะชื่อดัง ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้สีอ่อน ผนังเรียบสะอาดตาแต่อบอวลด้วยกลิ่นอายญี่ปุ่นแบบร่วมสมัย “ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญด้านในเลยนะคะ” เ
“เราดูในใบเกิดแล้ว…วันเสาร์จริง ๆ” จินก็ยักคิ้วช้า ๆ แต่ยังไม่ละสายตาจากถนน ริมฝีปากหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไม่เหมือนเลยนะ...เหมือนสาววันจันทร์...สวยนุ่ม...เงียบๆ” ไอมิเอะเงียบไปทันที ลมหายใจติดขัดด้วยความเขิน จนไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน หัวใจดวงน้อยก็เอาแต่เต้นไม่เป็นจังหวะ “แล้วคิดว่าคนวันเสาร์
“แปลกดีนะ~ ปกติจินไม่เคยจีบใครเลยนี่นา” แพมเอ่ยเสียงหวาน พลางช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ “....” “น้องไอมิเอะ…น่าจะเป็นคนแรกเลยมั้งที่จินจีบ” เธอหัวเราะเบา ๆ พลางไล้นิ้วช้า ๆ ที่ต้นแขนของจินอย่างเนียน ๆ “…ขนาดพี่อยู่ใกล้จินขนาดนี้...ยังไม่เคยเห็นจินลงทุนขนาดนี้เลย” “....” “ชอบน้องเขามากเลยเหรอ
บทที่ 18 ไอมิเอะเม้มปาก ไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขา ขณะที่จินมองเธอด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่ดวงตากลับร้อนแรงจนเธอแทบหลบหนีไม่ทัน แล้วจินก็หมุนตัวเดินนำไปก่อนอย่างเย็นชา ไม่คิดจะรอหรือพูดอะไรอีก ไอมิเอะก็มองตามเงียบๆ ก่อนจะลงจากรถเดินตามไป ถึงแม้ว่าเขาจะเดินนำไปก่อน เหมือนไม่แยแส แต่ไอมิเอะกลับรู้สึกได้เต็







