LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“เข้าห้องได้แล้ว” ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นเป้าหมาย นานะก็เอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ ไอมิเอะยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไรเพื่อย้ำให้แน่ใจว่านานะจะไม่ปริปากเรื่องนี้ แต่เมื่อสบกับสายตาของอีกฝ่าย เธอก็ก้มหน้าหลบ แล้วเดินออกจากลิฟต์อย่างจำยอม “หึ…อีเด็กซื่อบื้อ” เสียงหัวเราะในลำคอของนานะด
บทที่ 105 วี๊ดดดดด เสียงนกหวีดดังเรียกให้นักกีฬาบาสทุกคนเดินมารวมกันที่กลางสนามเพื่อจับสลากเลือกฝ่ายเริ่มเกม จังหวะนั้น จินกำลังเดินมาพร้อมเพื่อนร่วมทีม ก็เบนทิศทางกะทันหัน ก้าวขายาว ๆ พุ่งตรงมาทางไอมิเอะ ทำเอาไอมิเอะชะงักไปทั้งร่าง หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม ยิ่งเมื่อดวงตาคมเข้มจ้องตรงมาที่เธอต
บทที่ 97 “มันผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน มันดูปุ๊บก็รู้ว่ามึงซื่อบื้อ แล้วมึงก็เสือกไปทำตัวเป็นเหยื่อให้มันหลอก หน้าโง่อย่างมึง ไม่ทันเกมมันหรอก ยิ่งมันเห็นมึงง่าย มันก็ยิ่งหลอกแดกมึง อีเด็กโง่” “...ฮือฮึก” คำพูดของนานะทำเอาไอมิเอะเม้มปากสั่น ก่อนน้ำตาจะไหลพรั่งพรูอย่างห้ามไม่อยู่ “กูรู้ว่ามึงซื่อบื้
“เล่นแรงไปไหมไอ้เหี้ย แข่งบาสนะเว้ย! ไม่ใช่แข่งมวยไทย” นักกีฬาฝั่งตรงข้ามต่อว่าจิน ซึ่งจินก็ยืนเช็ดเหงื่อที่กรอบหน้า ดวงตาคมกริบใต้เส้นผมเปียกชื้นเหงื่อเหลือบมองอย่างไม่แยแส “เล่นแรงแล้วไง กากก็แพ้ไป” แล้วจินก็เอ่ยเสียงเรียบทำให้ฝั่งตรงข้ามหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธทันที “มึงพูดจาหมาๆ แบบนี้ได้ไงวะ!







![HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)