Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“กรี๊ดดดดดดดดดด” ทุกคนในห้องเห็นอย่างนั้นก็กรีดร้องออกมาไม่หยุด วิ่งหนีหลบเข้าหามุมห้อง ครูฝ่ายปกครองกับ รปภ. ก็ยืนเฝ้าระวัง มองอยู่ห่าง ๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ “เด็กมันกลัว” จินกดเสียงต่ำ จ้องหน้าคนบ้าอย่างเย็นชา ดวงตาคมดุราวกับจะกรีดอากาศได้ ทำให้ลุงสติไม่ดีหยุดชะงักไปชั่วขณะ “ไปให้พ้น” คนรอ
“ขึ้นบนหลังเสือแล้วคิดจะลง ไม่ง่ายหรอกนะนังหนู” จู่ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยแผ่วขึ้นมา ทำให้เธอชะงักไปอีกครั้ง “จะเลิกกับกูน่ะได้ แต่ต้องรอให้กูตายก่อน” “งั้นชาตินี้เราคงไม่ได้เลิกกับแก เพราะคนเลวตายยาก” “โอ้ เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นเยอะนี่นังหนู ไม่ธรรมดาจริงๆ” “ก็จำมาจากคนเลว” เธอสวนกลับเสียงนิ่ง ทำเ
บทที่ 160 “แล้วไอมิล่ะ มึงเอาน้องกวางน้อยของมึงไปไว้ที่ไหน” “นั่นดิ กับคนนี้มึงไปล่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นเล่าให้พวกกูฟัง” ทิศเหนือเอ่ยกระซิบ “นั่นมัน…ท่านหญิงเอมิโกะหนิ” ผู้หญิงโต๊ะฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น โต๊ะทั้งโต๊ะก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้กันอย่างพร้อมเพรียง
บทที่ 156 จินสอดนิ้วเข้าไปเพิ่มถึงสองนิ้ว ก่อนที่เขาจะรัวนิ้วใส่ด้วยความเร็ว กระหน่ำแทงนิ้วใส่อย่างแรงจนเธอต้องกัดมือตัวเองไว้เพื่อเก็บเสียงร้องจากความเสียวซ่าน “อื้อ!!!!” มือบางขยุ้มผมเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านพลางแหงนหน้าขึ้นสูงเมื่อนิ้วแกร่งงัดขึ้น “อร้าย อ๊า!” เธออ้าปากค้างทันทีที่เขากระแทก







