ログイン“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
แต่จินไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เขายกคางขึ้นเล็กน้อย คล้ายท้าทายพวกนั้นเงียบ ๆ เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขายอมนั่งลง ไม่ใช่ความกลัวตาย แต่เพราะเขาหันไปเห็นกล้องถ่ายทอดสดหลายจุดกำลังจับภาพอยู่ อีกนิดเดียวภาพทายาทเพียงคนเดียวของท่านรองนายก คิดจะต่อยรัชทายาทแห่งเลโอนอร
เสียงนกหวีดตำรวจจราจรดังทะลุอากาศ ก่อนตำรวจจำนวนมากจะรีบยกมือโบกเคลียร์พื้นที่ ทำให้รถทุกคันค่อย ๆ ชะลอแล้วไหลหลบเข้าข้างทาง รถทุกคันถูกตำรวจสั่งให้ชิดซ้าย ชิดขวาในไม่กี่วินาที ทิ้งช่องตรงกลางเป็นเส้นทางกว้างยาวเหมือนลานต้อนรับพระราชา ขบวนที่กำลังจะผ่านมา ใหญ่โตเกินกว่าที่ชาวบ้านเคยเห็นอีก ไม่กี่อ
บทที่ 170 “นายน้อยครับ” คชาเดินฉับเข้ามา ทำให้จินกับเพื่อนชะงัก จินก็ปรายตามองคชาอย่างหงุดหงิด “นายท่านให้ผมมาบอกให้นายน้อยเตรียมตัวสำหรับงานช่วงเย็นครับ” “ทำไม” จินพูดห้วน คิ้วเข้มก็ขมวดชนกัน “ช่วงเย็นจะมีแขกคนสำคัญมาให้ทุนการศึกษาครับ นายท่านจึงอยากให้นายน้อยอยู่ต้อนรับด้วยกัน” “กษัตริย์มารึไง
“อย่าหิ้วโยะนะ โยะเดินเองได้!” ฮิเดโยะก็ดิ้นอย่างแรงไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะดูไม่หล่อ ถ้าลิลีเบ็ตมาเห็นเข้าตอนนี้ จากที่คะแนนติดลบอยู่แล้ว ก็คือจบ ไม่มีทางจีบติดอีก “โทรบอกพ่อว่าจะกลับดึก เพื่อนจะไปส่งที่บ้าน ไม่ต้องมารับ” พอขึ้นมาบนรถ จินก็สั่งฮิเดโยะ ฮิเดโยะก็แยกเขี้ยวใส่ ก่อนกดมือถือโทรหาคุณพ่อ







