เข้าสู่ระบบ“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
บทที่ 38 “แฟนมาส่งเหรอ” เสียงคุณพ่อเอ่ยทันทีที่รถของจินแล่นออกจากหน้าบ้าน “…ไม่ใช่ค่ะ” ทำเอาไอมิเอะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ “แน่ใจ?” สายตาผู้เป็นพ่อก็จ้องเธอเขม็งพลางหรี่ตาลงนิดหนึ่ง “…ค่ะ” เธอพยักหน้าเบา ๆ เสียงแทบไม่หลุดจากลำคอ “ไปรู้จักคนระดับนั้นได้ยังไง?” “....” คำถามแทงใจดำนั้นทำเอ
บทที่ 42 “ถ้าจะเลิกเพราะแบบนั้น…งั้นแกก็สูบต่อไปเถอะ…อีกอย่างปอดแกไม่ใช่ปอดเรา” เธอแสร้งบ่นเสียงเบา พลางหน้าแดงจัดจนถึงหู เธอเห็นหน้าตัวเองในกระจกก็รีบหันหน้าหนี เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังเขินจนแทบระเบิด (หึ ปากดีว่ะ) จินยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมใต้ไรผมทิ้งสายตามองเธอไม่วางตา ก่อนจ
“ไล่ออก?” ไอมิเอะก็เบิกตากว้าง หัวใจก็ร่วงวูบลงที่ตาตุ่ม น้ำเสียงก็ทั้งตกใจ ทั้งไม่เข้าใจ “ทำไมโดนไล่ออก?” “โรงเรียนรณรงค์ไม่ให้มีคนอ้วนน้ำหนักเกินหกสิบเรียนที่นี่ โรงเรียนก็เลยไล่พวกมันออก” ยี่หวาพูดหน้าตาย พลางเคี้ยวขนมในปากตุ้ย ๆ “เอาดี ๆ” ไอมิเอะเลิกคิ้ว มองเพื่อนทั้งสองคนด้วยสีหน้าจริงจัง ไม
“…ทำไมเงียบ” เขาเลยขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงอ่อนลงอีกระดับ เหมือนลดความเป็นจินลงไปเกือบหมด “ปกติก็เงียบ” เสียงตอบของไอมิเอะเรียบมาก เรียบจนจินแทบอยากเดินออกไปซื้อดอกไม้กับช็อกโกแลตมาง้อ “…กับใบเตยไม่มีอะไร” “....สนิทกันเหรอถึงเรียกครูคนนั้นแค่ชื่อ?” น้ำเสียงของเธอไม่ใส่อารมณ์ แต่กลับเฉือน







