Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“หวานมั้ย?” เสียงเขาเบา แต่แฝงแรงสะกิดหัวใจชนิดที่เล่นเอาเธอหน้าแดงจนถึงต้นคอ ไอมิเอะหน้าแดงจัดจนแทบซุกโต๊ะหนี แต่จินก็ยังไม่วางมือ เขาตักไอศกรีมคำใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยื่นช้อนให้เธอด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม และสายตาเจ้าเล่ห์ที่แทบจู่โจมคนมอง “กินสิ” “ไม่กินแล้ว…” “ถ้าไม่กิน จะป้อนใหม่ด้วยปาก” ไ
“อะไรนะ?” ไอมิเอะตอบเสียงหลง หัวใจดวงน้อยก็เต้นตึกตักแรงจนแทบได้ยิน มือที่จับโทรศัพท์ก็เหงื่อซึม เธอไม่ได้โง่ แต่ก็ไม่รู้จะรับมือกับหมาป่าหน้าตายคนนี้ยังไง (ได้หรือไม่ได้…) เสียงจินยังคงไม่เปลี่ยน แต่ลึกลงกว่าเดิม “....” (จะได้รู้ไว้) เขาพูดเหมือนไม่ได้พูดอะไรสำคัญ แต่กลับทิ้งน้ำหนักรุนแรงลงกลางอ
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
ก่อนที่มุมปากของจินจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปากแบบนั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจเธอ และยังไม่ทันที่เธอจะทันตั้งตัว มือใหญ่ก็ยื่นมาช้า ๆ แล้วบีบแก้มเธอเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว นิ้วเขาอุ่นก็จริง รอยสัมผัสเบา ๆ แต่มันร้อนวาบไปทั่วหน้าเหมือนโดนไฟลน “เราเจ็บ...อย่าจับแบบนี้สิ” เธอพูดเบา ๆ พยายามเบือนหน้







