Mag-log in“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“…!!” จินกำหมัดกำแน่นขึ้นทันที จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น แต่เขายังคุมอารมณ์เอาไว้ แล้วเสียงของเขาก็เย็นลง “มีวิธีแก้ปัญหานับร้อย แต่คุณกลับเลือกวิธีที่แย่ที่สุด” “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!” “จะพาลูกตัวเองไปทำแท้ง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบ นี่คือทางออกของคุณงั้นเหรอ” คำพูดของจินทำให้ไอมิเอะ
จินจ้องกลับนิ่ง ไม่มีแม้แต่ความกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบสายตา ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเท่านั้น แขนที่โอบไอมิเอะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังปลอบเธอไปในตัว “ถ้าโกรธผม ก็มาลงที่ผม” ดวงตาคมกวาดมองไม้เรียวที่ถูกหักครึ่งบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แต่เธอ เธอไม่ผิด
“ลูกไม่รักดี” เพียะ! ไม้เรียวฟาดลงมาอย่างแรง ทำให้ไอมิเอะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที ร่างเล็กล้มลงกับพื้นในฟาดเดียว ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก “โอ๊ย! พ่อคะ!” “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย!” เพียะ! “บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน!” เพียะ! “ทำไมไม่ฟัง! ไม่เห็นฉันเป็นพ่อแล้วใ
“พูดอีกที” “…ว...วันก่อนหนูไอมิทะเลาะกับพ่อครับ” “.…” “แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไรนะครับ ถ้าให้ผมเดาน่าจะทะเลาะเรื่องผู้ชายที่พาหนูไอมิไปอยู่ด้วย พอหนูไอมิกลับมาถึงบ้าน คุณพ่อก็ลงไม้ลงมือจนเลือดตกยางออก” “ประสาท แค่ลูกสาวออกจากบ้านไม่กี่วันก็ลงไม้ลงมือ ปัญญาอ่อนรึไง” “ไม่นะครับ คุณจินไม่ม
แล้วไฟแช็กก็ถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายเพียงชั่วครู่ จินคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนสูดควันเข้าปอดช้า ๆ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบ้านหลังข้าง ๆ แต่บ้านของไอมิเอะกลับมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง รถของคุณพ่อเธอก็ยังจอดอยู่ที่เดิม ทำให้จินขมวดคิ้วนิด
“แรงมากกกก” “แต่ก็สมควรแล้วที่นางโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน ก็ดูนางทำตัวดิ เห็นผู้ชายดีกว่าพ่อแม่” “ค่าเทอมยังไม่ได้อีกเหรอ ทางผู้อำนวยการให้ครูมาตาม” อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ย ไอมิเอะก็ยืนก้มหน้า ปลายรองเท้าชิดกันแน่น นิ้วมือบีบชายเสื้อเอาไว้โดยไม่รู้ตัว ความอับอายกับความรู้สึกผิดไหลเข้ามาพร้อมกัน จนไม่กล้า
บทที่ 179 “คุณชายตามเด็กคนนั้นไปถึงที่บ้าน แต่บ้านหลังนั้นไม่ใช่บ้านของเธอ แต่เป็นบ้านเช่า คุณชายไปก่อความวุ่นวายที่นั่น ทำให้เพื่อนบ้านใกล้เคียงโทรแจ้งตำรวจ ตอนนี้สายตรวจกำลังจะเข้าไปที่หมู่บ้านนั้นครับ” “สกัดพวกเขาเอาไว้ อย่าให้มีเรื่องมาถึงฉัน ช่วงนี้ฉันจะมีข่าวเสียหายไม่ได้เด็ดขาด” ท่านรองนาย
“มิเอะ” น้ำเสียงกึ่งอ้อนกึ่งคำสั่งเอ่ยเรียกไอมิเอะอย่างหมดสภาพ “เมาแล้วยังจะเงี่ยนอีก เมาแล้วก็ไปนอนห้องตัวเอง ปล่อยให้เมียมึงนอน อย่าเพิ่งไปกวน” ทิศเหนือกลอกตา เหนื่อยใจสุดขีด ปึง! ปึง! ปึง! แต่จินไม่ฟังแม้ครึ่งคำ เขาเคาะประตูรัวๆ แรงจนประตูแทบพัง “มิเอะ” เขาเรียกอีกครั้ง “เปิดประตู” ปึง!
“ไอมิเอะ” อาจารย์หยุดสายตาที่ไอมิเอะ ทำให้เธอสะดุ้งจนไหล่สั่นเล็กๆ ดวงตากลมที่เหม่ออยู่ตลอดชั่วขณะรีบหันกลับมามองคล้ายลูกกวางตกใจ มือที่ถือปากกากระชับแน่นขึ้นทันทีราวกับเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังนั่งอยู่ในห้องเรียน “วันนี้ดูเหม่อลอยนะ ตั้งใจเรียนหน่อย” “…ขอบโทษค่ะ” เธอก็ก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิด “ลุ







