Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“แส่ไม่เข้าเรื่อง” จินกัดฟันกรอด เสียงต่ำลอดไรฟันก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดจัด “จะทำอะไร จะข่มขืนผู้หญิงกลางวันแสกๆ เหรอ กูฟ้องพ่อมึงนะ” เส้นด้ายชี้หน้าจินอย่างเอาเรื่อง “จะปล้ำเพื่อนกูในซอกตึก มึงแน่มาก” แก้มยุ้ยขู่เสียงแข็ง “จะทำอะไรก็อย่าลืมว่าพ่อมึงยังไม่กลับ” “...!!!” ประโยคหลัง ทำ
“คติประจำใจคือ ไอมิเอะ มิเอะ เอ่อ....” เสียงพิธีกรไหลลื่นมาตลอด จนกระทั่งถึงประโยคนี้ที่จินเขียนไว้เองกับมือ ทำเอาทั้งสนามชะงักไปตามๆ กัน พิธีกรที่อ่านประวัติมาตลอดอย่างมั่นใจถึงกับกะพริบตาถี่ ๆ ยกกระดาษขึ้นเพ่งใหม่อีกครั้ง เพราะกลัวว่าตัวเองมองผิด แต่ไม่ผิด จินมันเขียนไว้แบบนั้นจริง ๆ ทำเอาคิ้วพ
บทที่ 172 ก็ชะงักไปเสี้ยววินาที แววตาราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ ท่านรองนายกมองสลับระหว่างไอมิเอะกับดยุกคาลไมค์ราวกับพยายามจับต้นสายปลายเหตุว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจากยุโรปเหนือผู้มีพระเกียรติสูงส่งเฉียดฟ้าขนาดนั้น ถึงได้หยุดสายตานานเกินจำเป็นใส่เด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่ง แต่ก็เพียงเท่านั้น
“อย่าก่อเรื่อง” ท่านรองนายกฯ หันไปกัดฟันบอกลูกชาย พูดเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน “ถึงแกไม่กลัวตาย...แต่ยัยเด็กนั่น...” “...!!!” ประโยคสุดท้ายทำให้จินชะงัก เหลือบตามองผู้เป็นพ่อ ทว่าสายตาคมจัดยังคงเต็มไปด้วยไฟหึงที่เดือดพล่าน ไม่ลดลงสักนิด แม้ถูกเตือน เขาดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด บ่า







