เข้าสู่ระบบ“มึงๆ กูไปรู้มาว่าอีเมย์มันไปทำจมูก เพื่อเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย คงกะจะเป็นดาวมหาวิทยาลัยละมั้ง” เส้นด้ายจีบปากจีบคอพูดขึ้นมา “อีอึ่งไข่นั่นน่ะนะ?” แก้มยุ้ยเอ่ยถาม “ทำจมูกแล้วก็น่าจะดูดไขมันด้วยเลย หรือไม่ก็ควรปักปากกา เพราะสภาพมันตอนนี้ดูไม่ได้เลย กูนึกว่าศพขึ้นอืด ลอยตามน้ำมา” “ก็จริง อย่างมันท
“และนี่ก็คือแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของเชียงใหม่ค่ะ ที่นี่บรรยากาศดีมากๆ แล้วก็สวยมากๆ เลย ยังไงก็อย่าลืมมาเที่ยวกันเยอะๆ นะคะ^^” น้ำเสียงหวานบวกกับท่าทางอ้อนๆ นั้น ไม่เพียงแต่ส่งไปถึงคนดูในคลิป แต่ยังตกคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้าอย่างจัง จินที่เดิมทียืนหน้านิ่งมาตลอด ถึงกับชะงักไปนิด เขาเบือนสายตาหลบไป
ไอมิเอะผายมือไปทางร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยวันนี้จินอยู่ในชุดสูท วันนี้เขาสุภาพและเท่บาดใจเกินต้าน หลังจากผ่านไปสองเดือนกว่า จากผมหัวเกรียนสั้นกุดก็ยาวขึ้นพอให้เซ็ตทรงได้ เรือนผมสีดำสนิทปัดตกปลายนิดๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มยิ่งขึ้น นัยน์ตาคู่คมปลาบปัดมองลงมาด้วยสายตาเรียบตึงทว่าซ่อนความคล
“อีกนิดจะเป็นง่อยอยู่แล้วมั้งนั่น ตั้งแต่ได้เป็นคุณนายวูล์ฟ มาดไม่แผ่วเลยจริงๆ” เสียงพวกคนงานผู้หญิงบริเวณนั้นก้มหน้าซุบซิบกันเบาๆ พลางมองมาทางไอมิเอะด้วยความหมั่นไส้แกมประชด โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ยินสักนิด อากาศช่วงสายเริ่มร้อนจัด จินเลยถอดเสื้อยืดออก เผยให้เห็นแผงอกตึงแน่นกับซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวย ห
จินชะงักคันบังคับไปนิด นัยน์ตาคมกริบทอดมองต้นดอกรักสีขาวต้นนั้น ก่อนจะบังคับหัวตักเหล็กขนาดใหญ่ค่อยๆ ขุดช้อนลงไปใต้ดินอย่างเบามือและประณีตที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขุดอุ้มยกขึ้นมาทั้งรากและพุ่มโคนโดยไม่ทำให้กิ่งก้านหรือดอกเสียหายแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวรถแม็กโครข้ามฝั่งมาจอดตรงหน้าใต้ร่มไม้ใหญ่ ยื่นหัวตักเ
จนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จินยังคงขับรถต่อ ยังไม่ได้กินข้าวสักคำ ด้วยความสงสารและเป็นห่วง คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังกลุ่มคนงานขับรถแม็กโครอีกคนที่กำลังนั่งกินข้าวพักผ่อนอยู่ “จะไปไหนอีก เดี๋ยวมันว่าง ก็ลงมากินเองนั่นแหละ อยู่เฉยๆ บ้าง ยิ่งท้องไส้อยู่” ไตเติลที่เห็นไอมิเอะเดินดิ่งไปทางนั้นก็รี
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“ทำไมถึงลุกขึ้นมาแต่งแบบนี้ล่ะ?” “…ก็แค่อยากลองแต่งตัวดี ๆ ดูบ้างน่ะ” ไอมิเอะตอบเสียงเบา กลั้นใจไม่ให้มือที่วางบนตักสั่นพร่า สายตาของแก๊งผีเสื้อสมุทรยังคงมองมาอย่างเขม็ง บางคนถึงกับขยับตัวเหมือนพร้อมจะนินทาอีกรอบ “อันที่จริง ไม่แต่งตัวแบบนี้ก็สวยมากอยู่แล้วนะ”ตูมตามเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ







