เข้าสู่ระบบ“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“…!!” จินกำหมัดกำแน่นขึ้นทันที จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น แต่เขายังคุมอารมณ์เอาไว้ แล้วเสียงของเขาก็เย็นลง “มีวิธีแก้ปัญหานับร้อย แต่คุณกลับเลือกวิธีที่แย่ที่สุด” “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!” “จะพาลูกตัวเองไปทำแท้ง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบ นี่คือทางออกของคุณงั้นเหรอ” คำพูดของจินทำให้ไอมิเอะ
จินจ้องกลับนิ่ง ไม่มีแม้แต่ความกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบสายตา ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเท่านั้น แขนที่โอบไอมิเอะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังปลอบเธอไปในตัว “ถ้าโกรธผม ก็มาลงที่ผม” ดวงตาคมกวาดมองไม้เรียวที่ถูกหักครึ่งบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แต่เธอ เธอไม่ผิด
“ลูกไม่รักดี” เพียะ! ไม้เรียวฟาดลงมาอย่างแรง ทำให้ไอมิเอะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที ร่างเล็กล้มลงกับพื้นในฟาดเดียว ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก “โอ๊ย! พ่อคะ!” “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย!” เพียะ! “บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน!” เพียะ! “ทำไมไม่ฟัง! ไม่เห็นฉันเป็นพ่อแล้วใ
“พูดอีกที” “…ว...วันก่อนหนูไอมิทะเลาะกับพ่อครับ” “.…” “แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไรนะครับ ถ้าให้ผมเดาน่าจะทะเลาะเรื่องผู้ชายที่พาหนูไอมิไปอยู่ด้วย พอหนูไอมิกลับมาถึงบ้าน คุณพ่อก็ลงไม้ลงมือจนเลือดตกยางออก” “ประสาท แค่ลูกสาวออกจากบ้านไม่กี่วันก็ลงไม้ลงมือ ปัญญาอ่อนรึไง” “ไม่นะครับ คุณจินไม่ม
แล้วไฟแช็กก็ถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายเพียงชั่วครู่ จินคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนสูดควันเข้าปอดช้า ๆ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบ้านหลังข้าง ๆ แต่บ้านของไอมิเอะกลับมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง รถของคุณพ่อเธอก็ยังจอดอยู่ที่เดิม ทำให้จินขมวดคิ้วนิด
เขายังจับปลายคางมนไว้เบา ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเธอเริ่มไม่มั่นใจว่าหน้าตัวเองแดงขนาดไหนแล้ว เธอเม้มปาก พยายามทำหน้าเฉย แต่ปลายหูแดงจัดจนปิดไม่มิด จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังสนุกกับการดูเธอเสียอาการ ไอมิเอะรีบปัดมือเขาออกเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีทันที “Boo” เธอเอ่ยเสียงเบาในลำคอ เหมือนตั้งใจพ
แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยเล็บจิกลากยาว ไอมิเอะก็สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง โดนรวบเอวลอยหวือกระแทกเข้าหาความดุดันจนหน้าสั่น ไอมิเอะมองเห็นเพื่อนสนิทก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คิดว่าเพื่อนๆ จะไร้มารยาทถึงขั้นเปิดประตูเข้ามาดื้อๆ และไม่คิดว่าจินจะสะเพร่า ไม่ล็อคประตูห้องนอน “เชี้ยยยยย!” ยี่หวาที่ตั้งสติได้เป็นคนแรก
ปึก!! “อ๊ะ! เจ็บ...จิน...ระ...เราเจ็บ!” ไอมิเอะสะดุ้งสุดตัวหยัดกายขึ้นโอบรอบคอเขาแน่น น้ำตาก็คลอเบ้ากับความใหญ่โตที่บดเบียดเข้ามาอย่างรุนแรง จินไม่ยอมอ่อนข้อให้ ความโกรธที่เห็นเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นเปลี่ยนเป็นแรงส่งที่โหมกระหน่ำ เขาเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง ปึก! ปึก! ปึก! จนเสียงเนื้อก
บทที่ 205 @เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนเวลาเจ็ดโมงเช้าซึมผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาอย่างแผ่วเบา ไอมิเอะค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกหนักอึ้งยังเกาะกุมร่างกายบอบบางไว้แน่น และเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบางคนอยู่ใกล้กว่าที่คิด ลมหายใจอุ่น ๆ รดอยู่ตรงท้ายทอยอย่างสม่ำเสมอ ร่างกำยำของจินนอนตะแคงซ้อ







