เข้าสู่ระบบประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 124 “พงศ์พิชญ์” อาจารย์ที่ปรึกษาเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างเร่งรีบ เสียงบานพับดังขึ้นทำให้ทั้งห้องเรียนหันไปยังร่างสูงของอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้อง “เสาอาหารซีร้าว ช่วยไปดูหน่อย” อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทุกครั้งที่อาคารเรียนเกิดความเสียหาย ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ คนแรกที่ถูกนึกถึง
“จริง อยู่ไทยนางเหมือนนางฟ้า เพราะคนไทยมีค่านิยมมองว่าลูกครึ่งสวย คนไทยส่วนใหญ่ชอบลูกครึ่ง แต่ที่ญี่ปุ่น บอกเลย หน้าแบบนาง หน้าบ้านมาก แล้วยิ่งรู้ว่าเป็นลูกครึ่ง คนญี่ปุ่นก็ยิ่งไม่ชอบ” นักเรียนฝั่งตรงข้ามพากันกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกสนาน จนจากเสียงกระซิบกลายเป็นเสียงดัง จนถึงหูไอมิเอะ ทำให้ไอมิเอะห
เสียงฝีเท้าเบาๆ ของเธอก้องสะท้อนในหัวใจตัวเองยิ่งกว่าปกติ ทุกก้าวที่เดินเหมือนถูกจับจ้องอยู่ และก็จริง สายตาคมของจินติดตามเธอไปทุกฝีก้าว ใบหน้าหล่อเหลาก็เอาแต่ยกยิ้มมุมปากน้อยๆ เต็มไปด้วยเลศนัยบางอย่าง แววตานั้นคมกริบราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปในใจเธอจนไอมิเอะเกร็งไปทั้งร่าง เธอพยายามบอกตัวเองว่า อย
บ้าจริง ดูไม่ออกได้ไงว่าเป็นจิน มาคงมาคล้ายอะไรกัน นั่นจินชัดๆ ตัวสูงอย่างกับเปรต หุ่นล่ำขนาดนั้น มาดคุณชายขนาดนั้น จะเป็นใครไปได้อีก ถ้าไม่ใช่เขา นอนกับเขามาตั้งหลายครั้ง แต่เรดาร์ผิดไปได้ไง เธออยากจะขยุ้มหัวตัวเองจริงๆ แต่ก็ใครใช้ให้เขาใส่เสื้อผ้าแบบนี้มากันล่ะ ปกติไม่เห็นเขาจะใส่แบบนี้ ปกติเขาชอ







