Se connecterประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“....” โกหกชัดๆ เธอคิดในใจ “ปากบอกไม่ชอบ แต่ไปส่งถึงหน้าห้อง” “…ไม่ถึง...ส่งถึงแค่ชั้นที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่” “....” “ผู้หญิงคนนั้นไม่มีสติ...จะปล่อยให้เดินขึ้นห้องไปเองมันอันตราย” ประโยคหลัง เขาพูดเสียงเบามาก “สุภาพบุรุษจริงๆ” รอยยิ้มของไอมิเอะไม่ใช่รอยยิ้มใส ๆ แบบเดิม แต่เป็นรอยยิ้มเยาะบางเฉียบ
“โคตรกร่าง” ท่านรองนายกฯ เองยังชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าลูกชายจะบ้าเกินมนุษย์ ทำแบบนี้ต่อหน้าคนทั้งจังหวัด ต่อหน้าดยุก และหน้าคณะทูตจากต่างประเทศ แต่ก็จำต้องปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ทั้งที่ในอกวูบโหวงด้วยความตกใจ ดยุกคาลไมค์เหลือบมองด้วยหางตา แววตาสีทองนั้นเยียบเย็นขึ้นเพียงนิดเดียว นิดเดียวที่คนมีอ
เสียงเห่าของจูเนียร์ก็ดังเข้ามา ก่อนจะวิ่งเข้ามาเกาะขาจิน เชิงจะห้ามศึกเหมือนรู้เรื่อง ฮิเดโยะก็ก้มไปลูบหัวจูเนียร์ แต่ตาไม่ละจากพี่สาวกับพี่เขยเลย ไอมิเอะสะบัดแขนออกแรงอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาวาวด้วยทั้งความโกรธ ทั้งความน้อยใจ เธอหมุนตัวหันหลังให้เขาแล้วรีบเขย่งปลายเท้าขึ้น ปลายเท้าบอบบางสั
“แส่ไม่เข้าเรื่อง” จินกัดฟันกรอด เสียงต่ำลอดไรฟันก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดจัด “จะทำอะไร จะข่มขืนผู้หญิงกลางวันแสกๆ เหรอ กูฟ้องพ่อมึงนะ” เส้นด้ายชี้หน้าจินอย่างเอาเรื่อง “จะปล้ำเพื่อนกูในซอกตึก มึงแน่มาก” แก้มยุ้ยขู่เสียงแข็ง “จะทำอะไรก็อย่าลืมว่าพ่อมึงยังไม่กลับ” “...!!!” ประโยคหลัง ทำ







