บทที่ 13

Dernier chapitre

• วิศวะแฟนโหด   บทที่ 35

  “รีบกลับจังเลยนะครับ...” น้ำเสียงของเขากลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ “สงสัยจะอยากกลับไปอ่าน ‘หนังสือ’ ที่ห้องเต็มที”ไอรินหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงลำคอ เธอหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขา มือเล็กกำหมัดแน่น ทุบลงบนแผงอกกว้างที่สวมเสื้อช็อปอยู่ไปหนึ่งทีเต็มแรง“ไอ้คนฉวยโอกาส! ไอ้โรคจิต!” เธอแหวใส่เสียงขุ่น “นายทำบ้าอะไรฮะ! ถ้าเพื่อนฉันเห็นจะทำยังไง!”สกายไม่สะทกสะท้านกับแรงทุบตี เขาจับข้อมือเธอไว้หลวมๆ รอยยิ้มมุมปากที่

• วิศวะแฟนโหด   บทที่ 34

  “ให้กูไปบอกบรรณารักษ์ปรับแอร์ให้ไหม”“ไม่ต้องๆ กูโอเค ติวต่อเถอะ” ไอรินรีบปฏิเสธ มือขวายังคงถูกล็อกติดอยู่กับมือของสกายบนต้นขาของตัวเองใต้โต๊ะสกายยังคงทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน เขาหยิบแก้วชาเขียวที่ซื้อมาเลื่อนไปตรงหน้าเธอ“กินน้ำซะ เสียงแหบหมดแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนคนทั่วไปที่ห่วงใยแฟน

• วิศวะแฟนโหด   บทที่ 33

  เขาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ลุกขึ้นไปหาเรื่อง สกายเพียงแค่ขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ รวบหนังสือเรียนและกระเป๋าของตัวเอง เลื่อนเก้าอี้ให้ขยับเข้าไปชิดกับเก้าอี้ของไอรินจนพนักพิงแทบจะเกยกัน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งใหม่การขยับเข้ามาใกล้กะทันหันทำให้ไหล่ซ้ายของไอรินเบียดชนกับต้นแขนแกร่งของเขาทันที“สกาย ขยับออกไปหน่อย มันเบียด” ไอรินกระซิบดุ หันไปถลึงตาใส่สกายไม่สนใจคำทักท้วง เขาจ้องเขม็งไปยังโต๊ะของรุ่นพี่คนนั้น แววตาคมกริบชั้นเดียวที่ปกติจะเรียบตึง บัดนี้ฉายประกายเยือกเย็นและดุด

• วิศวะแฟนโหด   บทที่ 32

  เครื่องปรับอากาศภายในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยทำงานเต็มประสิทธิภาพจนอุณหภูมิเย็นเฉียบบรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยเรื่องเรียนดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ โต๊ะอ่านหนังสือตัวยาวฝั่งโซนหนังสือศิลปะและสถาปัตยกรรมถูกจับจองโดยกลุ่มนักศึกษาปีสามที่กำลังสุมหัวติวเข้มสำหรับควิซย่อยในบ่ายวันนี้ไอรินนั่งกอดอก มือข้างหนึ่งถือปากกาไฮไลต์สีเหลืองขีดเน้นข้อความในชีทเรียน แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่ตัวหนังสือเลยสักนิด“ริน”

• วิศวะแฟนโหด   บทที่ 31

  "คุณอาจจะเมา..." สกายกดเสียงต่ำ เปลี่ยนสรรพนามอย่างจงใจเพื่อเย้าแหย่กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้น "แต่ผมไม่ได้เมา""สะ... สกาย ถอยออกไป" เธอใช้มือดันแผงอกเปลือยเปล่าของเขา แต่กล้ามเนื้อตรงหน้าแข็งเกร็งจนแทบไม่ขยับ"ผมมีสติครบถ้วนทุกวินาที ไอริน" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "และผมก็จำได้ทุกอย่าง... รวมทั้งการที่เธอตอบสนองฉันทุกสัมผัสด้วย"คำพูดของเขาเหมือนค้อนที่ทุบทำลายหน้ากากความเย่อหยิ่งของเธอจนแตกละเอียด ไอรินเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าแดง

• วิศวะแฟนโหด   บทที่ 30

  ไอรินไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน เธอหลับตาลง ซุกหน้าเข้าหาแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อครู่บวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สติของเธอค่อยๆ ดับวูบลงอย่างรวดเร็วสกายก้มลงมองใบหน้ายามหลับของคนที่ซุกอยู่ในอก เขายกมือขึ้นลูบเรือนผมของเธออย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักประทับจูบลงบนกระหม่อมบางเนิ่นนาน“เธอเป็นของฉันคนเดียว ไอริน...”เสียงทุ้มกระซิบฝากไว้ในความมืด เป็นคำประกาศสิทธิ์ที่ดุดันและเอาแต่ใจที่สุด ก่อนที่เขาจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับคนที่เขารักและหวงแหนที่สุดในชีวิตความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนทันทีที่ไอรินขยับตัวดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่างที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน สิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสรับรู้คือความว่างเปล่าของพื้นที่ข้างลำตัว อุณหภูมิบนฟูกฝั่งนั้นเย็นชืดไปแล้ว บ่งบอกว่าเจ้าของพื้นที่ลุกออกไปนานพอสมควรไอรินยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเสียดตึงบริเวณช่วงล่างทำให้เธอต้อ