บทที่ 6

“ปล่อยนะ! ไอ้บ้าสกาย ปล่อย!” ไอรินพยายามสะบัดมือออก แต่อีกฝ่ายจับไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก เขาไม่ได้ออกแรงบีบจนเจ็บ แต่รัดกุมจนไม่มีทางดิ้นหลุด

สกายใช้มืออีกข้างหยิบแหวนออกจากกล่อง ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของเธอขณะที่กำลังสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้าย

ความเย็นเยียบของโลหะเสียดสีกับผิวเนื้อ สวนทางกับอุณหภูมิร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขาที่กอบกุมอยู่ ไอรินเงยหน้าขึ้นมองสกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่เข้าใจ

แต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาคมกริบคู่นั้น... ไม่ใช่ความรำคาญ ไม่ใช่ความอึดอัดที่โดนบังคับอย่างที่เธอคิด แต่มันคือความนิ่งลึกที่ซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก ราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังสวมแหวนเพื่อรับผิดชอบ แต่กำลังสวมปลอกคอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของต่างหาก

“เรียบร้อยแล้วครับ” สกายปล่อยมือเธอ แล้วหันไปบอกผู้ใหญ่

ไอรินก้มมองแหวนเพชรบนนิ้วตัวเอง น้ำตาแห่งความคับแค้นใจคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตาหมากรุกที่ถูกจับวางลงบนกระดาน โดยมีแม่ของเธอและผู้ชายตรงหน้าเป็นคนควบคุมเกม

“ดีมาก” คุณศจีพยักหน้าอย่างพอใจ “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป น้องสกาย ป้าฝากรับส่งไอรินที่มหาลัยด้วยนะ ช่วงนี้ข่าวคงจะเยอะ ป้าไม่อยากให้ไอรินคลาดสายตา”

“ได้ครับคุณป้า ผมจะ ‘ดูแล’ ไอรินให้อย่างดี” สกายรับคำหนักแน่น

“แม่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้เขาตามประกบรินนะ!” ไอรินโพล่งขึ้นมา หมดความอดทนในที่สุด

“ฉันมีสิทธิ์ เพราะฉันเป็นแม่แก” คุณศจีตอกกลับ “และตอนนี้สกายก็เป็นคู่หมั้นของแก เขามีสิทธิ์เต็มที่ที่จะรู้ว่าแกอยู่ที่ไหน ทำอะไร กับใคร”

ไอรินหอบหายใจแรง ความกดดันในห้องนี้กำลังบีบรัดเธอจนแทบจะระเบิด เธอทนมองหน้าแม่ที่เห็นแก่ผลประโยชน์ ทนมองหน้าคุณหญิงที่เอาแต่ยิ้ม และที่สำคัญ... เธอทนมองหน้าไอ้ผู้ชายหน้าตายที่ยอมก้มหัวรับคำสั่งง่ายๆ คนนี้ไม่ได้อีกต่อไป

“รินเกลียดแม่... และฉันก็เกลียดนายด้วย!”

ไอรินสะบัดหน้า หมุนตัววิ่งหนีออกจากห้องรับแขกตรงดิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสองของตัวเองทันที

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องนอนดังสนั่นลั่นบ้าน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกกริ๊ก

ไอรินพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตู ทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นไม้ปาร์เก้ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับ อาการปวดหัวจากแฮงก์ที่คิดว่าดีขึ้นแล้วกลับมาโจมตีอีกครั้งพร้อมกับความเครียดที่พุ่งปรี๊ด

เธออยู่ในห้องนอนเดิมสมัยเด็ก ห้องที่เคยคุ้นเคย แต่วันนี้มันกลับดูแปลกตาและกว้างเกินไป แสงแดดยามบ่ายที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกอึดอัดในอกลดลงเลย

หญิงสาวยกมือซ้ายขึ้นมาดูตรงหน้า

แหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายล้อแสงแดด มันควรจะเป็นเครื่องประดับที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันอยากจะได้สวม แต่สำหรับเธอ... มันคือพันธนาการ มันคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

ทำไมสกายถึงยอมง่ายขนาดนี้?

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมอนั่นไม่ใช่คนที่จะยอมรับคำสั่งใครถ้าเขาไม่อยากทำ ต่อให้เป็นแม่ตัวเองก็เถอะ ตอนเด็กๆ เขาเคยหัวรั้นและร้ายกาจขนาดไหนเธอรู้ดีที่สุด หรือว่า... เขาแค่อยากจะใช้สถานะคู่หมั้นนี่มาเพื่อแก้แค้นและควบคุมชีวิตเธอให้อึดอัดเล่นๆ ?

ใช่... ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ไอ้คนเจ้าคิดเจ้าแค้นเอ๊ย!

ไอรินพยายามดึงแหวนออกจากนิ้ว แต่ออกแรงดึงเท่าไหร่มันก็ไม่ออก ราวกับว่าขนาดของมันถูกสั่งทำมาให้พอดีเป๊ะกับข้อนิ้วของเธออย่างน่าประหลาดใจ ยิ่งดึง นิ้วก็ยิ่งแดงและเจ็บจนต้องยอมแพ้ปล่อยมือตกลงข้างตัว

ความเงียบในห้องเริ่มทำให้เธอรู้สึกเหงาแปลกๆ

เธอเกลียดความเงียบ เกลียดการอยู่คนเดียวในพื้นที่ปิด มันมักจะดึงเอาความทรงจำแย่ๆ ในวัยเด็กตอนที่ถูกสกายขังไว้ในห้องเก็บของมืดๆ กลับมาเสมอ แม้ตอนนี้ห้องจะสว่าง แต่ความรู้สึกถูกกักขังมันกลับชัดเจนขึ้นมาในรูปแบบของ ‘สถานะ’ แทน

ไอรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้ปกติ เธอยกมือขวาขึ้นมาลูบแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายเบาๆ นัยน์ตากลมโตที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว

“คอยดูเถอะสกาย ฉันจะหาทางถอนหมั้นให้ได้... ให้เร็วที่สุดด้วย”

ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที

ไอรินทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหนานุ่มภายในคอนโดส่วนตัว หลังจากทนอึดอัดกับบรรยากาศที่บ้านใหญ่ไม่ไหว เธอตัดสินใจขับรถกลับมาที่นี่ตั้งแต่หัวค่ำโดยไม่ได้บอกใคร แม้แต่แม่ที่กำลังสั่งจัดเตรียมงานหมั้นสายฟ้าแลบก็ไม่สน

ฝนด้านนอกเริ่มตกปรอยๆ ก่อนจะหนักขึ้นจนได้ยินเสียงเม็ดฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างชัดเจน

หญิงสาวในชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวผ้าซาตินพลิกตัวไปมาเป็นรอบที่ร้อย ความเหนื่อยล้าสะสมจากการแฮงก์และอาการปวดหัวน่าจะทำให้เธอหลับสนิทได้ไม่ยาก แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

ดวงตากลมโตยังคงเบิกโพลงจ้องมองเพดานห้องที่เปิดไฟสลัวไว้

ปลายนิ้วโป้งขวาลูบคลำแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัมผัสเย็นเยียบของมันย้ำเตือนถึงสถานะ ‘คู่หมั้น’ ที่ถูกยัดเยียดให้เมื่อช่วงบ่าย ยิ่งคิดถึงหน้าคนสวมให้ ก้อนความหงุดหงิดก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย