CHAPTER 01

ร่างบางในชุดนิสิตสีขาว กระโปรงทรงเอรัดรูป ยืนรออยู่ที่ป้ายหน้าคณะ ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สะสวยบวกกับการแต่งกายด้วยของแบรนด์เนมทั้งรองเท้า กระเป๋า ทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเหลียวมองได้ไม่อยาก

ดวงสวยชะเง้อคอมองไปทางถนน สีหน้าเร่งรีบเหมือนรอใครบางคน ข้อมือเล็กยกขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู ใกล้จะถึงเวลานัดของรุ่นพี่เต็มที

“ฮึ! หายไปไหนของพวกมันนะ” เสียงเล็กฮึกฮักในลำคอ คิ้วเรียวขมวดเป็นปม ก่อนจะหยิบมือถือรุ่นใหม่ล่าสุดในกระเป๋าแบรนด์เนมออกมากดโทรออก

“แก้ม! มึงอยู่ไหน จะมาถึงหรือยังเนี่ย” ฉันกรอกเสียงหงุดหงิดลงไปในสาย เพราะใกล้จะถึงเวลารับน้องตามที่รุ่นพี่แจ้งแล้ว แต่เพื่อนของฉันกลับยังไม่มีใครมาสักคน มัวไปทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้

แก้มหรือน้องแก้ม นายสมบัติ ใจโต เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่มัธยม ผู้ชายร่างใหญ่แต่หัวใจฟรุ้งฟริ้ง สะดีดสะดิ้งได้ทุกเวลา

“โอ๊ย ถึงแล้วค่ะ อยู่ป้ายรถเมล์แล้วเนี่ย จะรีบอะไรหนักหนาอิเค้ก” ท้ายประโยคแก้มแอบจิกกัดฉันเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ฉันโทรจิกมันเป็นไก่ไปหลายรอบ

“มึงไม่รู้เหรอว่ารุ่นพี่นัดกี่โมง”

“รู้สิ ก็นัดเก้าโมงไง”

“แล้วนี่มันกี่โมงแล้ว?”

“อุ้ยตาย!! อีกสิบนาที” เหมือนแก้มจะรู้ตัวว่าตัวเองสายแล้ว เพราะเสียงที่ลอดผ่านเข้ามาในโทรศัพท์คือมันกำลังวิ่ง

“แฮ่กๆ อิเค้ก มึงอยู่ไหน?”

“กูยืนรออยู่ตรงป้ายคณะ อ่า กูเห็นมึงแล้ว” ฉันวางสายทันทีที่เห็นร่างใหญ่โตของเพื่อนหัวใจตุ๊ดซีส์วิ่งมา พร้อมกับโบกมือเรียก

“แฮ่กๆ อ้าว แล้วอิแคร์ละ” แก้มพูดไปหอบไป ถามถึงเพื่อนในแก๊งชะนีอีกคนที่ยังไม่เห็นหน้า

“ไม่รู้ กูโทรหามันไม่ติดเลยเนี่ย” ฉันตอบด้วยสีหน้ากังวล มือก็พยายามกดโทรหาเพื่อน แต่กลับเงียบสนิทติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เช้า

‘เป็นอะไรหรือเปล่านะ’ ฉันคิดในใจ เริ่มเป็นห่วงเพื่อน

“อิแก้ม อิส้ม” แคร์ตะโกน วิ่งโบกมือมาแต่ไกล ฉันยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าเพื่อนก็ทำให้คลายกังวล

“ฮึ กว่าจะมา” แก้มปรายหางตามอง พูดแซะคนที่มาช้ากว่าตัวเองไม่ถึงนาที

“อ้าว เร็วๆ ครับ ใครมาถึงแล้วก็รีบมาเข้าแถวเลย ให้ไวหน่อยน้องๆ วิ่งครับวิ่ง” พี่ว้ากปีสองตะโกนใส่โทรโข่งเรียกให้ไปเข้าแถว

“อุ้ยตาย เหนื่อยอีกแล้วกู”

“เลิกบ่นได้แล้ว คนอื่นวิ่งไปโน่นแล้ว” ฉันบอกพร้อมกับลากแขนเพื่อนร่างยักษ์ที่เอาแต่บ่นว่าเหนื่อยวิ่งไปเข้าแถวเพราะกลัวจะไม่ทัน เผลอๆ อาจจะถูกทำโทษที่มาช้าก็ได้

“ตัวโตอย่างกับควาย ทำเป็น...นะมึง” ได้ทีแคร์ก็ขอกัดคืนบ้างจะได้ไม่เสียเปรียบ

“ชิ! อิจฉากูล่ะสิ ที่กูสวยและบอบบางขนาดนี้” แก้มตอบพร้อมกับทำท่าสะบัดบ๊อบใส่ เหมือนกูสวยและบอบบางมากจริงๆ

ในที่สุดรุ่นน้องปีหนึ่งก็มาเข้าแถวกันครบทุกคนอย่างเป็นระเบียบ ฉันกับเพื่อนสนิทสามคนยืนอยู่แถวหน้าสุด ต่อมารุ่นพี่ปีสองก็ถือกระดาษแข็งสี่เหลี่ยมเท่าเอสี่ พร้อมกับเชือกและปากกาเมจิกเข้ามาแจกให้น้องในแถว

“อ้าว ทุกคนเงียบๆ หน่อยนะครับ” หัวหน้าพี่ว้ากปีสองตะโกนใส่โทรโข่งอีกแล้ว

“ทุกคนคงได้กระดาษแข็งและอุปกรณ์ครบแล้วนะครับ ใครยังไม่ได้ยกมือขึ้นนะ” หลังจากที่พี่ว้ากประกาศถาม น้องปีหนึ่งต่างก็หันไปมองหน้ากันแต่ไม่มีใครยกมือ

“แสดงว่าได้กันครบแล้วนะครับ พี่อยากจะให้พวกเราเขียนชื่อเล่นของตัวลงบนป้าย แล้วใช้เชือกที่ให้ไปทำเป็นสายคล้องคอ ห้อยติดตัวไว้ตลอด ตราบใดที่ยังอยู่ในชุดนิสิต ห้ามถอด! ห้ามหาย! จนกว่าจะครบหนึ่งเดือนนะครับ”

“วอท?” เสียงอุทานที่ไม่ได้ตั้งใจหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาห้อยป้ายชื่อใหญ่ๆ แบบนี้ติดตัวไปทั่วมหาลัย

“ทุกคนรับทราบ?”

“รับทราบครับ / รับทราบค่ะ”

‘เค้กส้ม’

ฉันขอแนะนำตัวก่อนแล้วกัน ฉันชื่อ ลลิตา วิจิตรพงศ์ ชื่อเล่น เค้กส้ม บางคนก็เรียกอิเค้ก อิส้ม อิส้มเค้ก หรืออะไรก็ได้แล้วแต่ความสนิท

ฉันสวยและรวยมากเพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องเขียนทุกชนิด จะเรียกว่าฉันเป็นลูกคุณหนูก็ได้ไม่ว่ากัน นิสัยแก้ยากของฉันคือเป็นคนประเภทที่อยากได้อะไรก็ต้องเอาให้ได้ แบบเสียเงินไม่ว่าแต่เสียหน้าไม่ได้ เพราะถูกพ่อแม่เลี้ยงแบบสปอยมาตั้งแต่เด็ก

แต่ฉันก็ไม่ได้เอาแต่ใจจนไร้เหตุผลแบบพ่อแม่รังแกขนาดนั้น เพราะฉันก็ยังมีนิสัยส่วนดีอยู่บ้าง แต่ก็จะมีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ ส่วนคนอื่นคงมองว่าฉันเป็นคนนิสัยแย่ แต่ฉันไม่แคร์เพราะฉันถือสัจธรรมที่ว่ามีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด ฉันจะไปใส่ใจกับคนพวกนั้นก็ใช่เรื่อง

ที่สำคัญสวยๆ อย่างฉันยังไม่เคยมีแฟนเลยเป็นตัวเป็นตนเลยสักครั้ง ทั้งที่อายุก็กำลังจะเริ่มเข้าเลขสองแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคยมีผู้ชายมาจีบนะ เพราะที่ผ่านมาก็มีคนเข้ามาคุยบ้าง แต่ฉันไม่เคยถูกใจใครเลยสักคน ดังนั้นการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยนี่แหละจะเป็นบันไดก้าวแรกให้ฉันได้ตามหาใครคนนั้น

คนที่จะมาเป็นแฟนคนแรกของฉัน

“ทุกคนเขียนป้ายชื่อกันเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?” หัวหน้าพี่ว้ากตะโกนใส่โทรโข่งเสียงดังอีกครั้ง หลังจากที่ปล่อยให้พวกเราตกแต่งป้ายชื่อกันอยู่พักหนึ่ง แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือเขาจะใช้โทรโข่งทำไมเพราะเสียงที่เขาตะโกนมันก็ดังามากพออยู่แล้ว

“อ้าว! น้องๆ เงียบก่อนครับ พี่มีเรื่องจะประกาศให้ทราบ” รุ่นพี่ประกาศทำให้น้องปีหนึ่งทุกคนหันมาตั้งใจฟัง

“วันนี้จะมีรุ่นพี่ปีสามเข้ามาดูการรับน้องของพวกเราด้วยนะครับ เพราะฉะนั้นพวกเราต้องทำให้เต็มที่ พร้อมเพรียงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และที่สำคัญต้องมีความสามัคคี เพื่อให้รุ่นพี่เห็นว่าพวกเราสมควรได้รับเหรียญรุ่นนะครับ รับทราบ?”

“รับทราบครับ / รับทราบค่ะ”

หลังจากรุ่นพี่คนนั้นประกาศเสร็จ พี่ว้ากปีสามประมาณสิบกว่าคน ก็เดินเรียงแถวกันขึ้นมายืนตรงหน้าเวที และนั่นทำให้สายตาของฉันสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่เกินร้อยแปดสิบ เขาอยู่ในชุดนิสิตชายสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดจนฉันแทบจะเป็นลม

สิ่งที่ฉันตั้งใจไว้ในตอนแรกของการเข้ามาเรียนในรั้วมหาลัยก็เริ่มมีเขาเป็นเป้าหมาย

‘นี่แหละแฟนคนแรกของฉัน’

“อิแก้มๆ มึงดู” ฉันกระซิบลอดไรฟัน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของแก้มที่ยืนอยู่ข้างๆ

“อิเค้ก เก็บอาการก่อน” แก้มกระซิบตอบ ยืนเก๊กทำหน้านิ่ง เหมือนไม่สนใจที่จะหันมาคุยกับฉันเพราะกลัวรุ่นพี่ดุ แต่ตอนนี้ใครไหวก็เก๊กไปก่อนเลย เพราะฉันไม่ไหวแล้วจะเป็นลมกับความหล่อของพี่ว้ากปีสาม

พี่ว้ากทุกคนยืนนิ่งอยู่ในท่าเอามือไขว้หลัง ใบหน้าเรียบตึงเหมือนกับทหารที่กำลังยืนประจำแถว ต่อมาหัวหน้าพี่ว้ากปีสองคนเดิมก็สั่งให้พวกเราวิ่งรอบคณะสองรอบเพื่อเป็นการสร้างความสามัคคี

ทำให้เหนื่อยเข้าไปอีก!

“จะวิ่งอะไรนักหนาวะ ไม่เข้าใจ ความสามัคคีมันอยู่ที่การวิ่งเหรอวะ” แคร์ นางสาวปิ่นสุดา รักสงบ หญิงสาวผู้เงียบขรึมผู้ไม่ค่อยพูดค่อยจาแต่ถ้าได้พูดก็ตรงประเด็นทุกครั้งบ่นอุบขึ้นมา

“โอ๊ย” ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บ ร่างทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น

รอบสุดท้ายฉันวิ่งสะดุดกับหลุมบนถนน ล้มจนเข่าถลอกแต่โชคดีที่ข้อเท้าไม่แพลงและไม่เจ็บมากเท่าไหร่ แก้มรีบวิ่งเข้ามาพยุงฉันลุกขึ้น

“เป็นอะไรมากไหมมึง” แก้มถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง มองสำรวจร่างกายของฉันเหมือนหารอยแผล

“ไม่เป็นไร รีบไปกันเถอะ” ฉันส่ายหน้าเพราะว่าไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ ยังพอเดินไหวและบอกให้เพื่อนวิ่งกันต่อ เราสามคนช้ามากแล้ว คนอื่นทยอยวิ่งไปเข้าแถวจะครบแล้ว

และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อเราสามคนวิ่งกลับมาถึงแถวช้าที่สุด ทำให้พี่ว้ากปีสองคนนั้นตะโกนใส่โทรโข่งมาทางพวกเรา

“อ้าว!! น้องสามคนนั้นนะไหวไหม วิ่งให้ไวเลยครับ เพื่อนคนอื่นมาถึงครบหมดแล้ว วิ่งๆ”

“ไหวค่ะพี่ รอแป๊บน่า” แก้มตะโกนตอบพร้อมกับโบกไม้โบกมือ และส่งรอยยิ้มตามนิสัยร่าเริงของชายหัวใจหญิง

หลังจากที่เราเข้ามายืนในแถวตามตำแหน่งเดิมแล้ว พี่ว้ากปีสามคนที่ฉันหมายตาไว้ก็เดินขึ้นไปบนเวที ฉันมองทุกย่างก้าวของเขาด้วยสายตาปลาบปลื้ม เพราะความหล่อออร่าของพี่ว้ากที่ฮอตจนทะลุปรอท

“พวกคุณรู้ไหมว่าการรับน้องมีไว้เพื่ออะไร?” เสียงทุ้มมีเสน่ห์เหมือนหน้าตาพูดขึ้นโดยไม่ใช้โทรโข่ง แต่ก็สามารถดึงดูดให้ทุกคนในคณะเงียบและหันมาตั้งใจฟัง

“มันมีไว้เพื่อทำให้พวกคุณทุกคนรู้จักกันมากขึ้น มีความสามัคคีกันในหมู่คณะมากขึ้น”

ฉันมองใบหน้าของพี่ว้ากปีสามอย่างหลงใหล คนอะไรไม่รู้ไม่ว่าจะพูดจะเดินก็ดูน่ามองไปหมด และฉันก็อยากจะปรบมือให้ประโยคที่เขาพูดโดนใจ แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้เพราะทุกคนต่างกำลังตั้งใจฟัง ต่อมาฉันก็แทบจะสะดุ้งเมื่อนิ้วเรียวของเขาชี้มาทางฉัน

“พวกคุณเห็นเพื่อนคนนั้นไหม” เขาพูดขณะที่ชี้มาที่ฉัน รู้สึกว่าตัวเองจะเริ่มเลิ่กลั่กเพราะทำอะไรไม่ถูก

เขาชี้หน้าฉันทำไม?