CHAPTER 06

เวลาหนึ่งทุ่มนิดๆ

หลังจากแต่งตัวเสร็จ ฉันก็ออกมายืนรอพี่พายุอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้กับหอพักของเขาเพื่อทำตามแผนที่เพื่อนบอก

สายตาของฉันทอดมองออกไปบนท้องถนนที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากหลอดนีออนข้างทางที่ส่องสว่างจนฉันเริ่มกลัว ในใจพลางคิดว่าฉันทำถูกไหมที่เลือกแผนนี้ แต่แล้วความกลัวและความกังวลของฉันทุกอย่างก็หายไป เมื่อเสียงมือถือดังขึ้น

“ว่าไงมึง” ฉันกดรับสาย

“ออกไปแล้วๆ ทำตามแผนได้เลย” แก้มพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อฉันส่งมันสองคนไปสอดแนมที่หอพักของพี่พายุ และโทรมารายงานทันทีที่เห็นเขาขับรถออกมา

“ระวังตัวด้วยนะมึง”

“อืม ขอบใจมาก” ฉันกดวางสาย พร้อมกับชะโงกหน้าไปมองบนท้องถนน แสงไฟจากหน้ารถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เลี้ยวผ่านโค้งเข้ามา ใกล้ถึงจุดที่ฉันยืนอยู่

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออกมาเพื่อเรียกความกล้า ก่อนที่ขาสองข้างจะก้าวเดินออกไป

เอี๊ยดดด....!!!

เสียงล้อรถเบรกลากไปกับพื้นถนนจนได้กลิ่นไหม้ ทิ้งรอยดำเป็นทางยาวหลายเมตร

ฉันยืนหลับตาปี๋ สั่นไปทั้งตัว ในใจพลางคิดว่าตัวเองตายหรือยัง

“เป็นอะไรไหมครับ?!” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความตกใจ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาทีละข้างก็เห็นว่าเขามายืนอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาดูตกใจสุดขีด

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขาถามพร้อมกับสายตามองสำรวจร่างกายของฉันเหมือนจะหาบาดแผล

“มะ ไม่เป็นค่ะ” ฉันตอบเสียงติดขัดเพราะกำลังช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่

“ไม่เป็นอะไรแน่นะครับ?” เขาถามย้ำอีกครั้ง สายตามองด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ” ฉันตั้งสติได้ก็ตอบเขาไปตามความตรง โชคดีที่เขาเบรกรถทันและฉันไม่เป็นอะไร โดยไม่รู้ตัวเลยว่าฉันลืมคำพูดที่ซ้อมแผนการที่เตรียมไว้จนหมด

“ครับ” พี่พายุยิ้มบางมุมปากตามแบบฉบับของเขา

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเลื่อนขึ้นมาสบนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของฉัน เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ดึงให้ฉันขยับเข้าไปใกล้

ใบหน้าของเขาปีที่แล้วหล่อยังไงปีนี้ก็ยังหล่ออย่างนั้น ฉันเงยหน้าสบสายตาสื่อความหมาย ริมฝีปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อย

ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ทำให้ใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าของเขาโน้มลงมา ฉันหลับตาพริ้มอย่างรอคอย

...

...

...

“เจ็บปากเหรอ?” พี่พายุถามทำให้ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ ลืมตาพรึบขึ้นมาก็เห็นว่าเขากำลังจ้องมองริมฝีปากฉันอยู่

“อ้อ ปะ เปล่าค่ะ” ฉันรีบก้มหน้างุด รู้สึกอายจนหน้าชาที่เผลอทำตัวเปิ่นให้เขาเห็น

“ถ้าไม่เจ็บตรงไหนก็ดีแล้ว” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ฉันเงยหน้าพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นแก้มกับแคร์ที่ตามมา ยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ แก้มทำท่าทางเหมือนเจ็บข้อเท้าทำให้ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้

ตายแล้ว!! อิเค้กลืมแผน...

ฉันแอบส่งสายตา บอกเพื่อนประมาณว่าโอเคกูรู้แล้ว

“โอ๊ย!” จู่ๆ ฉันก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก้มลงจับข้อเท้าตัวเองแกล้งทำเหมือนกำลังจะล้ม

ร่างสูงปฏิกิริยาตอบรับไว้ ใช้วงแขนโอบเอวฉันไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้ม สายตาของเราประสานกันอีกครั้งแต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของเขาทำให้คลายวงแขนออก คงคิดว่าตัวเองเผลอทำรุ่มร่ามกับฉัน

“พี่ขอโทษ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบก่อนจะก้มหน้างุด ซ่อนรอยยิ้มเขินอายบนใบหน้า

“เจ็บข้อเท้าเหรอ?”  

“ค่ะ อยู่ดีๆ ก็ปวดขึ้นมาเฉยเลย” ฉันพูดพร้อมกับทำสีหน้าเจ็บปวด

“งั้นมานั่งตรงนี้ก่อนนะ” พี่พายุพยุงฉันมานั่งที่ม้าหินอ่อนข้างทาง มือหนานุ่มจับข้อเท้าฉันนวดคลึงให้อย่างเบามือ

ฉันยิ้ม เผลอมองใบหน้าของเขาอย่างหลงใหล

‘หล่อนิสัยดี แบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว ฉันต้องได้เขา’ ฉันบอกกับตัวเองในใจ

“ดีขึ้นไหม” เขาเงยหน้าขึ้นมาถาม ฉันไม่ได้ตอบเพราะมัวแต่มองหน้าเขา

“…?” พี่พายุเลิกคิ้ว ฉันสะดุ้งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองเขานานเกินไปจนเสียมารยาท

“อ้อ ดีขึ้นแล้วค่ะ ไม่เจ็บแล้ว ขอบคุณนะคะ”

“แล้วเค้กส้ม มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ” เขาถามด้วยรอยยิ้มละมุน ฉันอึ้งเบิกตากว้างเพราะ...

เขาจำชื่อฉันได้!

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยเรียกชื่อฉันเลยสักครั้ง ถ้าย้อนกลับไปในเหตุการณ์รับน้องเมื่อปีที่แล้ว เขาก็แค่มองป้ายชื่อของฉันแต่ไม่เคยเรียกเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อฉัน

“เค้กมารอ...” กำลังจะตอบจากความรู้สึกแท้จริง แต่ก็หยุดชะงักเมื่อเกือบจะพลั้งปากพูดความลับให้เขาสงสัย

“เอ๊ย คือว่าเค้ก เค้กกำลังจะไปงานเลี้ยงที่คณะค่ะ” ฉันแถไปน้ำขุ่นๆ เพื่อไม่ให้แผนแตก

“แล้วพี่ยุจะไปไหนเหรอคะ” ฉันถามกลับทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงเขาก็ต้องไปงานเลี้ยง

“พี่ก็กำลังจะไปงานเลี้ยงที่คณะเหมือนกัน”

“...” ฉันยิ้ม ไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเขา เหมือนต้องการรอคำตอบอะไรบางอย่าง

...

...

...

“ถ้าอย่างนั้น...เค้กจะไปกับพี่ไหม?”