ร่างบางในชุดนิสิตสีขาว กระโปรงทรงเอรัดรูป ยืนรออยู่ที่ป้ายหน้าคณะ ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สะสวยบวกกับการแต่งกายด้วยของแบรนด์เนมทั้งรองเท้า กระเป๋า ทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเหลียวมองได้ไม่อยากดวงสวยชะเง้อคอมองไปทางถนน สีหน้าเร่งรีบเหมือนรอใครบางคน ข้อมือเล็กยกขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู ใกล้จะถึงเวลานัดของรุ่นพี่เต็มที“ฮึ! หายไปไหนของพวกมันนะ” เสียงเล็กฮึกฮักในลำคอ คิ้วเรียวขมวดเป็นปม ก่อนจะหยิบมือถือรุ่นใหม่ล่าสุดในกระเป๋าแบรนด์เนมออกมากดโทรออก“แก้ม! มึงอยู่ไหน จะมาถึงหรือยังเนี่ย” ฉันกรอกเสียงหงุดหงิดลงไปในสาย เพราะใกล้จะถึงเวลารับน้องตามที่รุ่นพี่แจ้งแล้ว แต่เพื่อนของฉันกลับยังไม่มีใครมาสักคน มัวไปทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้แก้มหรือน้องแก้ม นายสมบัติ ใจโต เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่มัธยม ผู้ชายร่างใหญ่แต่หัวใจฟรุ้งฟริ้ง สะดีดสะดิ้งได้ทุกเวลา“โอ๊ย ถึงแล้วค่ะ อยู่ป้ายรถเมล์แล้วเนี่ย จะรีบอะไรหนักหนาอิเค้ก” ท้ายประโยคแก้มแอบจิกกัดฉันเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ฉันโทรจิกมันเป็นไก่ไปหลายรอบ“มึงไม่รู้เหรอว่ารุ่นพี่นัดกี่โมง”“รู้สิ ก็นัดเก้าโมงไง”“แล้วนี่มันกี่โมงแล้ว?”“อุ้ยตาย!! อ
Last Updated : 2026-07-19
LOGIN
