02 แพ้ทางเสียงอ้อนของมัมหมี

“เมื่อคืนฉันไม่อยู่ แกดูแลแม่แกดีหรือเปล่าห๊ะ เจ้าเจย์ เจ้าปอนด์”

แทนไทเดินมาหยุดคุยกับสแตนดี้ของเจย์ปอนด์ที่มีขนาดเท่าตัวจริงซึ่งอยู่ในแกลเลอรีส่วนตัวของไข่มุก ซึ่งเต็มไปด้วยรูปภาพของเจย์กับปอนด์ ไม่ว่าเป็นโปสต์การ์ด โพลารอยด์ การ์ดขนาดต่างๆ รูปที่ใส่กรอบแล้ว ของแจก ของแถมมากมายที่จะมีหน้าของเจย์ปอนด์เป็นโลโก้ติดอยู่

แรกๆ แทนไทเองก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ แต่พอได้ไปกับไข่มุกบ้างในบางงานที่น้องไปติ่ง ได้ฟังไข่มุกพูดถึงเรื่องศิลปินที่ชอบบ่อยๆ เข้าก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น

ความรักที่ไข่มุกมีให้กับศิลปินสองคนนั้นเหมือนกับเป็นแม่ลูกมากกว่าไม่ใช่แบบแฟน นั่นหมายความว่าเขาได้เป็นที่สองรองจากลูกของน้องนั่นเอง จึงทำให้แทนไทไม่ติดใจอะไรแล้ว

เพราะมันก็เท่ากับว่า พ่อของไอ้เด็กหนุ่มสองคนนี้จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เรา ความรักของแฟนคลับที่มีต่อตัวศิลปินนั้นมันเป็นความรักที่จริงใจและบริสุทธิ์มากจริงๆ

จากที่เคยน้อยใจแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว การที่เห็นน้องมีความสุขกับสิ่งที่รักมันก็ทำให้แทนไทมีความสุขตามไปด้วยเช่นกัน เพราะแบบนี้เองเขาจึงอยากที่จะสนับสนุนทุกความสุขของน้อง

อย่างน้อยให้ได้ไปรับไปส่ง ได้อำนวยความสะดวกบ้างก็ยังดี

ขนาดว่าน้องดูจะใช้เงินในการติ่งไม่น้อยเลยแต่ไข่มุกกลับไม่เคยมารบกวนเขาเรื่องนี้ ทั้งที่น้องก็มีสิทธิ์

แทนไทเคยออกปากจะช่วย ไม่ว่าจะเรื่องเงิน หรือเรื่องเส้นสายที่จะได้เข้าร่วมในงานต่างๆ แต่น้องกลับปฏิเสธ เพราะแบบนี้ไงเขาถึงรักแฟนคนนี้เอามากๆ

ไข่มุกชอบบอกว่า เจย์ปอนด์คือแรงใจวัยทำงานของเธอ ซึ่งแทนไทก็อยากจะบอกว่า ตัวเล็กก็คือแรงใจวัยทำงานของพี่เหมือนกันครับ ทำงานหาเงินมาได้เท่าไรเขาก็อยากจะยกให้น้องไปให้หมดเหมือนกัน

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว ไข่มุกออกมาก็เห็นแทนไทยืนรออยู่ตรงแกลเลอรีย่อมๆ ของตัวเอง เธอหันไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าเห็นมีชุดเตรียมไว้ให้อยู่แล้วจึงหยิบไปเปลี่ยนให้เรียบร้อยก่อน

ทว่าพอออกมาก็ยังเห็นพี่แทนของเธอยืนอยู่ที่เดิม “จุ๊บ เสร็จแล้วค่ะ” เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปจุ๊บแก้มเขาเบาๆ

“เสร็จเร็วจัง พี่ยังไม่ทันทำอะไรเลย” แรงนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากเรียวเล็กทำให้แทนไทรู้สึกตัว

นี่เขาใช้เวลาในการคิดถึงเรื่องของตัวเองกับน้องไปนานเท่าไหร่กันนะ ถึงได้ไม่รู้ตัวเลยว่าน้องอาบน้ำเสร็จแล้วตอนไหน

“มันก็คนละเสร็จมั้ยละคะ... ว่าแต่ พี่แทนโดนลูกๆ ของมุกตกหนักแล้วใช่มั้ยคะเนี่ย”

“ใครบอก พี่โดนแม่น้องเขาตกต่างหาก โดนตกมานานแล้วด้วย ตอนนี้ก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วค่ะ”

“เขาว่าผู้ชายปากหวาน พูดจาคะขามักจะเจ้าชู้นี่ ท่าจะจริงนะคะเนี่ย”

“เจ้าชู้ที่ไหน พี่ก็มีตัวเล็กคนเดียวเนี่ย”

“ไม่คุยแล้ว ไปทำงานกันดีกว่า ถ้าสายจะมาว่ามุกไม่ได้นะคะ”

แทนไทละสายตาออกจากดวงหน้าสวยของคนรักเพื่อมองดูเวลาก็เห็นว่าใกล้จะสายแล้วจริงๆ จึงยอมคลายมือปลาหมึกออก

เขาเดินไปหยิบมือถือของน้องที่เอาไปชาร์จแบตให้พร้อมเปิดเครื่องให้เสร็จสรรพ ยืนรอน้องหยิบของส่วนตัวอีกนิดหน่อยก่อนจะพากันออกไปที่รถ

ไข่มุกไม่ลืมเข้าไปที่แอปพลิเคชันนกฟ้าเพื่ออัพเดตข่าวสารของลูกชายทั้งสองตามปกติที่ทำในทุกๆ เช้าหลังจากขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว

แทนไทมองดูอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าแฟนสาวคนสวยลืมที่จะคาดเข็มขัดอีกแล้ว จึงยื่นมือเข้าไปจัดการให้อย่างเช่นหลายๆ ครั้งที่ทำให้กันอยู่ตลอด

ไข่มุกเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือทันทีที่มีการเคลื่อนไหวผ่านตัวเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่ใบหน้าหล่อของแทนไทมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“จุ๊บ ขอบคุณค่ะ” เธอจูบเบาๆ ที่แก้มสากของคนรักไปอีกหนึ่งทีเพื่อเป็นการขอบคุณในความเอาใจใส่นั้น

ทว่าคนถูกกระทำกลับรู้สึกอยากได้มากกว่านั้นไปเสียแล้ว ก่อนหน้านี้งานของแทนไทยุ่งมากจริงๆ จึงไม่ค่อยได้มานอนกับน้อง

แม้จะเจอกันตอนไปทำงานเพราะเขายังคงไปรับไปส่งไข่มุกอยู่ก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะเพียงพอ ผู้ชายที่ติดแฟนแบบเขาจะพอใจเพียงแค่โดนจุ๊บแก้มแค่นั้นได้ยังไง

นานๆ ทีสายนิดสายหน่อยจะเป็นไรไปวะ

แม้ว่ามือกำลังจัดการกดล็อกเข็มขัดให้น้องอยู่ก็ตาม แต่ใบหน้าหล่อคมคายไม่ได้ละออกจากดวงหน้าสวยนั้นเลย กลับยิ่งค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้จนริมฝีปากทั้งสองแนบชิดกัน

เพราะความปรารถนาที่เหมือนๆ กันทำให้ริมฝีปากของทั้งสองค่อยๆ อ้ากว้างขึ้นเพื่อผลัดกันงับคนละที ก่อนที่แทนไทจะเป็นฝ่ายส่งปลายลิ้นสากหนาเข้าไปลองลิ้มชิมความหวานนั้นอยู่นาน

ทั้งดูดดุน ขบเม้ม เกาะเกี่ยวเรียวลิ้นพันกัน หยอกล้อกันไปมา จนไข่มุกรู้สึกเหมือนอากาศกำลังจะหมดแล้วจึงยกมือขึ้นมาดันอกแกร่งออกเบาๆ

“แฮ่ก พี่แทน แฮ่ก ไม่กลัวสายแล้วเหรอคะ”

“จุ๊บ พี่ก็แค่ขอกำลังใจก่อนไปทำงานนิดหน่อยเอง” เขาก้มลงไปจูบเบาๆ ทิ้งท้ายก่อนจะผละตัวออกจากน้องเพื่อประจำฝั่งคนขับจัดการคาดเข็มขัดให้ตัวเองให้เรียบร้อยแล้วออกเดินทาง

“ตัวเล็กจะนอนก่อนก็ได้นะครับ ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ปลุก” เพราะก่อนหน้านี้น้องดูง่วงมาก แทนไทจึงตั้งใจอยากให้น้องได้พักผ่อน ทว่า...

“พี่แทนขาาาาา”

ดูเหมือนยายตัวเล็กของเขาจะไม่ง่วงเสียแล้ว ถึงได้เสียงอ่อนเสียงหวานใช้ช่องเสียงที่เขาแพ้มาอ้อนกันแบบนี้

“พี่ว่าวันนี้เราลางานกันดีมั้ยคะ ตัวเล็ก” นานๆ ทีลางานบ้างก็คงไม่เป็นไรหรอก ยังไงวันนี้ก็ไม่มีงานอะไรด่วนอยู่แล้ว

“ไม่ได้ค่ะ ยังไงวันนี้ก็ต้องไป” พอเห็นเขาทำหน้างงเธอจึงอธิบายเพิ่ม “ที่มุกบอกพี่แทนไปวันก่อนไงคะว่าวันนี้มุกอาจจะไม่ได้กลับด้วย ไม่แน่ว่ามุกอาจจะไปหาน้อง”

เพล้ง!!! เสียงหน้าหล่อของแทนไทเองที่แตกเป็นเสี่ยงๆ

ในขณะที่เขาคิดว่าน้องอ้อนเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน เพราะต้องการตัวเขาเหมือนกัน แต่ที่ไหนได้ น้องอ้อนเพราะอยากขอไปหาลูกชายสุดที่รัก

“งานเริ่มกี่โมงครับ”

“ห้าโมงเย็นค่ะ แต่ว่า...”

“ยังไงเอ่ย”

“วันนี้มุกแจ้งพี่อ้อยไปแล้วว่าจะลาครึ่งบ่าย แต่ไม่แน่ใจว่าบอกพี่แทนแล้วหรือยังก็เลยว่าจะบอกก่อน ตอนพักเที่ยงพี่แทนจะได้ไม่ต้องรอไปทานข้าวไงคะ”

ที่ไข่มุกไม่แน่ใจว่าบอกแทนไทหรือยัง เพราะช่วงที่ผ่านมาพี่แทนของเธอไม่ค่อยจะว่างจริงๆ ส่วนงานวันนี้เธอก็เพิ่งตัดสินใจว่าจะไปก็จนเมื่อวานแล้ว เพราะมัวลังเลอยู่ว่างานวันนี้จะเยอะไหม

“ก็ทานข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้เหรอ”

“แต่มุกนัดกับน้องอ้อแล้วก็คนอื่นๆ ในกลุ่มไว้แล้วนี่คะ นะคะ นะ” ไข่มุกไม่พูดเปล่า วางมือถือในมือลงก่อนแล้วเอื้อมไปกอดแขนแกร่งเอาไว้ เขย่าเบาๆ ก่อนจะช้อนใบหน้าเรียวสวยขึ้นไปมองคนรักที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่

ตอนแรกก็ว่าจะแกล้งโกรธสักหน่อยที่น้องไม่ยอมบอกกันก่อน แต่พอได้มองสบไปที่ดวงตากลมโตคู่นั้นที่กำลังกะพริบตามองเขาตาปริบๆ ไหนจะช่องเสียงออดอ้อนที่แปดที่เก้าแบบนั้นอีก

สุดท้ายแล้วแทนไทก็ได้แต่ตอบออกไปว่า “ได้สิครับ”