03 หึงนิดหน่อย แต่อยากดูแลทั้งวัน

เมื่อมาถึงที่ทำงาน หลังจากทานมื้อเช้ากับแทนไทเสร็จแล้ว ไข่มุกก็แยกกับคนรักแล้วตรงไปที่โต๊ะทำงานทันที เพราะจะเอาขนมที่ซื้อมาฝากเพื่อนรักกับหลานในท้องไปให้

“ทำไมวันนี้มาสายจังอะ” นับพรเอ่ยถามเพื่อนรักทันทีที่เดินมาถึง

“เมื่อคืนมัวแต่คุยกับน้องอ้อแล้วก็พวกมัมหมีเรื่องงานที่จะไปวันนี้นี่แหละ” เธอส่งถุงขนมครกร้อนๆ ให้เพื่อนรักที่บ่นอยากกินตั้งแต่เมื่อวานให้

นับพรยื่นมือมารับถุงขนมพร้อมส่งยิ้มหวานกลับให้เพื่อนไปหนึ่งทีเป็นการขอบคุณ ไม่วายวกกลับมาคุยเรื่องเพื่อนใหม่ที่ไข่มุกคุยด้วยแทบจะทุกคืนตอนนี้ “คุยกันทุกวันไม่เบื่อมั่งเหรอ?”

“แกก็รู้ว่าคุยเรื่องน้องเจย์น้องปอนด์ ฉันก็คุยได้ทั้งวันทั้งคืนอะ”

“ฉันหมายถึงน้องอ้ออะไรของแกน่ะ พักหลังนี่เห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยจัง ระวังพี่แทนจะคิดมากเอานะ” ถ้าไปแค่ครั้งสองครั้งนับพรก็จะไม่เอะใจอะไรหรอก

แต่ช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมา ไข่มุกดูสนิทและไปไหนมาไหนกับเด็กที่ชื่ออ้อบ่อยๆ และเธอก็สังเกตเห็นอาการของแทนไท ดูยังไงก็หึงชัดๆ

“น้องเขาก็เป็นผู้หญิงมั้ยวะ?” ไข่มุกขมวดคิ้วมุ่นด้วยสงสัยในความคิดของเพื่อน อะไรทำให้นับพรคิดว่าเธอจะหันไปคบผู้หญิงด้วยกัน แค่เพราะเป็นสาววายเหรอ

ไม่ใช่ว่าผู้หญิงกับผู้หญิงจะคบกันไม่ได้ เธอเข้าใจความรักแบบนี้ดี เพราะเธอเองก็ฟินเวลาที่เห็นน้องเจย์ปอนด์มีโมเมนต์กัน รักกัน แม้ว่าน้องจะบอกว่าเป็นแค่พาร์ทเนอร์ที่ดีต่อกันก็เถอะ

แต่ถึงอย่างนั้นรสนิยมของไข่มุกก็ยังคงชอบผู้ชายอยู่ดี ไม่อย่างนั้นเธอจะตกลงคบกับพี่แทนทำไม

“น้องเจย์ปอนด์ของแกก็ผู้ชายด้วยกันปะละ แกยังคิดว่าเขาคบกันได้เลยแล้วทำไมผู้หญิงกับผู้หญิงจะรักกันไม่ได้ ความรักมันไม่เลือกเพศหรอกย่ะ”

“ทำไม? พี่แทนเขาเอาไปบ่นให้พ่อของหลานฉันฟัง แล้วเขาก็ขอให้แกมาถามให้เหรอ” เธอถามแซวเพื่อนไปอย่างนั้นเอง แต่ไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ หรอก

“ไปใหญ่แล้วแก พูดอย่างกับไม่รู้จักแฟนตัวเอง”

ใช่ เพื่อนเธอพูดไม่ผิด คนที่แสนดี แสนจะเข้าใจเธอแบบพี่แทนน่ะ ไม่มีทางไปพูดอะไรแบบนั้นหรอก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพี่แทนจะไม่คิด หรือเปล่านะ?

“จ้าาา ซ้อมบ่นลูกเหรอคะคุณแม่” ไข่มุกส่งยิ้มขำอย่างล้อเลียนไปให้เพื่อนรักหนึ่งที ก่อนจะมองดูคุณแม่มือใหม่กินขนมที่เธอซื้อมาฝากอย่างเอร็ดอร่อย

ตั้งแต่นับพรรู้ตัวว่าท้อง ก็ดูจะชอบกินขนมไทยเอามากๆ โดยเฉพาะไอ้เจ้าขนมครกนี่ จนไข่มุกบอกให้ตั้งชื่อหลานว่าขนมครกไปเลย

สองสาวนั่งคุยกันอีกเพียงไม่นานก็ได้เวลาเริ่มงาน ช่วงกลางเดือนแบบนี้เรียกว่าเป็นช่วงเวลาที่ชิวที่สุดแล้วสำหรับพนักงานคอลเลคชันอินเบานด์แบบพวกเธอ

ดีที่วันนี้ที่ไม่ตรงกับดิว[1]ใหญ่ๆ เพราะไม่อย่างนั้นไข่มุกเองก็คิดหนักเหมือนกันถ้าจะต้องลาในวันนี้

ครึ่งวันเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ทีมของไข่มุกได้รอบพักเบรกตอนห้าโมงครึ่งเช้า ซึ่งถ้านับชั่วโมงการทำงานแล้วถือว่ายังไม่พอ

ถ้าเธอไปพักพร้อมเพื่อนๆ เธอก็ต้องกลับมาทำงานอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนถึงจะออกไปได้ เธอจึงนั่งทำงานต่อแล้วค่อยเลิกงานทีเดียวเลย

นับพรถามเธอแล้วว่าอยากกินอะไรไหมจะซื้อขึ้นมาให้ แต่ไข่มุกบอกปฏิเสธไปเพราะมีนัดกินข้าวกับเพื่อนติ่งด้วยกันแล้ว แต่ไม่ได้บอกว่านัดต้นอ้อแค่คนเดียวเพราะไม่อยากถูกบ่นอีก

ระหว่างที่นั่งรอรับสายจากลูกค้า เสียงเรียกเข้าจากโปรแกรมแชตสีเขียวยอดฮิตก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อของต้นอ้อ ซึ่งเป็นน้องที่สนิทที่สุดในบรรดาทีมมัมหมีด้วยกันเพราะน้องมักจะว่างไปกับเธอบ่อยๆ

เธอกดเบรกที่ระบบก่อนจะรับสายน้องต้นอ้อที่โทรมาบอกว่าถึงแล้ว และบอกให้น้องนั่งรอแถวนั้นก่อน ส่วนตัวเธอเองจะออกไปทันทีที่เลิกงานแล้ว

รอยยิ้มหวานและน้ำเสียงที่แสนจะเอ็นดูที่ไข่มุกใช้กับต้นอ้อทั้งหมดอยู่ในการรับรู้ของแทนไทที่ยืนฟังอยู่ข้างหลัง

เขาออกไปซื้อขนมปังกับน้ำส้มมาให้ไข่มุกกินรองท้องก่อน เพราะไม่อยากให้คนรักต้องหิ้วท้องรอ การนัดกับคนจำนวนมากกว่าจะรวมตัวกันได้ กว่าจะตัดสินใจกันได้ว่าจะกินอะไรก็ใช้เวลาพอสมควร

ไข่มุกเป็นแฟนที่แสนดีและน่ารักมากสำหรับแทนไท ที่ผ่านมาไม่ว่าน้องจะไปไหน ทำอะไร ที่ไหน กับใคร น้องจะบอกเขาก่อนเสมอ

ใครเป็นใครในชีวิตไข่มุกก็บอกเขาหมดโดยที่แทนไทไม่ต้องถามด้วยซ้ำ เพราะน้องรู้ดีว่าเขาขี้หึงมากแค่ไหน

ตลอดเวลาที่คบกัน แทนไทรู้ว่าไข่มุกรักษาระยะห่างของตัวเองกับผู้ชายทั่วไปเป็นอย่างดี อะ... คงต้องยกเว้นน้องเจย์ปอนด์ลูกรักเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ

นอกนั้นไข่มุกก็ไม่เคยมีเรื่องเชิงชู้สาวมาให้แทนไทได้ระแวงหรือระแคะระคายใจเลยสักครั้ง จนกระทั่งน้องรู้จักกับเด็กผู้หญิงที่ชื่อต้นอ้อ

ใช่... เขากำลังหึงน้องกับผู้หญิงด้วยกัน ก็รักจนเป็นเอามากขนาดนี้นี่แหละ

“แอบคุยโทรศัพท์ในเวลางานเหรอครับ คุณไข่มุก” เขาส่งเสียงเรียกแฟนสาวทันทีที่เห็นว่าน้องวางสายแล้ว

“พี่แทน ว่างแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กหันมาตามเสียงเรียกพร้อมส่งยิ้มหวานอย่างดีใจให้คนรักที่กำลังเดินเข้ามา

“ก็ไม่ว่างหรอก แต่ก็พอมีเวลามาจับผิดพนักงานแอบคุยกับกิ๊กในเวลางานได้อยู่นะ” เป็นการหยอกล้อกันปกติที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่แทนไทก็ยังไม่วายแอบแซะกลายๆ อยู่ดี

เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ทำตัวเป็นเด็กแบบนี้

“น้องอ้อโทรมาบอกว่าถึงแล้วค่ะ มุกเลยบอกให้น้องนั่งรอแถวนั้นก่อน” เธอตัดสินใจเล่าเรื่องที่คุยกับต้นอ้อไปตามตรงเพราะมันก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว

จะได้เช็กด้วยว่าพี่แทนจะมีอาการแบบที่นับพรว่าหรือเปล่า ซึ่งก็ดูเหมือนจะมีเค้าอยู่บ้าง เพราะชั่วเวลาเพียงวูบเดียวสีหน้าพี่แทนดูไม่ค่อยพอใจแต่ก็กลับมาเป็นปกติแทบจะทันที

“แล้ววันนี้พวกตัวเล็กนัดจะทานอะไรกัน มากันกี่คน ให้พี่จองโต๊ะให้มั้ย?” แทนไทหมายความตามที่พูดจริงๆ เขาแค่ไม่อยากให้น้องต้องไปเสียเวลาเลือกร้าน

ที่จริงเขาตั้งใจว่าจะจองและจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ให้ด้วยเลย ไม่ได้อยากอวดรวยแต่แค่เลี้ยงเมียกับเพื่อนเมียอีกไม่กี่คนมันจะสักเท่าไรกันเชียว เมื่อก่อนแทนไทหมดเงินไปกับเรื่องไร้สาระมากกว่านี้อีก

“ที่ตกลงกันเมื่อคืนส่วนใหญ่จะมาประมาณบ่ายสอง บ่ายสามประมาณนี้ค่ะ”

“แล้วพวกตัวเล็กจะทานอะไรกันอะ พี่จะได้จองร้านถูก”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ ยังไม่ได้ถามกันเลย”

“งั้นเดี๋ยวพี่เลือกแล้วจองให้เลยแล้วกัน กว่าตัวเล็กจะได้กินหิวแย่เลย ดีนะพี่ซื้อ...” ทั้งที่แทนไทกำลังเอาถุงขนมปังกับน้ำส้มที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมาส่งให้น้อง แต่ก็ต้องยั้งมือไว้ก่อน

เพราะคนที่น้องนัดทานข้าวด้วยวันนี้เป็นคนที่เขาขัดใจและได้ยินชื่อบ่อยเกินไปแล้วในช่วงนี้

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แทน มุกไม่ได้รอพวกนั้นหรอก เดี๋ยวตอนเที่ยงมุกทานกับน้องอ้อก่อน แล้วค่อยไปนั่งรอคนอื่นที่คาเฟ่อีกที น้องอ้อก็กินง่ายๆ เหมือนมุกนี่แหละ”

[1] ดิว = วันครบกำหนดชำระ